Ένα ψάρι που το λέγανε μουρούνα

Τους Ισλανδούς δεν τους πιάνεις από πουθενά. Χώρια που τα ‘χουν καταφέρει να έχουν ήλιο μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, η διαφορά των μείον τριών ωρών που μας χωρίζει, δεν μου επιτρέπει να προφητεύσω αν, τούτην ώρα που μιλάμε, κοιμούνται ακόμα ή αν έχουν πάρει τα πόδια τους να πάνε να ψηφίσουν, για να ανοίξει ο προενταξιακός διάλογος της χώρας τους με την ΕΕ, που όλο άρχιζε κι όλο σταμάταγε, χωρίς να ιδρώνει το αυτάκι κανενός. Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει. Τέλος πάντων…

Σήμερα όμως οι συνθήκες στον βόρειο Ατλαντικό έχουν αλλάξει. Η νήσος της Θούλης λογαριάζεται – και δικαίως – ως πρώτης τάξεως βατήρας προς Γροιλανδία και προς όπου αλλού ορέγεται ο Τραμπ. Λογικό να χρειάζονται οι Ισλανδοί μια εξτρά υποστήριξη, χώρια από το ένα περιπολικό, τον έναν τροχονόμο και το ένα σώμα προσκόπων που ήδη διαθέτει η χώρα τους. Και τι χώρα! Με συνολικό πληθυσμό σκάρτη μια Θεσσαλονίκη, δεν αποκλείεται να ‘χουν βγάλει κιόλας αποτελέσματα κι εσείς να τα ξέρετε, ενώ εγώ όχι. Το καταθέτω κι ας εκτεθώ… Έστω και με την ισχνή πλειοψηφία που παρέχει το κυβερνών κόμμα, εγώ θέλω να πιστεύω ότι αυτή τη φορά η Ισλανδία θα σοβαρευτεί και θα πει «ναι» στη διαδικασία από την οποία έχει κιόλας αρτυθεί – όπως π.χ. τις διευκολύνσεις της Σένγκεν και διάφορα άλλα οικονομικά ντιλ.

Ήδη χώρες με ελάχιστο δημοκρατικό βάθος, όπως η Αλβανία και το Μαυροβούνιο, βρίσκονται προ των πυλών της ΕΕ, κι απομέσα ένα κλειδί χρααπ-χρααπ ξεκλειδώνει, να περάσουν. Αλλοι πάλι επωφελήθηκαν λόγω μούρης, χωρίς να ενταχθούν, όπως η Ελβετία και η Νορβηγία, κι άλλους τους πέταξε έξω η ολέθρια βλακεία του Brexit.

Καημένοι Μακ Ντακ, για σας το λέω. Κι αν με το «ναι» των Ισλανδών ξεσηκωθούν και πάλι οι Σκωτσέζοι ζητώντας ανεξαρτησία από την Αγγλία; Κι αν πάρει ο διάβολος και το Brexit, νησί εκείνοι, νησί κι ετούτοι; Ο πόλεμος για την αλιεία της μουρούνας δεν νομίζω ότι θα σταθεί σοβαρό εμπόδιο, και μ’ αυτό δεν υπονοώ με τίποτα την επιστροφή των Σάσεξ.