Είναι από την ομώνυμη ταινία όπου ο Κωνσταντάρας μπλαστρώνεται με ωμά φιλέτα μόσχου για να έλθει σε περιωπή και να κάνει κόρτε στη δροσερή Νόρα Βαλσάμη, μολονότι στο τέλος παντρευόταν πάντα την Καίτη Πάνου.
Αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν είδα τον Τσίπρα, πενηντάρη πια, σκυθρωπό, ανόρεχτο για παιχνίδια γοητείας και «καθισμένο», για τα καλά στα κιλά του, να κοιτάει χαμηλά για το οτοκιού, όπως κάνω εγώ με τη σκόνη στο σοβατεπί όταν έχουμε ξένους.
Εκοψα λίγο κίνηση στα κοντινά πλάνα των μερικών εκατοντάδων και, δεν ξέρω πώς, αλλά μου ήρθε στο νου ο μέντορ Ψινάκης ο οποίος, καθ’ ομολογίαν του, στρίμωχνε λέει τους-τις καμιά τρακοσαριά λυσσάρηδες-λυσσάρες που ούρλιαζαν και στηθομαδιοκοπούνταν για τον Σάκη, και στη συνέχεια έπιανε κι έραβε σφιχτά σφιχτά το πλάνο ούτως ώστε να σου δημιουργηθεί εσένα η εντύπωση ότι αυτό το πλήθος γέμιζε ολόκληρη την πλατεία και δεν περιοριζόταν μπροστά στην τζαμόπορτα και τις ζαρντινιέρες εισόδου του ξενοδοχείου.
Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που δεν γίνονται κάθε μέρα, ούτε και η θεία μουσική του Κραουνάκη γίνεται κάθε μέρα αν δεν έχεις το νιονιό να της δώσεις χώρο και ρόλο, για να μην την τσαλαπατήσει η πιο βάρβαρη σκηνοθεσία.
Χασομέρησα λίγο πάνω στο γράμμα «Αλφα» του τίτλου, το οποίο υποτίθεται ότι υποδυόταν την αναρχική Αριστερά, εγώ όμως πίσω απ’ τις γραφίστικες τζιριτζάτζουλες έβλεπα έναν πεντακάθαρο τεκτονικό διαβήτη, πράγμα που επιβεβαιώθηκε γιατί εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να γλαρώνω, οπότε γύρισα το κουμπί στο Μάστερ σεφ όπου κάποιοι με μπροστοποδιές έβραζαν ψαροκόκαλα μαζί με το γούλι από το μπρόκολο.
«Ε, αυτό πια δεν τρώγεται με τίποτα!», άλλαξα πλευρό και σ’ αυτό συμφώνησαν και οι φίλες μου που εκείνη την ώρα μου τηλεφωνούσαν να μιλήσουμε για τον Τσίπρα. Στη συνεννόηση μούσμουλο που επακολούθησε, συμφωνήσαμε και κατά τούτο. Οτι πάντα χρειάζεται ένα κοριτσάκι για να παραδώσει «τον φάκελο – τον φάκελο», είτε αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας είτε ο Nίκος Κοκλώνης.
