Η ΕΛΑΣ είναι «κάτι παραπάνω από ένα κόμμα», είπε ο ιδρυτής της. Εχει και ρίζες. Ρίζες που απλώνονται από το ΕΑΜ μέχρι το ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και την πρώτη φορά Αριστερά, διευκρίνισε.
Το χάπενινγκ της παρουσίασής της σκηνοθετήθηκε έτσι ώστε να αναδείξει αυτή της τη διαφορά από το έτερο νεοσύστατο κόμμα, την Ελπίδα για τη Δημοκρατία. Τη συγκεκριμένη οδηγία ακολούθησαν όχι μόνο οι δύο ηθοποιοί που έκαναν σαπόρτ στο πρώτο όνομα της βραδιάς – τρολάροντας τα περιστέρια και μιλώντας για «πρωτοεμφανιζόμενους» – αλλά κι όσοι πρώην συριζαίοι πήραν άδεια να βρεθούν στο Θησείο.
Ο Διονύσης Τεμπονέρας ως το προηγούμενο Σάββατο ήταν ΣΥΡΙΖΑ. Την Τρίτη, όμως, εμφανίστηκε εκεί έτοιμος να βγει στο βουνό. Τι κι αν η παρουσία του θύμισε σε όποιους έχουν εντρυφήσει στην πρόσφατη ιστορία του προοδευτικού χώρου πως κάποτε υπήρξε φανατικός πολέμιος του μεσσιανισμού; Τώρα, εξυπηρετεί το κάπως μπερδεμένο αφήγημα της πολιτικής αλλαγής διά της συνέχειας. Ο 45χρονος εργατολόγος είχε εκλεγεί το 2022 στην ΚΕ της Κουμουνδούρου σαν «ανερχόμενο αστέρι» του κόμματος.
Είχε καταλάβει την τρίτη θέση, πίσω από την Αχτσιόγλου και τη Δούρου – παρότι στα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς δεν είχε λάμψει στο αριστερό παλκοσένικο, είχε σταδιοδρομήσει ως σύμβουλος υπουργών και διοικητών κρατικών φορέων. Τον Φεβρουάριο του 2024, λίγο πριν πάρει μέρος στο πάνελ της εκδήλωσης με τίτλο «Απέναντι στον Μητσοτάκη, ποιος;», η οποία είχε αναστατώσει κάθε γωνιά της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης, οι κομματικές του μετοχές είχαν κάνει λίμιτ-απ.
Σε εκείνη τη φάση, οι παραπολιτικές στήλες γέμιζαν με επεισόδια τα οποία μαρτυρούσαν την κακή του σχέση με τον Κασσελάκη. Για ορισμένους συντρόφους αυτά ήταν αποδείξεις κομματικού πατριωτισμού και ντοκουμέντα της αγωνίας του για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, στο 4ο συνέδριο, αρκετοί είχαν εναποθέσει πάνω του τις ελπίδες τους για αντίσταση στην ξενόφερτη ηγεσία (μάταια, αφού τελικά η Γεροβασίλη ανέλαβε να την κοντράρει στα ίσα).
Λίγο αργότερα, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ξαναδιακινήθηκαν σενάρια που τον ήθελαν να διεκδικεί την αρχηγική καρέκλα στις εσωκομματικές κάλπες, που στήθηκαν μετά την αποκαθήλωση του φωτογενούς προέδρου. Δεν επιβεβαιώθηκαν από την πραγματικότητα.
Και από την ανάποδη
Ωστόσο, προσέθεσαν κάποιες πινελιές στο προφίλ του προσώπου που μπορεί να ενσαρκώσει την κομματική ανανέωση. Ταυτόχρονα, πάντως, κυκλοφορούσαν και φήμες που έλεγαν ότι ο Τσίπρας του είχε ζητήσει να κάνει ένα βήμα πίσω στο Τάε Κβον Ντο. Παρότι οι τσαντισμένοι μαζί του τον κατηγορούσαν για δειλία εκείνη την εποχή, οι ψυχραιμότεροι ανάμεσά τους υποθέτουν σήμερα πως «εξαργύρωσε την υπομονή που έδειξε» πριν από μια διετία.
Το ισχυρίζονται επειδή είναι από τους ελάχιστους πρώην κατόχους συριζαϊκής ταυτότητας οι οποίοι έβαλαν την υπογραφή τους στην ελασίτικη ιδρυτική διακήρυξη, που κατατέθηκε στον Αρειο Πάγο. Σύμφωνα με γνώστες των διεργασιών που γίνονται στην Αμαλίας, κρατώντας αποστάσεις από την εσωκομματική κουζίνα του ΣΥΡΙΖΑ (είχε παραιτηθεί από την ΚΕ ήδη από πέρυσι), κέρδισε την είσοδό του στο τσιπρικό επιτελείο.
Εντάξει, δεν συμπεριλαμβάνεται στον στενό του πυρήνα αλλά αναμένεται να παίρνει μέρος σε κλειστές συσκέψεις. Εχει φροντίσει να τονίσει από νωρίς πως δεν έθεσε ποτέ υποψηφιότητα για «βουλευτής, δήμαρχος, ευρωβουλευτής, περιφερειάρχης κ.λπ.» – χρησιμοποιώντας φυσικά τα αγαπημένα κλισέ των ομοϊδεατών του περί του αγώνα «για ιδέες και αξίες που δεν πάει πακέτο με θέσεις και αξιώματα».
Παρ’ όλα αυτά, οι απογοητευμένοι από τη στάση του κατά τη διάρκεια του συριζαϊκού annus horribilis (της κασσελακικής περιόδου, με άλλα λόγια) πιστεύουν ότι ενώ οι ίδιοι πάλευαν να διώξουν αυτόν που προκάλεσε δύο απανωτές διασπάσεις, εκείνος εστίαζε περισσότερο σε μάχες για την προσωπική του προβολή. Αμφιβάλλουν για το αν είναι «ομαδικός παίκτης». Εξού και τρίτοι παρατηρητές εκτιμούν πως όταν ξανασυναντηθούν στο νέο κόμμα, θα τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία.
Το 2024, ο Τεμπονέρας διατυμπάνιζε ότι δεν πρέπει να ρωτάνε ποιος θα νικήσει τον επικεφαλής της κυβέρνησης. Χρειαζόταν, εξηγούσε, να ψάξουν πώς θα συγκροτήσουν μέτωπο με την κοινωνία τα κόμματα, «διατηρώντας την πολιτική τους αυτοτέλεια». Πλέον, δηλώνει ρεαλιστής. Είδε ότι το «περιβάλλον είναι συγκεκριμένο», δεν ευνοεί τις συνεργασίες. Βλέπει στον πρώτο αριστερό πρωθυπουργό τον σωτήρα τον αληθινό του άλλου πόλου.
Γι’ αυτό είναι το ιδανικό στέλεχος της ΕΛΑΣ. Γιατί ξεχνάει πως η τέχνη της πολιτικής δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους ψηφοφόρους να δουν.
