Μάρτιος του ’25. Πρώτη αγωνιστική των play offs. O Oλυμπιακός υποδέχεται τον Παναθηναϊκό στο πάντα «καυτό» Γ. Καραϊσκάκης. Το τελικό 4-2 δεν είναι απλά θρίαμβος αλλά ένα άλμα για την κατάκτηση του τίτλου. Και μετά εκείνο το αποτέλεσμα, οι Ερυθρόλευκοι δεν κοίταξαν ποτέ τον ανταγωνισμό, πολύ απλά γιατί φούσκωσαν τα πανιά της αισιοδοξίας (τους). Πώς λειτούργησε σε εκείνο το ραντεβού ο Μεντιλίμπαρ; Είχε ως αμυντικά χαφ τους Μουζακίτη και Γκαρθία, τον Ροντινέι σε ρόλο εξτρέμ, τον Τσικίνιο και τον Ζέλσον πίσω από τον μοναδικό φορ, τον Γιάρεμτσουκ. Οταν δε άλλαξε τον ουκρανό φορ, έριξε στη μάχη τον Κωστούλα, παίκτη που επίσης πίεζε σωστά και με ένταση τα αντίπαλα μπακ.
Ο Βιτόρια (τότε προπονητής του ΠΑΟ) από την άλλη, είχε δύο κεντρικά μπακ (Ινγκασον και Γεβντάι) και δύο φορ (Ιωαννίδης, Σφιντέρσκι). Τους υποστήριζε ο Ουναΐ. Το όλο πλάνο του πορτογάλου προπονητή δεν βγήκε, κυρίως γιατί οι δύο υψηλόσωμοι στόπερ δεν βρήκαν ποτέ ισορροπία απέναντι στην ερυθρόλευκη επίθεση, ενώ και ο Αράο δύσκολα έκοβε στον χώρο του κέντρου.
Προχθές στο Νέο Φάληρο, υπήρξαν διαφοροποιήσεις που κάποιες στιγμές υπήρξαν αισθητές. Ιδια άμυνα από τον Μεντιλίμπαρ (με τον Ρέτσο αντί του Πιρόλα), πάλι δεξιά ο Ροντινέι στο κέντρο και προς τα εξτρέμ, αλλά δύο φορ, ο Ταρέμι και ο Ελ Κααμπί. Ο μεν Ταρέμι με την κλάση του μπορεί να δημιουργεί και κρίνεται απαραίτητος, ωστόσο ο Μαροκινός δεν έχει επιστρέψει μετά το Κύπελλο Εθνών Αφρικής στα γνώριμα για τον ίδιο επίπεδα. Αυτό μοιάζει πολύ ξεκάθαρο. Και προφανώς επηρεάζει όλον τον σχηματισμό του Ολυμπιακού, τον τρόπο δηλαδή που κινείται ή που «ενοχλεί» τα αντίπαλα μπακ. Οσο για το τι έκανε ο Μπενίτεθ, ο νέος προπονητής των Πράσινων, είναι σαφές πως θέλει να σφίξει τα μετόπισθεν. Τρεις κεντρικοί μπακ, ένας επιθετικός (Τεττέη), ο Κοντούρης παίκτης-αποκάλυψη στα χαφ και ο Ταμπόρδα να προσφέρει το «χρυσό» γκολ.
Φυσικά, ένα ματς στην κανονική περίοδο ίσως να μη λέει τόσα πολλά σε σύγκριση πάντα με τα ραντεβού στα play offs. Εκεί, την περασμένη σεζόν ο Ολυμπιακός ήταν πολύ δυνατός. Με σαφέστατο αγωνιστικό προσανατολισμό. Που και τώρα υπάρχει, αλλά λείπει η φόρμα ορισμένων ποδοσφαιριστών (Ελ Κααμπί και Τσικίνιο), η σωστή τελική πάσα και βέβαια υπάρχουν κάποιες άτυχες στιγμές, όπως λάθη στην άμυνα ή η αδυναμία να μπει γκολ σε καίριες ευκαιρίες (Μαρτίνς).
Οπως και να έχει, κάποιες διαφορές μοιάζουν ευδιάκριτες. Μένει η ανάγνωσή τους.
