Μια πενταετία, από το 1980 έως το ’85 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό. Τίμησε την ερυθρόλευκη ο Κώστας Ορφανός, κατακτώντας τρεις τίτλους πρωταθλήματος και ένα Κύπελλο. Και στη συνέχεια, επιστροφή στον ΠΑΟΚ γιατί όλα κι όλα, ο Δικέφαλος είναι το μεγάλο κομμάτι της ζωής του, καθόσον έγινε ακόμη και πρόεδρος των παλαιμάχων.
Ανάμεσα σε δύο αγάπες, λοιπόν, ο άλλοτε διεθνής στράικερ; Ισως. Σίγουρα, όμως, βίωσε από κοντά δύο τραγωδίες. Τα 21 παιδιά που χάθηκαν εκείνο το απομεσήμερο της Κυριακής της 8ης Φεβρουαρίου 1981 και τώρα συμπληρώνονται 45 χρόνια από εκείνη τη μέρα. Τώρα, μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης, ένιωσε το σφίξιμο όλης της πόλης όταν «έφυγαν» στην άσφαλτο οι επτά οπαδοί του ΠΑΟΚ.
«Ξέρεις τι θέλω να πω όταν αναλογίζομαι τι συνέβη; Μου μένει η ενότητα που δείχνουν όλοι οι Ελληνες. Δεν θα έπρεπε να γίνεται μόνο τώρα ή μόνο όταν πενθούμε για κάτι. Ολος ο κόσμος είναι κοντά, μια γροθιά. Θυμάμαι τι συνέβη το ’81. Οι πάντες πόνεσαν για τα παιδιά του Ολυμπιακού. Πριν από λίγες ημέρες όταν πήγα να ανάψω ένα κεράκι στην Τούμπα, ήρθε αντιπροσωπεία του Αρη να τιμήσει τη μνήμη αυτών που χάθηκαν. Δεν υπάρχουν αντίπαλοι σε τέτοιες περιπτώσεις. Δείξαμε μια ωριμότητα σε πολύ δύσκολες συνθήκες και ξαναλέω, δεν χρειάζεται να τη βλέπουμε μόνο τότε». Τον ρωτάω πόσο έχει ξεθωριάσει στη μνήμη του το ’81. Από το «ποιος ποιος ποιος, ο Κώστας Ορφανός» που ακουγόταν στις εξέδρες, το δικό του γκολ απέναντι στην ΑΕΚ και το 6-0 του Ολυμπιακού στο ντέρμπι: «Από τη χαρά πήγαμε κατευθείαν στη λύπη. Απίστευτο. Δεν υπήρχε Internet, δεν έρχονταν πληροφορίες. Με πήραν τηλέφωνο και με ενημέρωσαν από την ΠΑΕ. Ολοι ετοιμαζόμασταν να βγούμε με τις οικογένειές μας ώστε να γιορτάσουμε τη νίκη. Και τελικά πήγαμε στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύονταν τραυματίες. Πώς να μη θυμάμαι κάθε χρόνο αλλά όχι μόνο κάθε χρόνο, εκείνη τη στιγμή; Βρίσκονταν και συγγενείς μου στο γήπεδο. Αγωνία. Αλλά και αγωνία για όλους. Ολα αφορούσαν την ευρύτερη οικογένεια του Ολυμπιακού».
Ο Κώστας Ορφανός αναφέρθηκε και στο πρόσφατο ματς του ΠΑΟΚ με τον Πανσερραϊκό στην Τούμπα: «Ενα γήπεδο… κηδεία. Να σε πιάνει η ψυχή σου. Οι περισσότεροι έκλαιγαν. Τα φώτα και τα κεριά λες και άναψαν για να φωτίσουν τον εσωτερικό μας κόσμο».
