Ούτε είκοσι λεπτά δεν χρειάστηκε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς σε συνέντευξή του σε κανάλι της Μεσσηνίας (Best) για να συνοψίσει την πιο αξιόμαχη και σκληρή αποδόμηση του μητσοτακικού αφηγήματος. Ο πυρήνας του δικού του επιχειρήματος ήταν πως η ΝΔ σήμερα έχει χάσει τη λαϊκή της ψυχή, ενώ έκανε λόγο για έναν λαϊκό καπιταλισμό που έχει αντικατασταθεί από έναν νεοφιλελεύθερο και των ολίγων. Τα όσα είπε αναβιώνουν μια παλιά αλλά κλασική γεωγραφία εντός της Κεντροδεξιάς, που θέλει μια πτέρυγα να έχει πίστη σε έναν συγκερασμό μιας συντηρητικής θέσης για μια σειρά ζητημάτων, αλλά και μια κοινωνικής πολιτικής με μεροληψία στα ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας. Προχωράμε λίγο την καταγραφή αυτή.
Ο Κώστας Καραμανλής, για παράδειγμα, αποτελεί ανθρωπογεωγραφικά για τη μεγάλη παράταξη τον εκπρόσωπο αυτού του «κοινωνισμού» που παράλληλα δεν αποτελεί εμπόδιο για ανάπτυξη και πιο μαχητικών θέσεων για τα εθνικά ζητήματα. Ο Σαμαράς παραδοσιακά ανήκε στην πτέρυγα των εθνικά ανησυχούντων. Τώρα φαίνεται πως έχει πιο ζωηρά προσεταιριστεί τους «κοινωνιστές». Ο Καραμανλής, πάλι, μιλάει πιο πολύ για τα εθνικά. Υπάρχει όμως αυτός ο χώρος του «κοινωνισμού»; Εμείς θα λέγαμε ή θα υπενθυμίζαμε πως η Κεντροδεξιά ιστορικά υπήρξε – μεταπολιτευτικά – μια λαϊκή παράταξη. Μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία τη στήριζε και τα είχε όλα: Από αγρότες μέχρι μικρούς επαγγελματίες. Και από δημόσιους υπαλλήλους μέχρι σώματα ασφαλείας και δυναμικούς μεσαίους.
Η συντηρητική της πλευρά ταυτόχρονα δεν αναιρούσε τη ματιά της στα λαϊκά κομμάτια της κοινωνίας. Εχασε όταν βασικά έχασε τη δυνατότητα ή την επιλογή να γίνει ή να παραμείνει ένας παράγοντας διευκόλυνσης της κοινωνικής κινητικότητας. Κάτι που ευφυώς συνέλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου για πολλά χρόνια. Η ΝΔ άντεξε ως κόμμα ακόμη και εν μέσω μνημονίων, λόγω ακριβώς της βάσης και της αναφοράς της. Δεν είναι κόμμα του ακραίου Κέντρου, παρότι αυτό σήμερα στηρίζει τη μητσοτακική της εποχή. Εξού και η μεγαλύτερη μέχρι τώρα κρίση που πέρασε είναι αυτή με το αγροτικό. Κρίση κοινωνική.
Εξάλλου οι μετακινήσεις και τα ρήγματα στον αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα είναι αυτά που καταγράφονται και ως διαρροές σε άλλες δυνάμεις που οριστικά δεν ανατρέπονται. Ο Σαμαράς ως πολιτικός που προφανώς αντιλαμβάνεται τα παραπάνω, εκφωνεί μια ανησυχία για την παράταξη που ιστορικά υπηρετεί και δεν οριοθετεί αυτή την ανησυχία στα εθνικά, κάτι που θα ήταν προβλεπόμενο. Διαβάζει ορθά και τις νέες κοινωνικές τάσεις. Και δεν απαιτείται να είναι κάποιος ομοϊδεάτης του για να του το πιστώσει θετικά. Η εύκολη ανάγνωση βλέπει εδώ απλώς μια εσωτερικού τύπου δυσφορία και ένα «μπιφ» Μητσοτάκη – Σαμαρά που κρατά οικογενειακά χρόνια. Το ακόμη πιο εύκολο είναι μια ανάλυση τύπου «οι θιγμένοι τέως» επανέλαβαν τις βολές τους στον Πρωθυπουργό. Η απομάκρυνση της ΝΔ από τα στρώματα που παραδοσιακά τη στηρίζουν είναι μια αξιοπρόσεκτη πραγματικότητα σήμερα.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ατάκα
Αν πάρεις φόρα στα κανάλια και με μια αμετροέπεια πάντα καραδοκεί το λάθος και μια γνώμη που θα σε εκθέσει. Το λένε οι παλιοί μιντιακοί παίκτες αλλά και πολιτικοί που έχουν καεί από ένα πάνελ και το έχουν πληρώσει ακριβά. Μια ατάκα σε κυνηγάει για πάντα και κάτι τέτοιο έπαθε η βουλευτής της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου με το «τζάμπα πέθανε» για τους εκπαιδευτικούς που δεν βρίσκουν στέγη. Την άδειασαν όλοι, πήγε να επανορθώσει, τα έκανε χειρότερα. Κι όλα αυτά για μια ευάλωτη επαγγελματική ομάδα που όλοι ξέρουμε πώς τα βγάζει πέρα.
#Hashtag: Κρίση
Η Ευρωπαϊκή Ενωση ασχολείται με μελέτη («Improving Essential Services in the EU regions: The role of Cohesion Policy») με την απονέκρωση της ελληνικής υπαίθρου. Βασικό θέμα που αναδεικνύει είναι η έλλειψη υπηρεσιών και η λεγόμενη μεταφορική φτώχεια που αναγκάζει έναν άνθρωπο της επαρχίας να διανύει μεγάλες αποστάσεις με μέσο για να εξυπηρετηθεί. Η νέα τάση, επικίνδυνη για τη χώρα, είναι συνώνυμη του κοινωνικού αποκλεισμού. Η Αττική μετατρέπεται σε υδροκέφαλη επικράτεια χαμηλής ποιότητας ζωής. Οι παρενέργειες είναι πολλές. Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στη Βόρεια Χίο – μας έλεγε φίλος που διαμένει μόνιμα στο νησί – ο πληθυσμός της αποδεκατίστηκε. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για γενναίες κοινωνικές πολιτικές.
