Κάποτε, όχι πολύ παλιά, μόλις στις αρχές του περασμένου Νοεμβρίου, ο Πρωθυπουργός φωτογραφιζόταν με υπουργούς των ΗΠΑ στην Αθήνα και διαφήμιζε πως η Ελλάδα γίνεται «πύλη του αμερικανικού LNG» στην Ευρώπη. Η ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας παρουσιαζόταν ως κρίσιμη για την ενεργειακή ασφάλεια της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, ενώ τα μέλη του ελληνικού Υπουργικού Συμβουλίου πανηγύριζαν επειδή είχαν καταφθάσει εδώ τόσο πολλοί εκπρόσωποι της αμερικανικής κυβέρνησης ταυτόχρονα – η παρουσία τους έδειχνε ότι η Ουάσιγκτον μας υπολογίζει, αναφερόταν στις διθυραμβικές διαρροές για την ισχύ των διμερών σχέσεων.
Προχθές, όμως, το πρωθυπουργικό αεροσκάφος δεν απογειώθηκε από την Ελευσίνα. Σύμφωνα με την επίσημη δικαιολογία, ο καιρός δεν επέτρεπε το ταξίδι. Ανεπισήμως, πάλι, λέγεται ότι ο Μητσοτάκης δεν πήγε στο Νταβός για να αποφύγει (όπως και οι περισσότεροι ευρωπαίοι εταίροι) να βρεθεί στο ίδιο κάδρο με τον πλανητάρχη, ο οποίος μονοπώλησε τη σκηνή του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ την ώρα που η ευρωατλαντική συμμαχία περνάει τη χειρότερη από τις αλλεπάλληλες κρίσεις της τον τελευταίο χρόνο. Χθες, βέβαια, πέταξε για Βρυξέλλες προκειμένου να συζητήσει σε μια έκτακτη Σύνοδο Κορυφής την ευρωπαϊκή αντίδραση στην τραμπική εμμονή με τη Γροιλανδία.
Φωτογραφίες
Κι όχι μόνο ο επικεφαλής της κυβέρνησης προτίμησε να εμφανιστεί σαν πιστό μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, η επίσημη φωνή της φρόντισε από πριν να το δηλώσει κι ευθέως. «Δεν μπορούμε», έλεγε, «να παίζουμε με ζητήματα Διεθνούς Δικαίου, ούτε μπορούμε να τα βάζουμε στο ζύγι με οτιδήποτε άλλο». Ακόμη και οι στοιχειωδώς ενημερωμένοι για τη διεθνή επικαιρότητα είχαν από νωρίς παρατηρήσει ότι η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα ΕΕ ή ΗΠΑ, τώρα που ο Τραμπ κραυγάζει σε κάθε ευκαιρία την αποστροφή του για τις αρχές και τις αξίες που διέπουν τη ζωή στην Ευρώπη. Ενα δίλημμα δύσκολο, ειδικά για ένα κράτος του μεγέθους της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Οι γοητευμένοι από το τραμπικό πολιτικό υπόδειγμα κυβερνητικοί αγνοούσαν τα σημάδια και τις προειδοποιήσεις. Στη δική τους πραγματικότητα φαινόταν εφικτό να αποκτήσει η χώρα το στάτους του προνομιούχου συνομιλητή του σημερινού Λευκού Οίκου – αρκεί να κολάκευε σαν γκρούπι του MAGA τον ένοικό του και τους αξιωματούχους του. Σύμφωνα με την οπτική τους γωνία, δηλαδή, είναι έξυπνο να βασιστεί κανείς σε έναν αυτάρεσκο νεοϊμπεριαλιστή, που επιδιώκει πάντα το καλύτερο για τον ίδιο ντιλ διατυμπανίζοντας την αμερικανική στρατιωτική δύναμη. Αραγε, από εδώ και πέρα θα ποστάρουν καμαρώνοντας φωτογραφίες τους με την πρεσβευτή;
