Αν μιλήσετε με ειδικούς των διεθνών σχέσεων, θα διαπιστώσετε ότι, μολονότι κανείς δεν διακινδυνεύει να το πει ανοιχτά, οι περισσότεροι συναινούν με την εκτίμηση ότι, παρά τα γαβγίσματα, το σκυλί δεν πρόκειται να δαγκώσει τη Γροιλανδία. Δεν θα έχουμε, δηλαδή, μια επανάληψη του πολέμου των ΗΠΑ με το Μεξικό (1846-1848) σε εκδοχή για τον 21ο αιώνα. Το πιθανότερο είναι ότι ο πρόεδρος Τραμπ θα πάρει τις στρατιωτικές διευκολύνσεις, που θα μπορούσε να είχε πάρει και βάσει της υπάρχουσας συμφωνίας με τη Δανία, χωρίς απειλές και υστερίες, και θα το πουλήσει στους ψηφοφόρους του ως δήθεν μεγάλη νίκη του. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, όμως, όλοι παρακολουθούν με ανησυχία, αφενός επειδή ο Τραμπ είναι τρελός και, αφετέρου, επειδή η αποτυχία να αποσπάσει τη Γροιλανδία διά του εκφοβισμού θα πρέπει να παρουσιαστεί ως επιτυχία του.
Το ζήτημα για τον πρόεδρο Τραμπ δεν είναι οι διευκολύνσεις και η ελευθερία κινήσεων στο έδαφος της Γροιλανδίας, γιατί αυτά τα έχει ήδη. Θέλει την κυριότητα, θέλει τη Γροιλανδία δική τους, όχι σαν δική τους. Η εμμονή αυτή εξηγείται, νομίζω, μέσα από την ιστορία της γεωγραφικής επέκτασης των Ηνωμένων Πολιτειών. Σας παρουσιάζω, λοιπόν, τη θεωρία μου και τη θέτω στην κρίση σας. Αν ο Τραμπ βάλει στο χέρι τη Γροιλανδία, προσθέτει στις ΗΠΑ τη γεωγραφική έκταση των 2.166.086 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Αυτό σημαίνει ότι ξεπερνά κατά 26.000 τ. χλμ. την έκταση που προσέθεσε ο Τόμας Τζέφερσον το 1803, με την αγορά της Λουιζιάνας από τη Γαλλία (2.140.000 τ. χλμ.).
Επομένως, γιατί να μη δικαιούται και αυτός να έχει τη μούρη του χαραγμένη στην πέτρα στο όρος Ράσμορ; Θα είναι καθαρά πρώτος στην κατάταξη των προέδρων που μεγάλωσαν την έκταση των ΗΠΑ, με δεύτερο τον Τζέφερσον και, τρίτο, να ακολουθεί από μακριά, τον Τζέιμς Πολκ – αυτόν που προκάλεσε τον πόλεμο του 1846 με το Μεξικό, από τον οποίο οι ΗΠΑ προσάρτησαν 1.370.000 τ. χλμ. από το Μεξικό. Τόσο απλό είναι για τον Ντόναλντ! Αφού η προσφορά του στην ειρήνη δεν επιβραβεύεται όπως της αξίζει, τότε κι εκείνος θα επιδιώξει την επιβράβευση μέσω των κατακτήσεων.
Να σημειώσω μόνο, για να είμαστε εντάξει με τους τύπους, ότι στην παραπάνω κατάταξη δεν περιλαμβάνω την Αλάσκα (1.512.000 τ. χλμ.), επειδή η αγορά της, το 1867, πιστώνεται στον Γουίλιαμ Σιούαρντ, που ήταν υπουργός Εξωτερικών. (Πρόεδρος τότε ήταν ο Αντριου Τζόνσον, ο αντιπρόεδρος που διαδέχθηκε τον Λίνκολν μετά τη δολοφονία του, ο οποίος θεωρείται ο αδιαφιλονίκητα χειρότερος πρόεδρος των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν παραλείπεται…)
Πάντως, η γελοιότητα των κινήτρων δεν ακυρώνει το μέγεθος του κινδύνου για την Ευρώπη. Η συγκεκριμένη απειλή που αντιπροσωπεύει ο πρόεδρος Τραμπ για το ΝΑΤΟ και τη Δύση είναι πιο επικίνδυνη από την απειλή της Ρωσίας του Πούτιν. Ο Πούτιν φθείρει τη Δύση, διαλύοντας την Ουκρανία, ενώ ο Τραμπ μπορεί να την καταργήσει με μερικές εκατοντάδες στρατιώτες και κάποια εντυπωσιακά οπλικά συστήματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να απαντήσει κανείς, μην τρελαθούμε! Η Ευρώπη, δηλαδή οι ισχυρές χώρες της ηπείρου, απορροφούν προσβολές και προκλήσεις, χωρίς να αντιδρούν, αλλά και χωρίς να υποχωρούν από τη σταθερή άρνησή τους στις προθέσεις του Τραμπ για τη Γροιλανδία. Ελπίζουν, όπως κάθε στοιχειωδώς εχέφρων άνθρωπος, φαντάζομαι, ότι οι φιλοδοξίες του Τραμπ θέτουν και τα όρια των δυνατοτήτων του στην προκειμένη περίπτωση. Ο Τραμπ θέλει να κερδίσει μια επίζηλη θέση στην Ιστορία για την επιτυχία του, όχι για την αποτυχία του. Το κόστος για τις ΗΠΑ από την απώλεια της Δύσης (σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, ούτως ή άλλως) θα είναι μεγαλύτερο από τα όποια οφέλη θα φέρει η προσάρτηση της Γροιλανδίας.
Δεν ξέρω πώς να περιγράψω το συναίσθημα, μάλλον δέος θα το έλεγα, όταν συνειδητοποιώ ότι ζούμε στον κόσμο της ταινίας του Κιούμπρικ «Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb»…
