Οι διατλαντικές σχέσεις είναι μια από τις βεβαιότητες του μεταπολεμικού κόσμου οι οποίες κλονίζονται από τότε που ο Τραμπ επέστρεψε στο Οβάλ Γραφείο. Δεν έχει κρύψει – ούτε αυτός, ούτε όποιοι διορίστηκαν για να κάνουν κάθε παράδοξη επιθυμία του πολιτική πράξη – πως απεχθάνεται την ΕΕ. Οι ηγέτες της τελευταίας, από την άλλη, τον βλέπουν μια να στηρίζει την Ουκρανία και μια να απηχεί τις απόψεις του Πούτιν.
Τον ακούν να υπονομεύει το μέλλον του ΝΑΤΟ αλλά ταυτόχρονα να απαιτεί από εκείνους να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες. Τον ανέχονται όταν τους απειλεί με εμπορικό πόλεμο ή όποτε παρεμβαίνει ξεκάθαρα στο εσωτερικό των χωρών τους, στηρίζοντας ακροδεξιά κόμματα τα οποία ομνύουν στον -ισμό που φέρει το όνομά του. Αν και στις μεταξύ τους συζητήσεις αναγνωρίζουν την αφερεγγυότητά του και καταδικάζουν τη συναλλακτική του νοοτροπία, δεν αντεπιτίθενται. Γιατί, όπως εξηγούν οφ δε ρέκορντ, προτιμούν μια κακή εμπορική συμφωνία φερειπείν από μια αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Δεν του απαντούν όπως θα περίμεναν οι πολίτες τους επειδή ελπίζουν να χειραγωγήσουν τον εφηβικό του ναρκισσισμό – εκμεταλλευόμενοι τον ασταθή του χαρακτήρα. Εχουν, όμως, βρει τον σωστό τρόπο να τον αντιμετωπίσουν;
Επιλογές
Λειτουργεί η συμπεριφορά τους απέναντι του σαν κατασταλτικό; Η μέχρι τώρα εμπειρία δεν δείχνει κάτι τέτοιο. Η τραμπική εμμονή με την προσάρτηση της Γροιλανδίας είναι η πιο πρόσφατη απόδειξη πως η τακτική τους δεν δουλεύει. Γι’ αυτό, δεν είναι πλέον λίγες οι φωνές που ζητούν η Ευρώπη να αντιπαρατεθεί μαζί του, ώστε να αποφύγει τις αλλεπάλληλες ταπεινώσεις και να καθιερωθεί επιτέλους ως γεωπολιτικός παράγοντας στη διεθνή σκηνή.
Κεντρώοι κι αριστεροί πολιτικοί (χωρίς θέσεις εξουσίας) λένε πως ήρθε η ώρα να βγει το μπαζούκας του Κανονισμού 2023/2675, ο οποίος ψηφίστηκε για την προστασία της Ενωσης από τον οικονομικό εξαναγκασμό – παρότι σχεδιάστηκε σαν όπλο κατά παραδοσιακά μη φιλικών προς εκείνη χωρών. Ακόμη και το ΕΛΚ δηλώνει ότι σήμερα δεν είναι δυνατόν να επικυρωθεί από το Ευρωκοινοβούλιο η οικονομική συμφωνία ΕΕ – ΗΠΑ. Βέβαια, υπάρχει κι η άλλη πλευρά, αυτή όσων πιστεύουν πως μια στρατηγική ρήξης με αφορμή τους νέους αμερικανικούς δασμούς θα είναι μεγάλο ρίσκο, με απρόβλεπτες επιπτώσεις. Οσων, δηλαδή, επιμένουν και σήμερα ότι τα κράτη – μέλη δεν μπορούν να διακινδυνεύσουν τη διάλυση του ΝΑΤΟ προτού θωρακιστούν στρατιωτικά. Τα παραπάνω διλήμματα, πάντως, έχουν μια σίγουρα σωστή απάντηση: η Ευρώπη θα γίνει τελικά το άθροισμα των επιλογών της.
