Πλέον, λέει χωρίς περιστροφές ότι ετοιμάζει κόμμα. Αλλά, εξακολουθεί να μην ομολογεί ρητά πως ενδιαφέρεται να το οδηγήσει η ίδια σε μια εκλογική αναμέτρηση. Μιλάει ξανά και ξανά κατά της διαφθοράς. Υπόσχεται κάθαρση. Διαφημίζει όσους σκέφτονται να την ακολουθήσουν (για τους οποίους δεν γνωρίζει και πολλά ο μέσος ψηφοφόρος, βέβαια) ως εθελοντές με «ακεραιότητα του χαρακτήρα» και «καθαρότητα». Και φυσικά – όπως κάθε ένας απ’ αυτούς που φιλοδοξούν να εκφράσουν το κοινό το οποίο αποστρέφεται το «κατεστημένο» – αποκηρύσσει το «παλιό πολιτικό προσωπικό». Η Μαρία Καρυστιανού έχει επιλέξει μια δοκιμασμένη συνταγή.
Και τα δημοσκοπικά νούμερα του δυνητικού της κόμματος δείχνουν ότι έχει πιθανότητες να την εκτελέσει καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους που βασίζονται στα ίδια υλικά για να σερβίρουν στο εκλογικό σώμα την πρότασή τους. Γιατί αυτή μπορεί να δηλώνει πολέμια του παλαιοκομματισμού χωρίς να κουβαλάει στις πλάτες της κομματική εμπειρία. Μπορεί να ακούγεται πιο ειλικρινής στ’ αφτιά όποιων ψηφίζουν τιμωρητικά. Ή να τους πείθει πως αυτό που κάνει δυόμισι χρόνια τώρα είναι «μια μικρή προσφορά προς τα κοινά» επειδή φωνάζει «για τη Δικαιοσύνη» κι η φωνή της «συντονίστηκε με πολλές άλλες φωνές που έχουμε το ίδιο αίτημα».
Αμφιβολίες
Ωστόσο, έχει την ευχέρεια να λειτουργεί ως δοχείο των αρνητικών για τους επαγγελματίες της πολιτικής συναισθημάτων ακριβώς επειδή τους απορρίπτει. Επειδή φροντίζει να τους κατακεραυνώνει σε κάθε ευκαιρία και να διαπιστώνει ότι «έχουν απομακρυνθεί από τον πολίτη ή είναι αντικρουόμενα τα συμφέροντά μας». Τι γίνεται, όμως, αν αρχίσει τις εκπτώσεις; Ηδη επαίνεσε δημόσια έναν πρώην πια ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Εκείνος με τη σειρά του έσπευσε να χαρακτηρίσει «καλοδεχούμενο» το κίνημά της, να προβλέψει πως «το αίτημα για δικαιοσύνη και διαφάνεια θα εξελιχθεί σε τσουνάμι» και να ενημερώσει το φιλοθέαμον κοινό ότι «υπάρχει μια συναντίληψη με τη Μαρία Καρυστιανού» – προκαλώντας τους συριζαίους να τον διαγράψουν. Οι τελευταίοι, πάλι, ζυγίζοντας πώς θα γράψει στην κοινή γνώμη μια αποστασία του, φαίνεται να κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα βαρύνει το κλίμα για την επίδοξη πολιτικό αρχηγό εφόσον κάνει πρεμιέρα με μια κλεμμένη έδρα. Κάτι τέτοιο, πάντως, θα είναι η μικρότερη από τις ζημιές που ίσως κάνει στο brand της ο Φαραντούρης. Η μεγαλύτερη είναι πως ενδέχεται να δημιουργήσει αμφιβολίες για την ειλικρίνεια με την οποία δίνει τον αγώνα κατά του επάρατου πολιτικού συστήματος – αν δεν τον ακυρώσει, τοποθετώντας την κήρυκά του στο ίδιο μετερίζι μ’ εκείνους που καταγγέλλει.
