Από εδώ το πήγε, από εκεί το πήγε, στο τέλος τα κατάφερε και τον διέγραψαν. Εύγε, Νικόλα Φαραντούρη, ο επιμένων νικά! Μη μου πείτε ότι ήρθε ουρανοκατέβατη η διαγραφή του κ. Φαραντούρη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για τον ίδιο πρέπει να ήταν το καθυστερημένο χριστουγεννιάτικο δώρο που περίμενε, γιατί ήταν φανερό, σε όποιον παρακολουθούσε τις δραστηριότητές του, ότι το επεδίωκε. Ο κ. Φαραντούρης από την ώρα που εξελέγη ευρωβουλευτής έδειξε ότι παίζει για τον εαυτό του. Ακολουθούσε το δικό του πρόγραμμα, πάντα μόνος του, με πρωτοβουλίες μάλλον κοσμοπολίτικου χαρακτήρα (διεθνείς οργανισμοί και τα συναφή), ενώ συγχρόνως κρατούσε αποστάσεις από το επαρχιώτικο κλίμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιες φορές μάλιστα έδινε την εντύπωση ότι αντιμετώπιζε το κόμμα με μια ελαφρά υπεροψία. Ισως επειδή τον Νοέμβριο του 2024 είχε προσφερθεί να αναλάβει τον ακάνθινο στέφανο της ηγεσίας του, αλλά η προσφορά του δεν εκτιμήθηκε.
Εν πάση περιπτώσει, γλίτωσε μια ώρα αρχύτερα από το ναυάγιο, που είναι πάντα μια δυσάρεστη εμπειρία. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μέλλον, ας μην κοροϊδευόμαστε. Λειτουργεί ως οιονεί προθάλαμος του κόμματος που ετοιμάζει ο Αλέξης Καραμήτρος – και πάλι, όχι για όλους. Ενα τόσο φιλόδοξο πρόσωπο όσο ο κ. Φαραντούρης δεν είχε λόγο να παραμένει. Πολύ περισσότερο επειδή η ιδιότητα του ευρωβουλευτή, την οποία αξιοποιεί στο έπακρο για την αυτοπροβολή του, παρέχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες δημοσιότητας, δημοσίων σχέσεων και δικτύωσης.
Τι ανάγκη τους έχει λοιπόν; Οσο για τις επαφές του με τη Μαρία Καρυστιανού και τις εξόχως κολακευτικές δηλώσεις του για την προσπάθειά της, αυτό δεν προδικάζει τη μελλοντική πορεία του. Ηταν μάλλον η βολική ευκαιρία για να ξεμπερδεύει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλωστε, ο κ. Φαραντούρης παίζει στα αριστερά του γηπέδου, ενώ η κ. Καρυστιανού είναι σαφές ότι μετέχει στον χώρο της λεγόμενης εκκλησιαστικής Δεξιάς και, συνεπώς, το κομματικό σχήμα που ετοιμάζει μάλλον τέτοιο χαρακτήρα θα έχει. Δεν νομίζω, άλλωστε, να ομιλεί την Αραμαϊκή ο κ. Φαραντούρης. Προσωπικά, θεωρώ πολύ πιθανότερο να μετακομίσει στο ΠΑΣΟΚ. Του ταιριάζει περισσότερο.
Ενδιαφέρον έχουν οι αντιδιαμετρικές θέσεις ως προς την κυριότητα των ψηφοφόρων, που έστειλαν τον κ. Φαραντούρη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σε ποιους ανήκουν όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι; Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει από τον διαγραφέντα να παραδώσει την έδρα, επειδή δεν μπορεί να εκπροσωπεί πλέον τους «ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ». Ο διαγραφείς, από την πλευρά του, δεν διεκδικεί ευθέως την κυριότητα των ψηφοφόρων, δεν λέει ότι είναι δικοί του. Κάνει κάτι πιο έξυπνο: ανακηρύσσει τους ψηφοφόρους ιδιοκτήτες της έδρας. Η έδρα, υποστηρίζει, ανήκει στους χιλιάδες πολίτες που τον τίμησαν με την ψήφο τους και μόνο σε αυτούς. Επισημαίνει κιόλας ότι μόνο σε αυτούς λογοδοτεί. Με άλλα λόγια, αφήστε να βρεθούν πρώτα όλοι αυτοί μεταξύ τους, να οργανωθούν, να το συζητήσουν διεξοδικά, να πάρουν τις αποφάσεις τους και αυτός μετά θα κάνει ό,τι ακριβώς του πουν! Τετράγωνη λογική. Μόνο μια απορία έχω: αν η έδρα του ευρωβουλευτή ανήκει στους ψηφοφόρους, ο μισθός του σε ποιον ανήκει;
ΠΗΔΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
Φανταστείτε έναν συνηθισμένο χαρακτήρα της καθημερινότητας, ο οποίος, λόγω ορισμένων φοβερών συνθηκών, αποφασίζει ότι μπορεί να πετάξει. Ανεβαίνει λοιπόν στον έκτο όροφο, δρασκελίζει το μπαλκόνι και ισορροπεί στην άκρη του κενού, βέβαιος ότι θα πετάξει σαν πουλί. Από κάτω μαζεύεται κόσμος, που γουστάρει βαβούρα και χαβαλέ, κι αρχίζουν να του φωνάζουν: «Πέτα, πέτα! Μπορείς!». Οπότε δίνει κι αυτός έναν πήδο στο κενό φτερουγίζοντας τα χεράκια και τη συνέχεια τη μαντεύετε… Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του 20% που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στη Μαρία Καρυστιανού.
Πάντα έτσι γίνεται με τις δημοσκοπήσεις. Πάντα δηλαδή δίνουν αέρα σε υπό δημιουργία κόμματα, ιδίως όταν συνδέονται με πρόσωπα δημοφιλή ή συμπαθή. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό δεν είναι κανένα μυστήριο. Ο απογοητευμένος ψηφοφόρος επιλέγει την κ. Καρυστιανού, επειδή μέχρι στιγμής το μόνο που του έχει δείξει είναι τις προθέσεις. Αυτό επιτρέπει στον ψηφοφόρο να προβάλλει τις δικές του πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές στο πρόσωπό της. Τι γίνεται όμως όταν η κ. Καρυστιανού παρουσιάσει κάτι πραγματικό και συγκεκριμένο; Εξ ου και η απόκλιση στη δημοτικότητα ανάμεσα στο υπό προετοιμασία κόμμα και στο έτοιμο.
