Η Εθνοφρουρά και {LF}πώς κινητοποιείται

Ως το Σάββατο, έπρεπε να ανατρέξει κανείς στον Μάρτιο του 1965 για να βρει την τελευταία φορά που ένας πρόεδρος των ΗΠΑ παρέκαμψε τον κυβερνήτη μιας Πολιτείας και κινητοποίησε την Εθνοφρουρά. Ηταν όταν ο Δημοκρατικός Λίντον Τζόνσον προχώρησε σε αυτή την κίνηση εν όψει της μεγάλης πορείας που επρόκειτο να πραγματοποιήσουν από τη Σέλμα προς το Μοντγκόμερι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών, έχοντας όμως απέναντί τους τόσο τον – επίσης Δημοκρατικό – κυβερνήτη της Αλαμπάμα, Τζορτζ Γουάλας, όσο και τις δυνάμεις της αστυνομίας, που απειλούσαν με βίαιη καταστολή.

Σημειώνεται πως η Εθνοφρουρά, με ιστορία περίπου τεσσάρων αιώνων και τις ρίζες της να φτάνουν στις παραστρατιωτικές οργανώσεις των αμερικανικών αποικιών (πρακτικά «ομογενοποιήθηκαν» το 1903), αποτελεί σήμερα οργανικό κομμάτι των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, είναι καλά εκπαιδευμένη και εξοπλισμένη, ενώ αριθμεί περίπου 435.000 μέλη. Μπορεί δε να αναλαμβάνει αποστολές τόσο στο εσωτερικό – από την καταστολή ταραχών και τη φύλαξη των συνόρων μέχρι την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων, όπως οι φυσικές καταστροφές και η πανδημία της COVID-19 – όσο και στο εξωτερικό, στο πλευρό άλλων μονάδων, για παράδειγμα των πεζοναυτών.

Υπό κανονικές συνθήκες, αρμόδιοι για την κινητοποίηση των Εθνοφρουρών είναι οι κυβερνήτες των Πολιτειών. Προβλέπεται όμως η δυνατότητα του εκάστοτε προέδρου να διαχειρίζεται τις συγκεκριμένες μονάδες απευθείας, σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Συνήθως το κάνει σε συνεννόηση με τους κυβερνήτες, όπως είχε γίνει και το 1992 στο Λος Αντζελες – ενώ το 2006 ο Τζορτζ Μπους δεν είχε χρησιμοποιήσει το δικαίωμά του στην περίπτωση του τυφώνα Κατρίνα, μετά τη διαφωνία της κυβερνήτη της Λουιζιάνα, Κάθλιν Μπλάνκο.