Λεονταρισμοί σε θερμοκήπιο

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: είναι προτιμότερη η ειλικρίνεια παρά οι υπεκφυγές ή το… πέταγμα του αετού. Στον αντίποδα, δεν μπορεί να σε καλεί ο υπουργός (η κυβέρνηση, δηλαδή) και να κλείνεις κατάματα την πόρτα, να κάνεις πως δεν συμβαίνει το παραμικρό και να αλλάζεις την κουβέντα. ‘Η μήπως δεν είναι έτσι Παναγιώτη και Γιώργο Αγγελόπουλε, αλλά και Δημήτρη Γιαννακόπουλε;

Δεν χρειάζεται κάποιος να επιχειρήσει να στρογγυλοποιήσει την κατάσταση. Ούτε να κρατήσει αποστάσεις. Αλλοι θα πουν πως δεν έπρεπε να μεταβεί ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ. Ορισμένοι πως ρίχνει λάδι στη φωτιά και προκαλεί με τα βιντεάκια που κατά καιρούς ανεβάζει στα social. Φυσικά, δεν θα απουσιάσουν οι φωνές που θα υποστηρίξουν πως οι επικεφαλής του Ολυμπιακού δεν έκαναν το παραμικρό ώστε να σταματήσουν τα υβριστικά συνθήματα που ακούστηκαν το βράδυ της Κυριακής στο ΣΕΦ. Ολοι και όλα μέρος ενός προβλήματος και η τοξικότητα στο ελληνικό μπάσκετ σε επίπεδο κορυφής χτυπά κόκκινο.

Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: ουδείς φοβάται το παραμικρό.

Ούτε… «ντα-ντα» δεν νοιάζονται πως θα τους κάνουν όσοι διαφεντεύουν τις τύχες των ομάδων. Ο λόγος; Εχουν δεμένο τον γάιδαρό τους, πάει να πει εξασφαλισμένους πόρους από την Ευρωλίγκα και συμβόλαια πολυετή με την κορυφαία διοργάνωση της Γηραιάς. Ακόμη περισσότερο, και να μην κατακτήσουν την πρώτη θέση, στην Ευρωλίγκα θα δώσουν το παρών και τα επόμενα χρόνια. Ενώ αν υπήρχε διασύνδεση του ελληνικού πρωταθλήματος και ο πρωταθλητής έπαιρνε ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, όλα θα ήταν διαφορετικά. Τώρα, δεν πονάνε στην τσέπη. Μπορεί κάποιος να το αλλάξει; Συνεχίζουν να κάνουν επενδύσεις με θέα την Ευρώπη, έχουν όσους ξένους απαιτούνται στα εκεί παιχνίδια και εδώ δίνουν μάχες μόνο για το γόητρο και δίχως να τους νοιάζει καν τι θα συμβεί με το πρωτάθλημα, αυτό που κάποτε ήταν το καλύτερο στην ευρωπαϊκή ζώνη και στις μέρες μας έφτασε να θεωρείται το χειρότερο. Μακράν. Κι αν μπει «παύλα» τι θα σημαίνει για τον κ. Γιαννακόπουλο και τους κ. Αγγελόπουλους; Μάλλον λίγα πράγματα.

Θα κοιτάξουν να εξηγήσουν τι έγινε και έφτασαν εδώ τα πράγματα στον Φουρνιέ και τον Βεζένκοφ, στον Λεσόρ και τον Ναν και η ζωή θα πάει παρακάτω. Στους παίκτες-αστέρες, κάτι θα πρέπει να πουν, αν και όλοι νοιάζονται για την Ευρωλίγκα και όχι τόσο για το ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό αφορά στους οπαδούς και τις εσωτερικές κόντρες. Με όλα αυτά ως δεδομένα, οι ανέξοδοι λεονταρισμοί μοιάζουν με φωνές σε προστατευόμενο περιβάλλον. Το ταμείο να γεμίζει από τα εισιτήρια, τις χορηγίες και την κρατική τηλεόραση και τα υπόλοιπα είναι τελευταίες σελίδες στο βιβλίο του σύγχρονου μπάσκετ…