Vintage βιτρίνα, σπουδαίες επανεκδόσεις

Ερωτισμός και θρίλερ

Προβεβλημένος σε διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο, ο Τακάσι Μίικε έχει γυρίσει ταινίες σαμουράι, θρίλερ, αστυνομικές περιπέτειες, επιστημονικής φαντασίας, ψυχολογικά δράματα και κωμωδίες, αλλά το έργο του δεν έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα, παρότι θεωρείται ένας από τους πιο ανεξάντλητους και πιο παραγωγικούς σκηνοθέτες στην ιαπωνική σόου μπίζνες (είναι 65 χρονών και μετρά περισσότερoυς από 120  τίτλους!). Μια από αυτές τις ταινίες που δεν προβλήθηκαν ποτέ στη χώρα μας είναι το «Audition» (1999), που αναλόγως το πώς θα το διαβάσει κανείς είναι ένα θρίλερ «ντυμένο» σαν ερωτική ιστορία ή το αντίθετο, μια ερωτική ιστορία με έντονο το στοιχείο του θρίλερ. Υστερα από έναν κάπως φλύαρο πρόλογο, η ταινία αρχίζει από μια οντισιόν σε αναζήτηση πρωταγωνίστριας για ταινία που πρόκειται να γυριστεί. Ο παραγωγός της, που είναι χήρος (Ρίο Ισιμπάσι), ερωτεύεται μια από τις υποψήφιες ηθοποιούς (Εϊχι Σιίνα), αλλά ένας από τους λόγους που τον μαγνήτισαν – πέρα από την ούτως ή άλλως μαγνητική, μονίμως «λευκή» εμφάνιση της  κοπέλας – είναι η γενικότερη φιλοσοφία της για τη ζωή. Την έχει αναφέρει και στο βιογραφικό της: η ζωή είναι ένας τρόπος για να φτάσεις στον θάνατο, λέει. Ο παραγωγός γοητεύεται από τον στοχασμό της γυναίκας, ασυνήθιστος για ένα άτομο τόσο νεαρής ηλικίας (η κοπέλα είναι στην ηλικία του γιου του παραγωγού). Ενώ όμως η ταινία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κινείται σε ρυθμούς μελαγχολικού ρομάντζου, το γεγονός ότι η γυναίκα κρύβει κάποιο σκοτεινό μυστικό, λέγοντας το ένα ψέμα μετά  το άλλο, παρασύρει τον παραγωγό – και εμάς μαζί του – σε μια άνευ προηγουμένου περιπέτεια από την οποία δεν ξέρεις πραγματικά τι να περιμένεις. Καταλήγουμε λοιπόν σε μια αρκετά ασυνήθιστη, εσωτερικών ρυθμών υποβλητική ταινία με νουάρ αποχρώσεις (στο πολύ διαστροφικό όμως), την οποία αξίζει να ανακαλύψεις μαζί με τη «λοξή» ματιά ενός υποτιμημένου μάστορα σκηνοθέτη.

Ολα του τρόμου δύσκολα

Οφείλει κανείς να σταθεί στο «Killerwood» (Ελλάδα, 2024) του Χρήστου Μασσαλά γιατί είναι μια ταινία που μας μεταφέρει μέσα στον κόσμο της ελληνικής κινηματογραφίας «χειροποίητων ταινιών» και αυτό, αν μη τι άλλο, δεν αποτελεί κάτι σύνηθες ως θέμα. Ο Βαγγέλης Νταούσης υποδύεται τον Τίτο, ένα νεαρό σκηνοθέτη που θέλει να γυρίσει μια ταινία τρόμου, είδος ανύπαρκτο στον ελληνικό κινηματογράφο, κάτι που από μόνο του αποτελεί εμπόδιο. Και θα προκύψουν και άλλα, πρακτικά εμπόδια, από την εύρεση του σωστού πρωταγωνιστή, τα «θεματάκια» που έχει η πρωταγωνίστρια (Ελσα Λεκάκου) που ενδέχεται να βρεθεί σε δίλημμα μπροστά σε μια άλλη πρόταση, την επιλογή των κοστουμιών και φυσικά την ιερή χρηματοδότηση (παραγωγός, σε έναν ολιγόλεπτο, απολαυστικό ρόλο, η Τζόυς Ευείδη). Ολα αυτά συνθέτουν ένα φρέσκο, αρκετά αστείο και ενίοτε πικρό έργο που μιλά κυρίως για την ανάγκη να υλοποιήσεις τα όνειρά σου ακόμα και υπό συνθήκες αδιανόητες. Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ταινίας (που συχνά εμπεριέχει σκηνές από την ταινία τρόμου που υποτίθεται ότι γυρίζεται) είναι ο επαγγελματισμός με τον οποίο έχει φτιαχτεί. Εκ πρώτης έχεις την εντύπωση ότι το «Killerwood» δεν θα ξεφύγει από τα επίπεδα του χαβαλέ. Ομως όχι μόνο δεν είναι χαβαλές, αλλά δείχνει ότι το  διαβατήριο στη μεγάλου μήκους παραγωγή που ο Μασσαλάς έβγαλε με το «Broadawy» τον οδηγεί σε ωραία ταξίδια.

Στον κόσμο των bodybuilders

Δεν θυμάμαι να σκέφτηκα ποτέ ότι οι bodybuilders είναι «φρικιά», πάντως κάποια στιγμή στο ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κλιούμη «Made in vain» (Ελλάδα, 2021) ένας από τους bodybuilders που εμφανίζονται το λέει ξεκάθαρα. Ως άθλημα, το bodybuilding έχει σίγουρα μια ιδιαιτερότητα, όμως το στοιχείο που νομίζω ότι το κάνει απολύτως ξεχωριστό είναι ο ναρκισσισμός. Θα πρέπει να έχεις τεράστιο πάθος με το σώμα σου για να κάνεις bodybuilding και αυτό «βγαίνει» από τα όσα λένε οι δύο πυλώνες της ταινίας, ο πρώην bodybuilder, νυν γιατρός, Κωνσταντίνος Τουλιάτος και ο νυν αθλητής και προπονητής Σταύρος Τριουλίδης. Και οι δύο μετρούν αμέτρητους τίτλους και οι δύο είναι απολύτως ειλικρινείς μπροστά στον φακό του Κλιούμη που μας βάζει πλήρως μέσα στον λαδωμένο, γυαλιστερό και γεμάτο γραμμώσεις κόσμο των bodybuilders, έναν κόσμο που (όπως ακούμε) προσφέρει πολλά στους αθλητές όσο διαρκεί, αλλά είναι πολύ επίπονος όταν ο κύκλος κλείνει. Αυτό βγαίνει κυρίως από τον κ. Τουλιάτο που είναι ιδιαιτέρως εξομολογητικός (δείγμα και αυτό του ναρκισσισμού του) και παραδέχεται ότι έχει κάνει πράγματα που πολύς κόσμος στη θέση του θα έκρυβε. Τελικά δεν ξέρεις αν αυτά τα πρόσωπα θες να τα θαυμάσεις ή να τα συμπονέσεις. Ισως και τα δύο. Παντως η ταινία ξεφεύγει αρκετά από τον κόσμο των bodybuilders και γίνεται κάτι βαθύτερο και πιο ψυχαναλυτικό, μιλώντας κυρίως για την ανάγκη όλων μας για την εκπλήρωση των ονείρων που μας εκφράζουν. Με όποιο τίμημα.

Επανεκδόσεις

«Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (Le samurai, Γαλλία, 1967): Στην πρώτη από τις τρεις ταινίες του Αλέν Ντελόν με σκηνοθέτη του Ζαν Πιερ Μελβίλ (1917-1973), με τον οποίο συνεργάστηκε στον «Κόκκινο κύκλο» και στον Μπάτσο», ο ηθοποιός ταιριάζει γάντι στον ρόλο του αντιήρωα του τίτλου, ενός σιωπηλού, ψυχρού δολοφόνου με καμπαρντίνα και καπέλο που ελίσσεται σαν αγρίμι υπό απειλή ανάμεσα στον υπόκοσμο και την αστυνομία του Παρισιού και τον μάρτυρα που τον έχει αναγνωρίσει ενώ διεκπεραίωνε μια «δουλειά».

«Η ντροπή» (Skammen, Σουηδία, 1969): Ενα υποτιμημένο αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (1918-2007) που μέσω της κινηματογραφικής εικόνας υπήρξε κορυφαίος ερευνητής της ανθρώπινης ψυχής και των παθών μας: εδώ ακολουθεί ένα ζευγάρι μουσικών (Μαξ Φον Σίντοφ – Λιβ Ούλμαν) που αναζητούν καταφύγιο σε ένα νησί έχοντας δραπετεύσει από «κάποιον πόλεμο». Ομως κάθε πόλεμος ξεκινά μέσα από τον ίδιο μας τον εαυτό, τον έναν και μεγαλύτερο εχθρό, επισημαίνει σοφά η ταινία, που υπήρξε η απάντηση του Μπέργκμαν σε όσους τον είχαν κατηγορήσει για απουσία πολιτικής διάστασης στις ταινίες του.   

«Οδός Μαλχόλαντ» (Mulholland Drive, ΗΠΑ, 2001): Ο Ντέιβιντ Λιντς (1946-2025) αναδεικνύει τον «παράξενο» κόσμο του σε μια ταινία που αρνείται τους κανόνες της κλασικής αφήγησης και καταφέρνει να κεντρίσει τις αισθήσεις χάρη στον συναισθηματικό πλούτο που παράγεται από τη μεθοδευμένη αποκρυστάλλωση εμπνευσμένων ιδεών. Είναι αδύνατον να ξεχωρίσεις με βεβαιότητα τον ονειρικό από τον πραγματικό χρόνο της ταινίας (μια διασταύρωση «Μπλε Βελούδου» – «Χαμένης Λεωφόρου»), όμως τελικά εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία της. Πρωταγωνιστούν οι Ναόμι Γουότς και Λόρα Αν Χάρντινγκ.

¢ Επίσης στις αίθουσες προβάλλονται oι ταινίες «Piglet» και «Καταραμένη ψυχή» (Rosario) αλλά η διανομή τους δεν τις παρουσίασε στους δημοσιογράφους.