Το Conference League της ζωής μας!

Τι νύχτα ήταν κι αυτή! Πριν από ένα χρόνο,  τέτοια ημέρα έδινε τον τελικό στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Ολυμπιακός. Τώρα, είναι αυτό που λέμε «σαν να μην πέρασε μια μέρα». Και γιατί, δηλαδή, να πέσει λήθη σε μια τέτοια σημαντική επιτυχία, τη μεγαλύτερη σε συλλογικό επίπεδο για το εγχώριο ποδόσφαιρο; Το 1-0 επί της Φιορεντίνα ήταν μια δικαίωση για τον οργανισμό του Ολυμπιακού και βέβαια για τον πρόεδρό του, τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Γιατί πρώτος αυτός και μετά οι υπόλοιποι, όλοι πείστηκαν πως «τίποτα δεν είναι ανέφικτο» και άρα με προσπάθεια όλα μπορούν να έρθουν στην αγκαλιά μας. Μια θαυμαστή πορεία στην Ευρώπη και ανατροπές που αληθινά «έγραψαν» ιστορία», μετά το μεγαλύτερο κίνητρο ήταν η κατάκτηση του Conference League. Νωρίτερα είχε προκύψει ο θρίαμβος των Νέων στο Youth League και άρα ποιος έλεγε όχι στην πρόκληση να γίνει ο Ολυμπιακός μια ομάδα με δύο ευρωπαϊκές κούπες σε μια σεζόν;

Η Νέα Φιλαδέλφεια πλημμύρισε από κόσμο με ερυθρόλευκα κασκόλ. Η συγκίνηση ξεχείλισε τους δρόμους και η Δεκελείας έμοιαζε για πρώτη φορά πως άλλαξε χρώμα. Εστω και για μια βραδιά. Μεγαλύτεροι σε ηλικία που ήθελαν να δουν από κοντά όσα δεν έζησαν ως έφηβοι. Νέοι που με το πάθος τους έδιναν τον τόνο. Και όταν τα παιδιά του Μεντιλίμπαρ βγήκαν στο χορτάρι, ένας κανονικός χαμός από τις ιαχές και την ατμόσφαιρα που όμοιά της σε ντεσιμπέλ μάλλον είχαμε χρόνια και χρόνια να δούμε και να ακούσουμε. Το γκολ ήρθε από τον κλασικό σκόρερ και ο Ελ Κααμπί ήταν αυτός που… έπρεπε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα, με ένα άγγιγμα θεϊκό, με τρόπο που όσα χρόνια κι αν κυλήσουν ουδείς θα ξεχάσει. Η απονομή ήταν το κλου της βραδιάς και τα δάκρυα στις οθόνες των ματιών όλων δεν μπορούσαν να κρυφτούν. Πώς να μη νιώσει κάτι μαγικό ο οποιοσδήποτε φίλος του ποδοσφαίρου;

Και μετά, μια βραδιά αξημέρωτη. Με τους πανηγυρισμούς στην Αθήνα και τον Πειραιά. Λάθος. Σε όλη την Ελλάδα. Με τα εκατομμύρια των πιστών που βγήκαν για να ξεδώσουν, αρνούμενοι να κοιμηθούν. Αν η ζωή είναι στιγμές, αυτή ήταν από τις πλέον δυνατές για τους περισσότερους. Και αργότερα, για εβδομάδες και μήνες, η εμφάνιση των τροπαίων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, ίσως ήταν ένα «ευχαριστώ» της διοίκησης του Ολυμπιακού προς όλους όσοι δεν κατάφεραν να εμφανιστούν στο γήπεδο του τελικού γιατί πολύ απλά αυτό χωρούσε μόλις 34.000 κόσμου.

Απόψε έχουμε τελετή «παράδοσης – παραλαβής». Το τρόπαιο αλλάζει χέρια: Τσέλσι ή μήπως Μπέτις; Για τους Ελληνες, όμως, για τους φίλους του Ολυμπιακού ειδικότερα, το Conference League θα είναι πάντα το «δικό τους Κύπελλο».