«Να νοικιάσω σπίτι σε εκπαιδευτικό; Ποτέ!»

Τους αναγκάζουν να αδειάσουν τα διαμερίσματα που νοίκιασαν μόλις πριν από λίγους μήνες για να τα εκμεταλλευτούν την περίοδο του καλοκαιριού νοικιάζοντάς τα σε τουρίστες. Δάσκαλοι, καθηγητές, συχνά γονείς με παιδιά, είναι υποχρεωμένοι να μετακομίζουν ολόκληρο το νοικοκυριό τους και να αναζητούν εναλλακτική κατοικία την περίοδο του καλοκαιριού. Πρακτικά ζητήματα όπως το πού θα μείνουν, τι θα κάνουν τα πράγματά τους καθώς και με τι πόρους θα πραγματοποιούν μετακόμιση κάθε καλοκαίρι για μόλις δύο μήνες δεν απασχολούν κανέναν. Και όλα αυτά γιατί το τυχερό τους ήταν να διοριστούν αναπληρωτές σε νησιά – εκεί όπου η τουριστική βιομηχανία ανθεί. Ανθεί βέβαια εν πολλοίς εις βάρος των ίδιων των μόνιμων κατοίκων, οι οποίοι στο όνομα του πρόσκαιρου κέρδους θεωρούν πως είναι προς όφελός τους να ξεσπιτώνουν τους εκπαιδευτικούς. Λάβαμε πολλά μηνύματα από διορισμένους αναπληρωτές που βιώνουν αυτή την οδύσσεια στη λήξη και στην έναρξη της σχολικής χρονιάς, μιλήσαμε μαζί τους και αποφασίσαμε να προβάλουμε όσα περνούν αυτοί οι άνθρωποι. Ακολουθούν όσα μας είπαν οι «παράπλευρες απώλειες» του τουριστικού «θαύματος» που ονομάζεται «ελληνικό καλοκαίρι» και σπάει κάθε χρόνο το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

«Το καλοκαίρι μάς διώχνουν»

Το πρώτο τηλεφώνημα είναι με τον Γιάννη, που διορίστηκε στην Πάτμο το 2021. «Επρεπε μέσα σε 15 μέρες να βρω ένα σπίτι και να πάω στο νησί», μας λέει. «Ημουν ο μόνος που βρήκα εύκολα απ’ όσους εκπαιδευτικούς διοριστήκαμε εκεί. Το καλοκαίρι, όμως, έπρεπε όλοι αναγκαστικά να φεύγουμε. Εγώ δίδασκα σε Γυμνάσιο – Λύκειο, οπότε τέλος Ιουνίου τελειώναμε και φεύγαμε. Με έδιωχναν από το σπίτι κάθε Ιούνιο και μάλιστα δεν με άφηναν να αποθηκεύω κάπου τα πράγματά μου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Οπότε έπρεπε να τα κατεβάζω όλα από τη Χώρα της Πάτμου με τα σκαλιά στο αμάξι μέσα στη ζέστη και να βρίσκω κάποιον στην Αθήνα να με φιλοξενήσει με τα πράγματα για δύο μήνες. Αυτό κράτησε δύο χρόνια. Ημουν από τους “προνομιούχους” που με άφηναν να εξαντλήσω τη σχολική χρονιά μέσα στο σπίτι που είχα νοικιάσει. Μου είχε τύχει να ζητήσω από γονείς μαθητών μου να μου νοικιάσουν σπίτι και να μου απαντούν “σε καμία περίπτωση” γιατί έλεγαν πως είναι φρικτό για αυτούς να χάνουν από τη σεζόν τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο. Το αποκορύφωμα ήταν με μια μαθήτρια μεγάλης ηλικίας που είχα, στην ουσία ήταν μαθήτρια σχολείου δεύτερης ευκαιρίας επειδή δεν είχε πάρει απολυτήριο Λυκείου. Στην Πάτμο δεν υπάρχουν σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, οπότε γράφονται στο Λύκειο και επειδή δεν έρχονται στα μαθήματα λόγω δουλειάς λέγονται “κατ’ ιδίαν” και έρχονται τον Ιούνιο για τις εξετάσεις. Αυτή η κυρία λοιπόν ήρθε να δώσει και μου ζήταγε να τη βοηθήσω για να περάσει. Οταν τελείωσε η εξέταση, της ζήτησα κι εγώ να με βοηθήσει να βρω σπίτι, να μου νοικιάσει δηλαδή ένα από τα σπίτια που νοίκιαζε, και μου απάντησε: “Να νοικιάσω το σπίτι σε εκπαιδευτικό; Ποτέ!”. Κι όλα αυτά για να μη χάσει τα χρήματα της τουριστικής σεζόν».

Η ίδια κατάσταση όμως επικρατεί και σε νησιά του Ιονίου, που δέχονται μικρότερη τουριστική πίεση από αυτά του Αιγαίου. Επικοινωνήσαμε με τρεις εκπαιδευτικούς που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε νησιά της Δυτικής Ελλάδας και μας περιγράφουν όλοι την ίδια κατάσταση. «Με το που ήρθα και νοίκιασα, μου είπαν οι ιδιοκτήτες ότι μπορώ να μείνω μέχρι τέλη Ιουνίου γιατί Ιούλιο και Αύγουστο το θέλουν. Είναι μια κατάσταση που επικρατεί στο νησί και έχει παγιωθεί».

Εκπαιδευτικός με τρία παιδιά μας περιγράφει γλαφυρά το πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση για την ίδια και τα τρία παιδιά της στο νησί όπου διορίστηκε. «Οταν έφτασα στο νησί, βρήκα σπίτι σχετικά εύκολα. Είχε τελειώσει η σεζόν και ήθελαν να τα ξεφορτωθούν και να βρουν ουσιαστικά κάποιον να τα συντηρεί τον χειμώνα. Είδα δύο σπίτια, το ένα σε πολύ κακή κατάσταση, το άλλο σε μέτρια, νοίκιασα το δεύτερο με 500 ευρώ, αλλά στο συμβόλαιο γράψαμε 110 ευρώ για να πληρώσει μικρότερο φόρο ο ιδιοκτήτης. Του ζήτησα να το αλλάξουμε στο χαρτί σε 180 ευρώ μήπως μπορέσω και πάρω επιδότηση ενοικίου, και για να το κάνει με έβαλε να του πληρώσω τη διαφορά στον φόρο – κάπου στα 100 ευρώ. Θράσος. Αλλά δεν έχεις και επιλογή γιατί δεν έχεις πού να μείνεις. Κάθε καλοκαίρι πρέπει να μαζεύω τα πράγματά μου και να φεύγω. Το σπίτι με περιμένει ξανά όταν ανοίξουν τα σχολεία».