Η έπαρση {LF}του τίποτε

Είναι πραγματικά τόσο περίεργο ώστε να γίνεται δυσεξήγητο πώς είναι δυνατόν χάρη στα πιο ευαίσθητα, ή έστω από τα πιο ευαίσθητα, υποτίθεται, μέλη της κοινωνίας μας, όπως είναι οι καλλιτέχνες, να συνειδητοποιούμε σε όλο το μέγεθός της την ύπαρξη μιας τρομερής αντινομίας. Παραμένει γεγονός αναμφισβήτητο πως σε όσο ευρύτερο επίπεδο τοποθετούνται τα προβλήματα και κυρίως η λύση τους, ακόμα και για τον πιο απομακρυσμένο και αδιάφορο για το τι συμβαίνει παγκοσμίως, άνθρωπο, τόσο περισσότερο να μιλάει ο καθένας με έναν τρόπο σάμπως και το καθετί που φρονεί προσωπικά ο ίδιος, να είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται προκειμένου να πλοηγηθούμε με κάποια σιγουριά μέσα σε έναν ακατανόητο, όπως έχει καταντήσει, κόσμο. Να μην υπάρχει εκ των πραγμάτων το ελάχιστο ουσιαστικό, παρά μόνο κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον, για ό,τι εκφέρεται ως προσωπική ιδιοτυπία ή και ως τολμηρή στάση ζωής, που αφορά ωστόσο μόνο στο άτομό σου και να επιμένεις στη μονότονη συχνά επανάληψή του, δεν σε απαξιώνει μόνο ως υπεύθυνη κοινωνική μονάδα, σε καταγγέλλει και ως έναν ιδιαίτερα κουτό άνθρωπο. Καθώς μοιάζει την αδιευκρίνιστη βοή που σχηματίζεται χάρη σε αυτές τις συνεχώς διατυπούμενες ως προσωπικές ιδιοτυπίες ή ως τολμηρές στάσεις ζωής, να τις εκλαμβάνεις ως έκφραση μιας προσωπικής αδιαπραγμάτευτης ειλικρινείας και ελευθερίας.

Ποιος ο λόγος να ακούμε ή να διαβάζουμε για μίαν ηθοποιό πως αν και θεωρήθηκε, στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ sex symbol, και μια δεύτερη να διευκρινίζει πως το θέατρο την έχει αλλάξει τόσο πολύ ακόμα και σε στιγμές που ο κοινωνικός της εαυτός προτιμούσε να μένει ακίνητος και φοβισμένος, ευτυχώς όμως – προσθέτουμε εμείς – για την ανθρωπότητα, ή έστω για τον τόπο της ξεπεράστηκε έγκαιρα η αναστολή της αυτή. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως όσο περισσότερο αισθάνονται να προκαλούνται ώστε να εκφραστούν με έναν απερίφραστα προσωπικό τόνο – οι καλλιτέχνες όπως ήδη σημειώσαμε – τόσο πιο βαθιά να φαίνεται πως έχουν πειστεί πως όσο λέγονται προορίζονται να μην υπάρξουν καν την επόμενη στιγμή, σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ και κυρίως σαν κανείς να μην είναι διατεθειμένος να τα θυμηθεί, έστω και αν αφορούν σε πολύ κρίσιμα θέματα. Υπήρξε ανέκαθεν μια πολύ ευαίσθητη περιοχή της ανθρώπινης ύπαρξης η σχέση της με την έννοια του εφήμερου και την έννοια της διάρκειας και, όσο και αν η δεύτερη έμοιαζε να απομακρύνεται ή να ορθώνεται απαγορευμένη τόσο ο καημός της δημιουργούσε ανθρώπους έτοιμους να πέσουν και στη φωτιά για να τους θυμούνται οι μεταγενέστεροι, ή να στερούνται τα πάντα οι ίδιοι προκειμένου να ευεργετηθούν οι μελλοντικές γενιές.

Αντίθετα με ό, τι συμβαίνει σήμερα που επιχειρείται ακόμα και το ανθρωπίνως αδύνατον ώστε η έννοια του εφήμερου να μεταβάλλεται στη μοναδική προϋπόθεση για να αισθάνεται κανείς πως υπάρχει. Με λίγα λόγια όσο πιο αντικαταστατό και αναλώσιμο σε υπολογίζουν οι άλλοι τόσο περισσότερο να κορδώνεσαι σαν να έχεις κατακτήσει την αιωνιότητα. Ενα αίσθημα κορεσμού, αφού δηλαδή όλα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν γίνει να μην απομένει να κάνεις οτιδήποτε άλλο παρά, θυσιάζοντας ακόμη και όσα βαθύτερα ενδέχεται να πιστεύεις, να εκφράζεσαι αυθαίρετα, προκλητικά, δήθεν καινοτόμα, με μία ωστόσο αντίστοιχη συμπεριφορά να γίνεται ύποπτη ακόμα και όταν δικαιολογημένα επιβάλλεται να υπάρξει. Οταν ακόμη και η πιο έντιμη και ριζοσπαστική διάθεση έχει άκαιρα εκφραστεί, υπονομεύονται η σημασία και το νόημά της εις το διηνεκές.