Μια συνταγή για απερισκεψία

Στην επιθυμία του να διασφαλίσει ότι το Σίτι του Λονδίνου θα παραμείνει ελκυστικό μετά το Brexit, το υπουργείο Οικονομικών φαίνεται να έχει ξεχάσει ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα της οικονομικής κρίσης του 2008: όταν η εποπτεία είναι χαλαρή, συσσωρεύονται κίνδυνοι. Αυτόν τον μήνα ξεκίνησε διαβούλευση σχετικά με το εάν ήταν καιρός να χαλαρώσουν τους κανόνες που διέπουν τους εναλλακτικούς διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων και των hedge funds, με την πεποίθηση ότι κάτι τέτοιο θα τονώσει την ανάπτυξη. Υπάρχουν λίγα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την ιδέα και έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να επιδεινώσει τους συστημικούς κινδύνους.

Η πρόταση συνάδει με την πεποίθηση της (ΥΠΟΙΚ) Ρέτισελ Ρίβας ότι η ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα θα προσφέρει οικονομική ευημερία. Η υπουργός πιστεύει ότι οι κανονισμοί μετά την κρίση ήταν «υπερβολικοί». Αυτοί οι κανονισμοί περιελάμβαναν οδηγία της ΕΕ που στοχεύει τα κεφάλαια εναλλακτικών επενδύσεων. Πριν από το 2008 αυτά τα ταμεία λειτουργούσαν κυρίως στο σκοτάδι. Δεν υπήρχε κανένα μέσο συστηματικής παρακολούθησης της μόχλευσης που χρησιμοποιούσαν, ούτε των κινδύνων που μπορεί να εγκυμονεί.

Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, τα κεφάλαια μόχλευσης που διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία 100 εκατ. ευρώ και άνω έπρεπε να συμμορφώνονται με αυστηρές απαιτήσεις υποβολής εκθέσεων και να διαθέτουν αρκετό κεφάλαιο για την απορρόφηση των ζημιών. Το υπουργείο Οικονομικών εξετάζει τώρα την αύξηση αυτού του ορίου των 100 εκατομμυρίων ευρώ στα 5 δισεκατομμύρια στερλίνες, κάτι που θα εξαιρούσε πολλά κεφάλαια από τον κατάλογο των κανόνων της ΕΕ. Θα εναπόκειται στην Αρχή Οικονομικής Συμπεριφοράς να αποφασίσει ποιους κανόνες θα εφαρμόσει. Αυτό είναι ανησυχητικό.

Το υπουργείο Οικονομικών φαίνεται να πιστεύει ότι εάν το Σίτι δεν πάρει αυτό που θέλει, η Βρετανία μπορεί να χάσει τους διαχειριστές κεφαλαίων της από χώρες όπως το Λουξεμβούργο. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είμαστε επιφυλακτικοί όσον αφορά την ελευθέρωση των κανονισμών. Ενας είναι ότι θα εμποδίσει, παρά θα βοηθήσει, την οικονομική ανάπτυξη. Η έρευνα δείχνει ότι όταν ο χρηματοπιστωτικός τομέας ξεπεράσει ένα ορισμένο μέγεθος, αρχίζει να γίνεται τροχοπέδη στην ανάπτυξη και την παραγωγικότητα. Μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ διαπίστωσε ότι η Βρετανία έχασε περίπου τρία χρόνια μέσης αύξησης του ΑΕΠ μεταξύ 1995 και 2015 χάρη στον φουσκωμένο χρηματοοικονομικό της τομέα. Η χαλάρωση των κανονισμών μπορεί να είναι χρήσιμη για τους διαχειριστές κεφαλαίων. Είναι δύσκολο να δούμε ποιος άλλος θα ωφεληθεί.