Αναζητούνται άλλες επτά οικογένειες

Βασική προτεραιότητα της Ελληνικής Πρεσβείας, πέρα από τα ζητήματα εσωτερικής λειτουργίας των Αρχείων Arolsen, ήταν από την πρώτη στιγμή η διάδοση της εκστρατείας #StolenMemory στην Ελλάδα, ώστε να εντοπισθούν οι άλλες επτά οικογένειες ελλήνων κρατουμένων στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, των οποίων προσωπικά αντικείμενα βρίσκονται στα Αρχεία Arolsen, λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Πολυδωράκης. Σε συνεργασία με τον γενικό γραμματέα Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας Γ. Καλαντζή και την υποστήριξη του υπουργείου Εξωτερικών, ανατέθηκε σε μαθητές και μαθήτριες 14 σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από όλη τη χώρα να αναζητήσουν, κυρίως μέσω της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τις επτά αυτές οικογένειες, βασιζόμενοι στα ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία που υπάρχουν για τους επτά έλληνες ιδιοκτήτες των αντικειμένων που βρέθηκαν στα Αρχεία.

«Ελπίζουμε ότι έως το τέλος της σχολικής χρονιάς, που συμπίπτει με το τέλος της Ελληνικής Προεδρίας, θα έχουν εντοπισθεί ορισμένες τουλάχιστον από τις οικογένειες», λέει ο Γιώργος Πολυδωράκης. Ταυτόχρονα, με την αναζήτηση αυτή, «θα έχουν βοηθηθεί σημαντικά τα παιδιά που θα συμμετέχουν στην προσπάθεια, να συνειδητοποιήσουν ότι τα θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων ήταν καθημερινοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν πρωτόγνωρη βία, κάτι που θα μπορούσε και σήμερα να συμβεί στον καθένα μας, εάν δεν προσέξουμε και δεν προστατεύσουμε τη Δημοκρατία και την Ειρήνη σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η περίπτωση του Βασίλειου Κοντογεωργίου ήταν μία από τις επιτυχίες του προγράμματος #StolenMemory. Αναζητούνται ακόμη οι οικογένειες των υπολοίπων επτά:

n Χρήστος Τακτικός

n Νικόλαος Φασουλιώτης

n Δημήτριος Βατιάδης

n Ευάγγελος Κερασώτης

n Γεώργιος Χάνας

n Θεόφιλος Σιμωνίδης

n Γεώργιος Σαγματόπουλος

Οι περισσότεροι μεταφέρθηκαν τον Ιούνιο του 1944 από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι, στο στρατόπεδο Νόιενγκαμε κοντά στο Αμβούργο. Από τον Οκτώβριο του 1944 τα SS άρχισαν να μεταφέρουν κρατούμενους στο Αμβούργο-Χάμερμπροκ για καταναγκαστική εργασία. Με αριθμό κρατουμένων που έφτανε τους 2.000, το συγκεκριμένο βοηθητικό στρατόπεδο ήταν το μεγαλύτερο του Νόιενγκαμε. Λόγω ανεπαρκούς παροχής νερού και απάνθρωπων συνθηκών στέγασης, το Χάμερμπροκ είχε το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τα υπόλοιπα του Νόιενγκαμε.

Το πρόγραμμα #StolenMemory καλύπτει, στο μέτρο του δυνατού, ένα κενό μνήμης στις οικογένειες των θυμάτων. «Συχνά, όχι μόνο παίρνουν πίσω τα αναμνηστικά τους, αλλά μέσω των εγγράφων μας αποκτούν νέες πληροφορίες για τη δίωξη των συγγενών τους», λέει η Σαρλότε Μάιβες, επικεφαλής του προγράμματος. Ταυτόχρονα, προσθέτει, στις εκθέσεις #StolenMemory, που γίνονται αυτό το διάστημα σε Γερμανία, Πολωνία, Γαλλία και Ισπανία, παρουσιάζονται οι ιστορίες όσων διώχθηκαν από τους Ναζί και «δείχνουμε την ευρωπαϊκή διάσταση των ναζιστικών διώξεων και το διαφορετικό υπόβαθρο των θυμάτων».