Ο Ερντογάν είναι πλέον {LF}η μόνη ελπίδα της Ελλάδας{CR}

Την 1η Μαρτίου η στήλη αυτή επισήμαινε για τον πρόεδρο Τραμπ: «την ώρα που υμνεί την Τουρκία αγνοεί πλήρως την Ελλάδα» και ότι «το πιθανότερο είναι να επιχειρήσει να γεφυρώσει το χάσμα των δύο κρατών (σ.σ.: της Τουρκίας και του Ισραήλ). Αν το πετύχει, η Ελλάδα θα καταστεί ένα είδος “παράπλευρης απώλειας”». Την περασμένη Τρίτη ήρθε η επιβεβαίωση: υποδεχόμενος τον Νετανιάχου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ τού είπε: «Εχω καλές σχέσεις με έναν άνθρωπο που τον λένε Ερντογάν. Βρίσκει πως μου αρέσει και του αρέσω. Αν έχετε πρόβλημα με την Τουρκία, πιστεύω αληθινά ότι θα μπορέσω να το λύσω». Ο ισραηλινός πρωθυπουργός απάντησε ότι «συζητήσαμε πώς μπορούμε να αποφύγουμε σύγκρουση με διάφορους τρόπους και νομίζω πως δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερο συνομιλητή από τον πρόεδρο των ΗΠΑ για τον σκοπό αυτόν».

Συμπέρασμα; Η Ελλάδα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Αν ο Τραμπ πετύχει (την εξαιρετικά δυσχερή) αυτή συνεννόηση, με τον Νετανιάχου να εμφανίζεται όμως ήδη εντυπωσιακά ανοικτός, η Αθήνα πρέπει βέβαια να αποχαιρετήσει την ιδέα ότι το Ισραήλ θα θέσει σε κίνδυνο τη σχέση του με τον κυριολεκτικά υπαρξιακής σημασίας σύμμαχό του, εν μέσω μάλιστα πολέμου, για να εμμείνει στους σχεδιασμούς με την Ελλάδα, τους οποίους άλλωστε η Αγκυρα έχει καταστήσει σαφές ότι αποκλείεται να αποδεχθεί. Τότε η «ελληνική υπόθεση» θα εξελιχθεί σε «χαρτί» στη διαπραγμάτευση των δύο πλευρών υπό τον Τραμπ.

Η σημασία όμως αυτού του «χαρτιού» για το Ισραήλ είναι απείρως μικρότερη από ό,τι άλλο θα τεθεί, ενώ για την Τουρκία συνιστά κόκκινη γραμμή χωρίς ενδεχόμενο υπαναχώρησης. Και γι’ αυτό, αν η διαμεσολάβηση Τραμπ επιτύχει, το πρόβλημα δεν θα είναι πλέον μόνο η ακύρωση των συμπεφωνημένων. Θα είναι ότι στην πορεία αναγκαστικά θα κριθούν πια πολύ περισσότερα για την Ελλάδα σε ένα τραπέζι στο οποίο δεν θα έχει καν κληθεί, δεν θα έχει ιδέα για το τι λέγεται και ουδείς θα την υπολογίζει. Ωστόσο για όλα αυτά έχει και η ίδια διττή πρωταρχική ευθύνη: πρώτον, επειδή υποχωρώντας διαρκώς ουδείς τη λαμβάνει σοβαρά υπόψη και, δεύτερον, επειδή άφησε πάρα πολύ χρόνο να χαθεί μέχρι που οι συνθήκες χειροτέρεψαν ραγδαία.

Αυτά ισχύουν εξίσου και για τις ανεδαφικές διαστάσεις που έχει λάβει η πολυεθνική αεροπορική άσκηση που διοργανώνει παράλληλα η Ελλάδα, καθώς μόνο στα δικά της μάτια είναι κάτι παραπάνω από μία άσκηση. Ισχύουν επίσης και για την εντύπωση ότι η γαλλική παρουσία στην περιοχή μέσω του αεροπλανοφόρου «Σαρλ ντε Γκωλ» συνιστά «απάντηση» στο θέμα. Πιστεύει κανείς ότι, με την Ουάσιγκτον έτσι τοποθετημένη και το Ισραήλ να διαπραγματεύεται ζωτικά θέματα με την Αγκυρα υπό την αιγίδα της, η Γαλλία θα προβεί σε πολεμικές ενέργειες εναντίον της Τουρκίας όταν (όχι αν) αυτή επιδώσει, όπως πάντοτε κάνει, τελεσίγραφο διά των όπλων στους ελληνικούς σχεδιασμούς; Αλλά και στο… μεταφυσικό σενάριο που η Γαλλία αποφάσιζε να βάλει μπουρλότο με τους Αμερικανούς απέναντι, θα ήταν δυνατόν αν η ίδια η Ελλάδα οπισθοχωρούσε όπως κάθε φορά κάνει μπροστά στην τουρκική αρμάδα; Που θα βρίσκεται πάλι εκεί. Και μονίμως οδηγεί την Ελλάδα σε άτακτη υποχώρηση. Είναι δυνατόν; Ασφαλώς όχι.

Διά ταύτα: ακούγεται περίεργα, όμως η ουσία είναι ότι μόνη ελπίδα είναι ο… Ερντογάν: να συνεχίσει ακάθεκτος και αποφασισμένος, όχι για λόγους διαπραγμάτευσης, τα τερατώδη τζιχαντιστικά εναντίον του Ισραήλ. Να δυναμιτίσει τη σύγκλιση ακόμα και μέσω Τραμπ. Ο οποίος για όλα είναι ικανός, αλλά να πουλήσει το Ισραήλ και να πλειοδοτήσει στην… Τζιχάντ είναι μάλλον απίθανο.

Ωστόσο μέχρι σήμερα ο Ερντογάν έχει φτάσει στα άκρα αμέτρητες φορές. Μα τελικά πάντα ξέρει να τραβιέται. Ακριβώς όταν πρέπει. Και πάντα κερδίζοντας. Τώρα που θριαμβεύει θα διαπράξει το μοιραίο αυτοκαταστροφικό σφάλμα; Πολύ ωραίο για να βγει αληθινό.