Χρυσόψαρα{CR} Δέσποινα Ντάση

Από παιδί λυπόταν τα χρυσόψαρα

τώρα βολεύτηκε κι αυτός

στο στρογγυλό του ενυδρείο

Κρατάει ένα όστρακο στο αριστερό του χέρι

ενθύμιο κάποιας εποχής που ο ωκεανός το είχε φέρει

τότε που μια θάλασσα μπροστά του απλωνόταν

Τόσο απέραντο νερό τι να το κάνεις; είπε

Δεν τελειώνει όπου κι αν πας

σ’ όποια πλευρά κι αν κολυμπήσεις

Παρηγορείται τώρα στα ρηχά

και γρήγορα ξεχνάει

– χάρισμα των χρυσόψαρων η σύντομή τους μνήμη

Από παιδί λυπόταν τα χρυσόψαρα

τώρα συνήθισε και αυτός

μες στο στενό του ενυδρείο

Μ’ ακόμα δεν συνήθισε να αναπνέει πώς

κι έτσι αγνοεί κάθε εισπνοή

αν είναι ανάσα ή πνιγμός

(Από τη συλλογή «Μνήμες μικρού μήκους»,
εκδ. Κέδρος, 2020)