(Τραμπ)ουκισμοί {CR}των Αμερικανών {CR}στους συνεταίρους τους

^«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταθέσει μια ισχυρή υποψηφιότητα με τον Καναδά και το Μεξικό για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Θα ήταν κρίμα αν οι χώρες που πάντα υποστηρίζουμε ασκούσαν πιέσεις κατά της υποψηφιότητας των ΗΠΑ. Γιατί θα πρέπει να υποστηρίζουμε αυτές τις χώρες όταν δεν μας υποστηρίζουν (συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών);».

Αυτά έγραφε ο Ντόναλντ Τραμπ στο (τότε) Twitter στις 27 Απριλίου 2018 στην προσπάθειά του να «πείσει», ακόμα και με έμμεσες απειλές, τους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών να υποστηρίξουν την υποψηφιότητα της χώρας του για το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο, κατά την πρώτη θητεία του στον Λευκό Οίκο.

Επτά χρόνια μετά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπονομεύει τη διοργάνωση για την οποία έδωσε μάχη να αποκτήσει, προκαλώντας ένταση στις σχέσεις της χώρας του με το Μεξικό και τον Καναδά. Οι δασμοί αλλά και οι προσβλητικές αναφορές στην «51η Πολιτεία», τον Καναδά, απειλούν το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους οποίους επίσης θα φιλοξενήσουν οι Αμερικανοί, το 2028, στο Λος Αντζελες.

Εν μέσω έντασης με τις ηγεσίες του Καναδά και του Μεξικού ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα τη δημιουργία Ομάδας Εργασίας για το Μουντιάλ, της οποίας θα προΐσταται μαζί με τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς που στόχο θα έχει την επίβλεψη των ζητημάτων που αφορούν τα logistics και την ασφάλεια. Οταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους για τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται λόγω του εμπορικού πολέμου στον οποίο έχει εμπλακεί με τις δύο άλλες συνδιοργανώτριες, η απάντησή του ήταν σίγουρα αρκετά ενδιαφέρουσα: «Θεωρώ πως θα την κάνει ακόμα πιο συναρπαστική. Η ένταση είναι καλό πράγμα».

Μια ένταση όμως αρκετά ελεγχόμενη, όπως απέδειξε η τελευταία του κίνηση να αποφύγει την επιβολή επιπλέον δασμών στις δύο γειτονικές χώρες. Ωστόσο οι προηγούμενοι δασμοί του 25% παραμένουν σε ισχύ.

Βίζες και φόρτιση

Το Παγκόσμιο Κύπελλο απέχει 14 μήνες, μια αιωνιότητα για τα αθλητικά δεδομένα αλλά και αρκετά μεγάλο διάστημα όσον αφορά τις πολιτικές ταλαντεύσεις του προέδρου Τραμπ.

Στις αρχές του χρόνου το Athletic μετέδωσε πως η δέσμευσή του το 2018, ότι «όλοι οι αθλητές, οι αξιωματούχοι και οπαδοί απ’ όλο τον κόσμο θα μπορούν να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς διακρίσεις», κινδυνεύει να μην εκπληρωθεί δεδομένων των ανησυχιών για τους χρόνους αναμονής για βίζα.

Ο πρόεδρος της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο προσπάθησε να λειάνει τις γωνίες δηλώνοντας πως «το σημαντικό για όλους που θα έρθουν στην Αμερική είναι να νιώθουν ασφαλείς και καλοδεχούμενοι και γι’ αυτό είναι σημαντικό που η κυβέρνηση δημιούργησε αυτή την Ομάδα Εργασίας της οποίας ηγείται ο ίδιος ο πρόεδρος, κάτι που δείχνει το πόσο σημαντικά είναι τα Παγκόσμια Κύπελλα».

Φυσικά το δασμολογικό σχέδιο της «Ημέρας της Απελευθέρωσης» είναι πιθανό να προκαλέσει μεγάλη όξυνση στις σχέσεις των ΗΠΑ με την πλειονότητα των 45 χωρών που θα ταξιδέψουν τον επόμενο χρόνο στη Βόρεια Αμερική για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Μια φόρτιση που σίγουρα θα μεταδοθεί και στον αγωνιστικό χώρο, αν και το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία σχέση με το χόκεϊ και το ξύλο που έπεσε πρόσφατα μεταξύ Αμερικανών και Καναδών.

Η συνδιοργάνωση απαιτεί στενή συνεργασία των χωρών στα logistics και σε θέματα ασφάλειας και ελέγχου των συνόρων, αλλά και κάποιες υποχωρήσεις σε αυστηρές πολιτικές που έχουν σχέση με την είσοδο στη χώρα των εκατομμυρίων φιλάθλων, όπως συνέβη με τη Ρωσία το 2018 αλλά και το Κατάρ, στην τελευταία διοργάνωση.

Η πιθανότητα μιας ψυχρής σύγκρουσης των ΗΠΑ με τον Καναδά και το Μεξικό θα ήταν μοναδική στα χρονικά των διεθνών διοργανώσεων και θα μπορούσε να παρουσιάσει μια περίεργη δυναμική.

Καθησυχασμός και ντρίμπλες

Προς το παρόν ο ισχυρός άνδρας της Συνομοσπονδίας της Κεντρικής – Βόρειας Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF) Βίκτορ Μονταλιάνι εμφανίζεται καθησυχαστικός παρά τις πρόσφατες περιπτώσεις ξένων επισκεπτών που κρατήθηκαν ή απελάθηκαν στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Θεωρεί πως όλα αυτά τα προβλήματα θα λυθούν στην ώρα τους όταν θα έρθει η στιγμή του Μουντιάλ.

«Είναι κάτι φυσικό. Ακόμα και κατά τη διάρκεια του τελευταίου Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ είχα φίλους που μου τηλεφωνούσαν και μου εξέφραζαν την ανησυχία τους για να ταξιδέψουν εκεί. Και τελικά όλα ήταν μια χαρά. Είμαι βέβαιος πως μόλις φτάσουμε εκεί, είτε πρόκειται προφανώς για τις ομάδες είτε για τους φιλάθλους τους θα υπάρξει μια μεθοδολογία για να το λύσουμε αυτό».

Σε μια από τις τελευταίες περιπτώσεις στα σύνορα, ένας γάλλος διαστημικός επιστήμονας που ταξίδευε σε συνέδριο στο Χιούστον απελάθηκε αφού αξιωματούχοι των συνόρων των ΗΠΑ έψαξαν το περιεχόμενο του τηλεφώνου και του φορητού υπολογιστή του κατά τη διάρκεια ενός «τυχαίου» ελέγχου ασφαλείας. Το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε αργότερα ότι «λυπάται» για το περιστατικό. Η ηγεσία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου διαθέτει ένα μοναδικό ταλέντο προσαρμοστικότητας, γεγονός που της επιτρέπει να συνδιαλέγεται το ίδιο καλά με τη Ρωσία του Πούτιν, τους Αραβες του Κατάρ και την Αμερική του Τραμπ.

«Οταν είσαι στην επιχείρηση του ποδοσφαίρου και είσαι ηγέτης είναι μέρος της δουλειάς σου να συνδιαλέγεσαι με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Δεν έχει σημασία πού διεξάγονται οι διοργανώσεις. Επρεπε να το αντιμετωπίσουμε στα δύο τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα (Κατάρ, Ρωσία) και ίσως και πιο πριν» τόνισε ο Μονταλιάνι.

Η περίπτωση της Εθνικής ΗΠΑ

Η εθνική ομάδα ανδρών των ΗΠΑ έχει αποκτήσει μια διαφορετική φυλετική και εθνοτική σύνθεση τα τελευταία χρόνια.

Αυτή η «λεπτομέρεια» για τη συμπερίληψη παικτών των οποίων η κυβέρνηση Τραμπ πιθανόν να αμφισβητεί κατά πόσον είναι Αμερικανοί θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ιδιαίτερο σημείο ανάφλεξης για πολιτικά τεκμηριωμένη συζήτηση.

Μία από τις πρώτες ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ μετά την επιστροφή του στην προεδρία τον Ιανουάριο ήταν να υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα με στόχο την κατάργηση της ιθαγένειας σε παιδιά που γεννήθηκαν από γονείς που δεν διεκδίκησαν νόμιμη μόνιμη διαμονή στις ΗΠΑ. Το δικαστικό σύστημα εμπόδισε προς το παρόν την ισχύ της διαταγής αλλά ακόμη και αν είχε εκδοθεί, δεν θα είχε αναδρομική ισχύ. Ωστόσο, αν υπήρχε ένας τέτοιος νόμος, ο μέσος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ Γιουνούς Μουσά δεν θα ήταν επιλέξιμος για υπηκοότητα, αφού γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη ενώ οι γονείς του έκαναν διακοπές.

Το ίδιο θα ίσχυε και για τον Αντονι Ρόμπινσον, ο οποίος γεννήθηκε στην Αγγλία αλλά απέκτησε αμερικανική υπηκοότητα μέσω της διαμονής της γιαγιάς του στις ΗΠΑ. Επίσης ο Σερζίνιο Ντεστ γεννήθηκε στην Ολλανδία αλλά απέκτησε αμερικανικό διαβατήριο μέσω του Σουριναμεζο-Αμερικανού πατέρα του.