Αντίο σε έναν τηλεοπτικό «βασιλιά» των ’80s

Δύο μόλις μέρες πριν από τη συμπλήρωση των 91ων γενεθλίων του, ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν, ο περίφημος «Δρ. Κιλντέρ» των sixties και ο «Σογκούν» των eighties, άφησε την τελευταία πνοή του στη Χαβάη. Γέννημα θρέμμα του Λος Αντζελες, ο Τσάμπερλεϊν γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1934 και ήταν αγγλικής και γερμανικής καταγωγής. Παρότι βίωσε δυστυχισμένα παιδικά χρόνια (δεν του άρεσε καθόλου το σχολείο), στην πορεία διέπρεψε στο γυμνάσιο και στο κολέγιο. Ενώ φοιτούσε στο Κολέγιο Pomona άρχισε να αναπτύσσει έντονο ενδιαφέρον για την υποκριτική και μαζί της ασχολήθηκε επαγγελματικά μετά το τέλος της στρατιωτικής θητείας του (υπηρέτησε και στην Κορέα).

Ο ρόλος του δρ Τζέιμς Κιλντέρ βοήθησε τον Τσάμπερλεϊν να μετατραπεί σε έναν από τους πιο διάσημους καρδιοκατακτητές της τηλεόρασης στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Είναι λίγο δύσκολο να το φανταστούμε σήμερα αλλά πολλοί θαυμαστές του λιποθυμούσαν στην εποχή της σειράς. Αν και αυτό φαινόταν να είναι μια ονειρική κατάσταση για κάθε νέο αστέρι, για τον Τσάμπερλεϊν σήμανε μια μεγάλη, ανησυχητική κρίση ταυτότητας. Ενδιαφερόμενος περισσότερο για τη σοβαρή ηθοποιία, πήρε ένα τεράστιο ρίσκο και γύρισε την πλάτη του στο Χόλιγουντ, στοχεύοντας στη θεατρική σκηνή.

Στον κινηματογράφο, ένας από τους πρώτους σημαντικούς δραματικούς ρόλους του ήταν στην ταινία «Πετούλια» (1968) του βρετανού σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λέστερ. Μετά την ταινία ο Τσάμπερλεϊν πήγε στην Αγγλία, όπου έμεινε και τόλμησε να δοκιμάσει τις ικανότητές του στην κλασική σκηνή. Η προσωπική του ικανοποίηση για την εικόνα και την καριέρα του βελτιώθηκε. Οι ερμηνείες του σε έργα όπως τα «Αμλετ», «Ριχάρδος Β’» και στο «The Lady’s Not for Burning», κέρδισαν το δύσκολο βρετανικό κοινό στο θέατρο.

Στο πιο κλασικό κινηματογραφικό μέτωπο, ο Τσάμπερλεϊν απεικόνισε επιδέξια τον Οκτάβιο Καίσαρα απέναντι από τον Mάρκο Αντώνιο του Τσάρλτον Ιστον στον «Ιούλιο Καίσαρα» (1970), όπως και τον συνθέτη Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι στο «The Music Lovers» (1971) του Kεν Ράσελ. Παράλληλα, συμμετείχε σε ταινίες μεγαλύτερης απήχησης όπως οι «Τρεις σωματοφύλακες» και πάλι του Λέστερ (που είχαν και συνέχεια) και ο «Πύργος της κολάσεως» του Εργουιν Αλεν. Η καλύτερη κινηματογραφική ταινία του, παρέμεινε ως το τέλος η αριστουργηματική ταινία φαντασίας του Πίτερ Γουίρ «Το τελευταίο κύμα» (1977).

Οι δύο μεγάλες σειρές

Η τηλεόραση όμως ήταν πάντα το φόρτε του. Ο Τσάμπερλεϊν έγινε ξανά τηλεοπτικό είδωλο παίζοντας τον «Κόμη Μόντε Κρίστο» (1975), ενώ κέρδισε τον τίτλο «Ο βασιλιάς των μίνι τηλεοπτικών σειρών της δεκαετίας του ’80»: «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας» (1983) και ο «Shogun, ο μεγάλος σαμουράι» (1980), τον οδήγησαν στις υποψηφιότητες των Emmy και των Χρυσών Σφαιρών. Κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα και για τις δύο. Τέλος, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι πολλά χρόνια πριν από τον Ματ Ντέιμον, ο Τσάμπερλεϊν υπήρξε ο πρώτος Τζέισον Μπορν του θεάματος έχοντας παίξει τον ήρωα στην τηλεταινία του 1981. Ανοιχτά ομοφυλόφιλος από πολύ νωρίς, ο Τσάμπερλεϊν ήταν επί 40 χρόνια παντρεμένος με τον σεναριογράφο και παραγωγό Μάρτιν Ράμπετ.