Η εικόνα που γίνεται Αντίσταση

Υστερα από τέσσερα χρόνια έρευνας σε αρχεία και ιδιωτικές συλλογές φωτογραφίας ο βραβευμένος με Οσκαρ καλλιτέχνης και σκηνοθέτης Στιβ ΜακΚουίν παρουσιάζει την έρευνά του για τις πορείες διαμαρτυρίας και για το πώς η φωτογραφία διαμορφώνει την Ιστορία. Υλικό από το οποίο ο βρετανός δημιουργός άντλησε ιδέες για να δημιουργήσει μετέπειτα επιτυχημένες σειρές, όπως οι «Blitz», «Uprising» και «Small Axe». Η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Resistance» (Αντίσταση) στην γκαλερί Turner Contemporary στο Κεντ φωτίζει πτυχές της βρετανικής ιστορίας από την πλευρά των αθέατων και παραγνωρισμένων που συμμετείχαν σε αυτές.

«Η πρώτη μου διαδήλωση ήταν μια πορεία στο κεντρικό Λονδίνο το 1988 ενάντια στην καθιέρωση φοιτητικών δανείων. Θυμάμαι την έξαψη του να βρίσκομαι μέσα στο πλήθος και να φωνάζω: Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΟΧΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ! Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια εποχή που η εκπαίδευση ήταν δωρεάν για όλους. Ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να πάω σε σχολή καλών τεχνών αν έπρεπε να πληρώσω για να φοιτήσω. Η δική μου αντίσταση ξεκίνησε με το να αγαπώ τον εαυτό μου» γράφει ο Στιβ ΜακΚουίν υπογράφοντας το κείμενό του στον ομώνυμο κατάλογο της έκθεσης.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από καλλιτέχνες και φωτορεπόρτερ τους οποίους ο ΜακΚουίν αναμειγνύει με ανώνυμους φωτογράφους, με πλάνα από εταιρικές κάμερες παρακολούθησης, μυστικούς εθελοντές και ακτιβιστές διαφορετικών ομάδων με αιτήματα για το περιβάλλον, τα δικαιώματα πρόσβασης ατόμων με αναπηρία, τις κοινότητες των Μαύρων. Το «Resistance» παρουσιάζει έναν αιώνα ακτιβισμού, αντλεί φωτογραφίες από διάφορα αρχεία, συλλογές και τράπεζες εικόνων, και συγκεντρώνει έργα γνωστών φωτογράφων όπως οι Vanley Burke, Henry Grant, Fay Godwin, Edith Tudor-Hart, Tish Murtha, Humphrey Spender, Christine Spengler, Andrew Testa, Paul Trevor και Janine Wiedel, μαζί με λιγότερο γνωστούς φωτογράφους που κατέγραψαν αυτές τις ισχυρές ιστορίες.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΕΣ. Η «Αντίσταση» ξεκινά με τις σουφραζέτες των αρχών του 20ού αιώνα, οι οποίες έκαναν εκστρατεία για τα δικαιώματα των γυναικών συγκαλώντας σε μερικές από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν ποτέ στη Βρετανία. Η έκθεση ανοίγει με μία εικόνα του 1908 από τον Arthur Barrett, φωτογράφο της εφημερίδας «Daily Mirror». Δείχνει μια τριάδα φεμινιστριών ακτιβιστριών να καταδικάζεται στο δικαστήριο, όπου απαγορεύονταν οι κάμερες. Ο φωτογράφος έκρυψε τη συσκευή του κάτω από ένα καπέλο, έκοψε μια τρύπα για τον φακό και κάθε φορά που τραβούσε έβηχε για να καλύψει τον ήχο του κλείστρου. Οι γυναίκες στη φωτογραφία του φαίνονται να βαριούνται τρελά, σαν να μην τις ενδιέφεραν καθόλου οι κατηγορίες που αντιμετώπιζαν για διανομή «εμπρηστικών φυλλαδίων».

Μια άλλη ενότητα φωτογραφιών δείχνει μια ομάδα ακτιβιστών κατά του απαρτχάιντ να διαμαρτύρεται για την εξέγερση του Σοβέτο το 1976 έξω από το εστιατόριο Mangrove στο Λονδίνο. Η σκηνή αυτή είναι το θέμα του πρώτου επεισοδίου της ξεχωριστής μίνι σειράς του Στιβ ΜακΚουίν «Small Axe» (2020).

Ωστόσο οι εικόνες της έκθεσης δεν δείχνουν μόνο βία και φυλάκιση, πορεία και οργή. Η χαρά είναι πρωταρχικής σημασίας για την αντίσταση, φαίνεται να λέει ο επιμελητής της έκθεσης. Μια φωτογραφία του 1959 από το Καρναβάλι της Καραϊβικής στο Λονδίνο, μια εκδήλωση που ξεκίνησε ως προκλητικός εορτασμός απέναντι στη ρατσιστική βία, δείχνει ένα ζευγάρι να χορεύει ανάλαφρα αψηφώντας τον νόμο της βαρύτητας.