Ο νόμος δυτικά του Μαξίμου

Η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή που συστήνει η Βουλή για την άσκηση δίωξης κατά μέλους ή διατελέσαντος μέλους της κυβέρνησης ή υφυπουργού είναι ένα συλλογικό όργανο που επιτελεί εισαγγελικά και ανακριτικά καθήκοντα. Καθήκοντα που απορρέουν ευθέως από το άρθρο 86 του Συντάγματος, το άρθρο 156 του Κανονισμού της Βουλής και το άρθρο 5 του οργανικού νόμου 3126/2003. Η επιτροπή έχει όλες τις αρμοδιότητες του εισαγγελέα Πρωτοδικών όταν αυτός ενεργεί προκαταρκτική εξέταση και οφείλει να εκδώσει πόρισμα που πρέπει να είναι αιτιολογημένο και να περιέχει ιδίως τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά μέσα που οδηγούν σε αυτά, όπως προέκυψαν κατά την προκαταρκτική εξέταση, την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στις εφαρμοζόμενες ποινικές διατάξεις και σαφή πρόταση για την άσκηση ή μη της ποινικής δίωξης. Αιτιολογημένη πρέπει να είναι και η πρόταση της τυχόν μειοψηφίας, η οποία καταχωρίζεται σε χωριστό κεφάλαιο του ίδιου πορίσματος.

Οταν, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός τοποθετείται άμεσα για την αίτηση που υπέβαλε ο ήδη κατηγορούμενος υφυπουργός κ. Τριαντόπουλος προτρέποντας, και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, διατάσσοντας ουσιαστικά τους βουλευτές τού κόμματός του που είναι μέλη της επιτροπής να αποδεχτούν την αίτηση και κατόπιν να ασκηθεί δίωξη από την Ολομέλεια, κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από μια πολιτική δήλωση που θα ήταν επιτρεπτή ή έστω οριακά θεμιτή αλλά πάντως συνήθης.

Επειδή ο θηριώδης προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης, επικουρούμενος από τους χρήσιμους ηλίθιους που εμφανίζονται εθελοντικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις, παρουσιάζει την αποδοχή αυτής της αίτησης ως «παραπομπή του κατηγορουμένου στον φυσικό του δικαστή» και ως εξομοίωση της μεταχείρισης του υφυπουργού με του απλού πολίτη, ας δούμε τι θα σήμαινε μια ακριβώς όμοια παρέμβαση του Πρωθυπουργού σε υπόθεση ενός απλού πολίτη. Κατηγορείται κάποιος για τη διάπραξη ενός αδικήματος και διατάσσεται προκαταρκτική εξέταση. Επεμβαίνει ο Πρωθυπουργός της χώρας και δίνει εντολή στον εισαγγελέα και στους ανακριτικούς υπαλλήλους να μη διενεργήσουν καμιά εξέταση και καμιά ανακριτική πράξη αλλά να ασκήσουν ποινική δίωξη και να παραπέμψουν αμέσως την υπόθεση στον ανακριτή για να διεξαχθεί απευθείας κύρια ανάκριση για συγκεκριμένο αδίκημα και συγκεκριμένη πράξη και τίποτε άλλο. Τώρα η ενέργεια αυτή φαίνεται τόσο νόμιμη, γενναία, διαφανής και υπηρετούσα τη Δικαιοσύνη; Ε, αυτό ακριβώς έκανε ο Πρωθυπουργός! Ακριβώς.
Ο Πρωθυπουργός παρενέβη αθέμιτα σε δικαστική διαδικασία που είναι σε εξέλιξη όχι απλώς παίρνοντας θέση, αλλά δίνοντας και οδηγίες για τη διεξαγωγή της. Η χώρα μας έχει καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ για πολύ πιο ανώδυνες παρεμβάσεις πολιτικών. Και δεν έκανε μόνο αυτό. Ο ποινικός κώδικας ορίζει ότι ο υπάλληλος στα καθήκοντα του οποίου ανάγεται η δίωξη ή η ανάκριση αξιόποινων πράξεων αν εν γνώσει του εξέθεσε σε δίωξη ή τιμωρία κάποιον αθώο ή παρέλειψε να διώξει κάποιον υπαίτιο, διαπράττει το αδίκημα της κατάχρησης εξουσίας, το οποίο διώκεται αυτεπαγγέλτως. Αν λοιπόν ο κ. Τριαντόπουλος είναι αθώος, όπως urbi et orbi δηλώνουν ότι γνωρίζουν ο Πρωθυπουργός αλλά και όλοι οι βουλευτές της πλειοψηφίας, είναι εντελώς προφανές ότι η πιεστική και ουσιαστικά αδύνατον να αγνοηθεί προτροπή του Πρωθυπουργού να ασκηθεί δίωξη χωρίς τη διενέργεια καμιάς απολύτως ανακριτικής πράξης συνιστά ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας. Αλλά και είτε αποδειχθεί αθώος είτε ένοχος ο κ. Τριαντόπουλος για την πράξη που κατηγορείται, η προτροπή του Πρωθυπουργού προς το μόνο αρμόδιο για την άσκηση δίωξης κατά υφυπουργού όργανο να μην ενεργήσει καμιά έρευνα για οποιαδήποτε άλλη πράξη ή αδίκημα συνιστά επίσης ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας, με τη μορφή της παράλειψης δίωξης υπαιτίου. Με φυσικούς αυτουργούς, φυσικά, όσους βουλευτές υποκύπτουν στις προτροπές αυτές.

Παρεμβάσεις πολιτικών στη Δικαιοσύνη γίνονταν και θα γίνονται παντού και πάντα. Αλλά κατά κανόνα, τουλάχιστον εκτός μπανανιών, τηρούνται τα προσχήματα και οι παρεμβαίνοντες φροντίζουν να μην αποκαλύπτονται και εν πάση περιπτώσει δεν καμαρώνουν.
Η διαφορά με τον κ. Μητσοτάκη είναι ότι δεν παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη. Θεωρεί ότι ο ίδιος προΐσταται και της Δικαιοσύνης και κάθε θεσμού σ’ αυτή τη χώρα. Οτι ως Πρωθυπουργός δικαιούται να λέει και να κάνει ό,τι επιθυμεί, όποτε επιθυμεί. Στην ίδια δήλωση υμνεί τον κατηγορούμενο, ορίζει δικονομικούς κανόνες, κατευθύνει την προανακριτική διαδικασία, ερμηνεύει το Σύνταγμα και τους νόμους και ταυτόχρονα προαναγγέλλει ότι θα τους αλλάξει όπως κρίνει αυτός. Ενδείξεις για τον αυταρχισμό, τον συγκεντρωτισμό και την περιφρόνηση κάθε θεσμικής διαδικασίας υπήρχαν από την αρχή, από τον νόμο για το επιτελικό κράτος και την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2019, και πλήθαιναν συνεχώς. Το είδαμε στην πανδημία, στις υποκλοπές, στην αντιμετώπιση των ανεξάρτητων Αρχών και κάθε θεσμικού αντιβάρου. Για τα πάντα απαιτείται, αλλά και αρκεί, η «εντολή Πρωθυπουργού». Ο νόμος εκπορεύεται από το Μαξίμου και κανείς δεν επιτρέπεται να τον κρίνει. Οποιος δεν βλέπει πλέον πού οδηγεί όλο αυτό είναι τυφλός.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι δικηγόρος