«Συλλογές που {LF}να υπερβαίνουν {LF}το κλισέ των σεζόν»

Ο Κώστας Φαλιάκος υπήρξε ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στην ιστορία της µόδας από τη δεκαετία του 1970. Δίπλα του µαθήτευσε ο Χρήστος Πετρίδης ο οποίος έχει αποδείξει τις ικανότητές του στην υψηλή ραπτική συνεχίζοντας, µετά τον θάνατο του ιδρυτή, την ιστορία του Maison Faliakos. Μέχρι που η εποχή διαµόρφωσε νέες ανάγκες αλλάζοντας τους τρόπους που θέλουν να ντύνονται σήµερα οι άνθρωποι. Ο Βενέδικτος Αντύπας µε την καλλιτεχνική του ανησυχία το αντιλήφθηκε και το προσθέτει σε αυτό που οι δύο συνεργάτες προτείνουν στον χώρο τους στο Μετς. Τα στοιχεία εκλεκτικισµού στα έπιπλα και τα αντικείµενα προλογίζουν αυτό που λένε µε τα ρούχα τους.

Χρήστος Πετρίδης: Ως εργαλεία μας έχουμε το παρελθόν, δηλαδή το αρχείο του Maison Faliakos, τη γνώση, την εμπειρία του craft, αυτό που λέμε μαστοριά, αλλά και το όραμά μας στο πώς μπορεί όλη αυτή η δουλειά μας να οδηγηθεί στο μέλλον. Κάτι πολύ δύσκολο να το πετύχεις στην ελληνική πραγματικότητα.

Βενέδικτος Αντύπας: Προσθέσαμε τη ζωγραφική, που με ακολουθεί έντονα από την εποχή που πέρασα από την Ακαδημία Τέχνης της Αμβέρσας, αλλά και επειδή η ζωγραφική ενδιέφερε πολύ τον ιδρυτή, των Κώστα Φαλιάκο, ο οποίος ζωγράφιζε στον ελεύθερο χρόνο του. Εχω δει και ζωγραφισμένα ρούχα στο αρχείο του με έναν τρόπο όμως πιο διακοσμητικό. Αυτό ήθελα να το πάρουμε και να το πάμε και σε ολόκληρο print, να δω ένα ολόκληρο ρούχο φτιαγμένο από ήδη ζωγραφισμένο ύφασμα. Στη συνέχεια μπήκε και η γλυπτική διάσταση οπότε το υβρίδιο της couture που δουλεύουμε έχει όλα αυτά μαζί με πειραματισμούς, ιστορία και παράδοση.

Χ.Π.: Στα τέλη του ’70, ο Κωστής Φαλιάκος φεύγει από το Παρίσι κινηματογραφικά. Εξαφανίζεται δηλαδή μία νύχτα αφήνοντας όλους να τον ψάχνουν. Ηταν τότε στην κορυφή της φήμης του, πρώτος βοηθός του Πιερ Μπαλμέν. Ερχεται στην Αθήνα και ως λαμπρό ταλέντο γίνεται ο πρώτος υψηλού επιπέδου ανεξάρτητος σχεδιαστής ξεκινώντας να συνεργάζεται με όσους τότε διατηρούσαν οίκους ραπτικής. Από την Αννα Κατραμάτου και τη Φώφη Βασιλειάδου, τον Μαυρόπουλο και πολλούς άλλους, όλα ήταν ρούχα του Κωστή. Αλλά κανείς τους δεν το έλεγε. Μόνο τα μοντέλα που κυκλοφορούσαν με τα σύνολά τους έλεγαν ποιος ήταν ο πραγματικός δημιουργός τους. Μέχρι το 1981 που ανοίγει δικό του ατελιέ και το 1993 γνωριζόμαστε και γίνομαι δεξί του χέρι.

Β.Α.: Αρχικά είχα μια άρνηση. Δεν ήθελα να ανοίξω τα αρχεία, να δω τα ρούχα, τι έκανε αυτός ο άνθρωπος που για μένα ήταν «τοπ» και να πω πάρα πολύ ωραία αυτή η γραμμή, θεωρώ ότι αν αυτή η γραμμή γίνει από ένα ευτελές, πιο καθημερινό ύφασμα, θα είναι αυτό το φρέσκο που αναζητούμε. Το θεωρούσα πολύ παρωχημένο αυτό και ότι είναι ασέβεια για την ιστορία του οίκου. Οπότε ξεκίνησα να το βλέπω λίγο πιο εσωτερικά και με προσωπική εξελικτική διάσταση. Με ενδιέφερε να δω τη φινέτσα του Φαλιάκου, την κομψότητά του, τη γεωμετρία του, το craft. Αυτό με ενδιαφέρει εμένα να δω στο αρχείο του δημιουργού, όχι το ρούχο του.

Χ.Π.: Αυτό που διδάχτηκα από τον Κωστή είναι η ροή στην τέχνη της υψηλής ραπτικής. Οτι ραπτική δεν είναι μόνο το κέντημα. Δηλαδή δεν παίρνεις ένα δείγμα κεντημένου σχεδίου και το αναπαράγεις όπως να είναι πάνω σε διάφορα σημεία του ρούχου και το λες couture. Το σχέδιο του κεντήματος γίνεται με μολύβι πάνω σε ριζόχαρτο και ακολουθεί το σημείο στο πατρόν του ρούχου που έχει δημιουργήσει και έχει επισημάνει τη θέση του κεντήματος στην πραγματική του κλίμακα, προσθέτοντας και τα υλικά, δηλαδή χρώματα κλωστής, χάντρες κ.λπ. Πάνω σε αυτό το ίχνος κεντάς και αυτή η διαδικασία κάνει τη διαφορά και προσδίδει στο ρούχο τη μοναδικότητά του. Είναι ένα από τα στάδια των τεχνικών αυτό. Οταν ο Κωστής τελείωνε τα σχέδιά του για μία κολεξιόν, μετά έπαιρνε την toile (ειδικό ύφασμα πρόβας ραπτικής), έβαζε το πακέτο τσιγάρα δίπλα με τον καφέ, δίπλα την κόλλα UHU και άρχιζε και έστηνε το ρούχο πάνω στην κούκλα. Μετά ακολουθούσαν οι μοδίστρες, τρυπώματα, πρόβες με ύφασμα κ.λπ. Αυτό έμαθα να κάνω. Καμία σχέση με τη μονοδιάστατη φάση του πάγκου και του πατρόν. Βγήκε ένας κόσμος μπροστά μου, ο οποίος ήταν αδιανόητος. Με χέρια που δυστυχώς τώρα δεν έχουμε πολλά όμοιά τους. Μοδίστρες τότε συγκλονιστικές. Η κυρα-Λένη να κάνει γιακά σε ταγιέρ, τον έβλεπες στην κρεμάστρα να στέκεται όρθιος από πίσω. Η Αγγελική από τον Πειραιά να κάνει νερβίρ και η γραμμή δεν στράβωνε. Καπιτονέ; Στο χιλιοστό.

Β.Α.: Από την παραμονή μου ένα διάστημα στο εξωτερικό κράτησα ότι δεν ήταν κανενός το όνειρο πια να είναι στην τάδε εταιρεία. Ηρθα λοιπόν εδώ αφού οι καθηγητές μου με είχαν παροτρύνει να θέσω τον εαυτό μου υπό αμφισβήτηση για να καταλάβω την αλήθεια μου. Το 2015 έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε ότι η εποχικότητα των δύο συλλογών ραπτικής τον χρόνο δεν εκφράζει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Νομίζω ότι η καραντίνα του Covid μας λύτρωσε, γιατί είχαμε τον χρόνο και πήραμε απόσταση από αυτό το καταναγκαστικό «φθινόπωρο – χειμώνας και άνοιξη – καλοκαίρι». Κι έτσι το 2023 φτάσαμε στην πρώτη μας υβριδική συλλογή, που υπερβαίνει το κλισέ των σεζόν αναγνωρίζοντας την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις προϋποθέσεις για το πώς αντιλαμβανόμαστε τους κύκλους της μόδας, καθώς αυτοί γίνονται διαχρονικοί, χαλαρά καθορισμένοι. Θέλαμε να γίνουμε ένα υβρίδιο. Και να χρησιμοποιήσουμε το παρελθόν στο παρόν, με τα μάτια στο μέλλον, καθώς δεν υπάρχει χρόνος.