Μικροί εκβιασμοί μεταξύ φίλων

Είχε κανείς την παραμικρή αμφιβολία; Η μεγάλη διαδήλωση – χθες για σας, προχθές για μένα – ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιον ότι θα ήταν μεγάλη. Το μαντείο των Δελφών απ’ όπου εκπέμπω αυτή τη στιγμή, δεν επιτρέπει να ξανοιχτώ σε περαιτέρω προφητείες. Μπορώ ωστόσο να προφητεύσω τα προ πολλού συντελεσμένα, γιατί είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Τα τζαρτζαρίσματα επί παραδείγματι, τα διαδικτυακά και τα άλλα, που έσπρωχναν τις μέρες να περάσουν, φτιάχνοντας «κατάσταση» μέχρι την πολυαναμενόμενη κορύφωση. Οι αφίσες και οι κόντρα αφίσες με το γιατί θα πάω εγώ και γιατί δεν θα πας εσύ, ή το ακριβώς ανάποδο.

Γέμισε ο τόπος από δηλωσίες της πάρτης τους, λες και θα έλειπαν σε κανέναν αν δεν πήγαιναν, ή λες και η άφιξή τους στον χώρο θα γινόταν αισθητή και θα συνοδευόταν από ζωηρά χειροκροτήματα. Ενα πελώριο «Βασικά σκασίλα μας» για το τι θα αποκάνεις, πλανιέται πάνω από τη δόλια χώρα αλλά κανείς δεν αντέχει να αναδιπλώσει τη μεγαλειότητά του προτού καταντήσει απλή γελοιότητα. Προς τι τέτοιο ψυχόβγαλμα, τέτοιος ανακριτικός ζήλος και τέτοιος ψηφιακός τσαμπουκάς, να εκμαιεύσει ο ένας τις διαθέσεις του άλλου;

Δεν είμαι εναντίον των συλλαλητήριων. Εχω πάει σε μερικά και σίγουρα θα ξαναπάω αν η κούφια η ώρα το καλέσει, με την προϋπόθεση να παραστώ εκεί ως πολίτης κι όχι σαν κάτι άτυπο που υπερβαίνει κατά πολύ την ιδιότητά μου του πολίτη, γιατί από ιδιότητες, έχω κι άλλες. Εκνευρίζομαι εύκολα π.χ., κι έχω σε πρώτη ζήτηση την παροιμία ότι «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται», και δεν είναι η ώρα τώρα να πάρουμε τον λύκο για pet. Αν πρόκειται να τη βγάλουμε με παροιμίες, έχω κι άλλη μια πρόχειρη. «Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του». Δυστυχώς, η φωτογραφία του Τσίπρα στο πρωτοσέλιδο ήταν αρχείου και έτσι δεν μπόρεσα να διακρίνω αν την παλεύει καθόλου, ή αν μπεεεεε, ξεγελάστηκε από την προβιά και τσίμπησε στο κάλεσμα της Ζωής. Κυριακή της Αποκριάς, αύριο.