Δεν ειπώθηκε τίποτα που να μην έχει ξανακουστεί

Τα όσα ειπώθηκαν από τον πρόεδρο Τραμπ και τον υπουργό Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ μετά την 90λεπτη συνομιλία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν δημιούργησαν όντως την αίσθηση του αιφνιδιασμού. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν ειπώθηκε τίποτα που να μην έχει ξανακουστεί.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι θέσεις μπορεί να μη λέγονταν μέχρι τώρα δημόσια και μάλιστα με αυτό τον τρόπο. Ηταν, όμως, θέσεις που σιγοψιθυρίζονταν πίσω από κλειστές πόρτες στην Ουάσιγκτον ήδη από τον τελευταίο χρόνο της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Υπό αυτή την έννοια η ιδέα ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα πρέπει να αναβληθεί επ’ αόριστον ή ότι θα πρέπει να γίνουν εδαφικές παραχωρήσεις δεν πρέπει να προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζεται να εμπλακεί μονομερώς σε διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία χωρίς να λογαριάζει και χωρίς να συντονίζεται εκ των προτέρων με τους Ευρωπαίους.

Αυτό είναι κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική που είχε ακολουθήσει η Ουάσιγκτον τα πρώτα τρία χρόνια του πολέμου. Ωστόσο, στο ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο δεν προβληματίζονται για το εάν θα δυσαρεστηθούν οι Βρυξέλλες, γιατί έχει εμπεδωθεί η εικόνα της αδύναμης Ευρώπης που η άποψη της δεν έχει ιδιαίτερη βαρύτητα ειδικά από τη στιγμή που δεν είναι σε θέση να σηκώσει το βάρος της στήριξης της Ουκρανίας.

Από την αντίπερα όχθη των Δημοκρατικών αλλά και πολλών αναλυτών καταγράφεται το επιχείρημα ότι η επιλογή του Τραμπ να τρέξει να προκαταλάβει τις όποιες πιθανές υποχωρήσεις είναι ένα στρατηγικό λάθος. Το ερώτημα που θέτουν είναι πώς ένας αυτοαποκαλούμενος μετρ της τέχνης των διαπραγματεύσεων δεν γνωρίζει ότι θα πρέπει να προσέλθει στο τραπέζι με τις περισσότερο μαξιμαλιστικές θέσεις ώστε να κάνει τις λιγότερο μικρές παραχωρήσεις.

Στον Λευκό Οίκο όμως φαίνεται ότι ενδιαφέρονται πρωτίστως να χρησιμοποιήσουν το Ουκρανικό προκειμένου να κλείσουν το ευρύτερο μέτωπο με τη Ρωσία και να στρέψουν έτσι απερίσπαστα το ενδιαφέρον τους προς την πλευρά της Κίνας στην Ασία. Το μεγάλο βεβαίως ερώτημα είναι τι θα σημαίνει η επόμενη ημέρα μιας τέτοιας μονομερούς διαπραγμάτευσης για τη διατλαντική σχέση αλλά και για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ.