Η δημοκρατία της συγκίνησης

Ο όρος «δημοκρατία της συγκίνησης» είναι όρος του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ανδρέα Πανταζόπουλου, για να εξηγήσει την αντίδραση στις επιλογές της κυβέρνησης Σημίτη, μετά την κρίση στα Ιμια και με τον Οτσαλάν. Ο Πανταζόπουλος υποστήριξε ότι η θερμότητα των μαζικών πολιτικών και κοινωνικών αντιδράσεων που προκλήθηκαν, με αφορμή τους συγκεκριμένους κυβερνητικούς χειρισμούς, αποκάλυψε ότι η εθνικιστική και η αντιεκσυγχρονιστική διαμαρτυρία κρύφτηκαν πίσω από τη συγκίνηση («Η δημοκρατία της συγκίνησης», εκδ. Πόλις, 2002).

Η συγκίνηση είναι απολιτικό μέγεθος και όπου δέσποσε, στη Μεταπολίτευση, έκανε μεγάλο κακό. Στα μεγάλα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό με το εμπνεύσεως Σαμαρά σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική», η Ελλάδα κατάφερε να γίνει το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, βάζοντας την εξωτερική πολιτική της να ασχολείται ουσιαστικά με ένα μη θέμα. Στην απόπειρα της κυβέρνησης Σημίτη (διά του νομοσχεδίου Τάσου Γιαννίτση) να διευθετήσει το ασφαλιστικό, το συνδικαλιστικό πάθος έκρυψε τη λογική, με αποτέλεσμα λίγα χρόνια μετά (μετά και την άφρονα πολιτεία του Κώστα Καραμανλή) τη χρεοκοπία. Το δάκρυ του προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου στην Κύπρο απέτρεψε την οριστική, ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού, στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης. Και βέβαια, ένα άλλο συναίσθημα, η αγανάκτηση, παραλίγο να οδηγήσει την Ελλάδα στον όλεθρο μιας αλλαγής καθεστώτος. Γι’ αυτό η πολιτική δεν πρέπει να υποχωρεί στα συναισθήματα.