Αθάνατα κείμενα του νέου ελληνισμού

Η έκλειψη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ έχει στερήσει τη χώρα από αθάνατα κείμενα του νέου ελληνισμού, τα οποία πια δεν χωρούν στα κομματικά έντυπα αλλά πρέπει να τα ψάχνει κανείς στο βαθύ Ιντερνετ. Ευτυχώς, στην παρουσίαση του βιβλίου του Στέφανου Κασσελάκη, η διάσημη δημοσιογράφος Ελένη Σπανοπούλου απήγγειλε ένα θεσπέσιο κείμενο, του οποίου παραθέτω μικρό μέρος μόνο:

«Καλήν εσπέραν Αρχοντες κι αν είναι ορισμός σας…», θα ήθελα να πω, σήμερα, για την ελπίδα που γεννιέται στην πατρίδα μας, σαν μικρό νεογέννητο που παίρνει τις πρώτες του ανάσες. Για το νέο στην πολιτική μας ζωή, που ο Ηρώδης του παλιού ακονίζει, ήδη, το μαχαίρι του για να εξαφανίσει. Για ένα βρέφος που λέει ότι θέλει να είναι η Αμπελος σε χώμα θεόστεγνο, στερημένο από νερό και τροφή, σε χωράφι άγονο με τα αλέτρια παρατημένα και σκουριασμένα. Για ένα παιδί, μιας καθώς φαίνεται, μέχρι τώρα τουλάχιστον, άμωμης σύλληψης, αφού κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι είναι ο πολιτικός του Πατέρας. Κανείς, ίσως, εκτός από τον Στέφανο Κασσελάκη. Γιατί, φυσικά, δεν εννοώ αυτόν ως παιδίον νέον, αλλά το Κίνημα Δημοκρατίας, τον μικρό Χριστό της Ελπίδας, που ο τέως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να «γεννήσει», διωγμένος από τη Γαλιλαία των Ρωμαίων εκατόνταρχων της Κουμουνδούρου και καταφεύγοντας στην ταπεινή φάτνη του Ταύρου».

Μια τέτοια πρόζα θα της άξιζε τουλάχιστον ένα νέο ραδιοφωνικό Θέατρο της Δευτέρας.