Το ταξίδι που «γέννησε» τους Τερμίτες

Ηχοι και εικόνες μιας ονειρικής διαδρομής γεμάτης με τον νεανικό ενθουσιασμό και την προσμονή για ό,τι το μέλλον τους επιφύλασσε. Αυτή είναι η πρώτη ύλη του βιβλίου που κυκλοφόρησε και αποτυπώνει την πορεία του δημοφιλούς συγκροτήματος: «Τερμίτες: Το ταξίδι». Ο συγγραφέας και μέλος της μπάντας Παύλος Κικριλής κλείνει στιγμές από την πορεία των νεαρών (Παύλος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Δημήτρης Βασαλάκης) που ξεκίνησαν ως PLJ Band και αργότερα, με την προσθήκη του Φίλιππου Σπυρόπουλου, μεταμορφώνονται σε Τερμίτες, κατακτώντας το κοινό με ελληνικό στίχο. Ο Παύλος Κικριλής μιλάει για αυτό το ταξίδι της αιώνιας εφηβείας που άφησε μια μοναδική μουσική κληρονομιά.

«Αρχισα να γράφω το βιβλίο πριν από πολλά χρόνια. Ηθελα να αφήσω αυτή την ιστορία που ζήσαμε μαζί με τους Τερμίτες, στα παιδιά μου. Οταν βρέθηκα με τον Λαυρέντη σε μια συναυλία – έναν χρόνο πριν φύγει – του το έδωσα να το διαβάσει. Ενθουσιάστηκε και με προέτρεψε να το κυκλοφορήσω. Ηθελε μάλιστα να γράψει και αυτός κάποια κείμενα αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε.

Πίσω από αυτό το ταξίδι που ξεκίνησε από τη στιγμή που δημιουργήσαμε την μπάντα (σ.σ. οι ΡLJ Band αποτελούμενοι από τους Paul – Παύλος Κικριλής, Larry – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Jimmy – Δημήτρης Βασαλάκης) υπήρχε ένα όνειρο: να βγούμε στο εξωτερικό. Το 1982 ηχογραφήσαμε έναν δίσκο με θέμα το τέλος του κόσμου υπό τον τίτλο «Armageddon». Αποφασίσαμε να πάμε στην Polygram στη Γαλλία, η οποία συνεργάζονταν τότε με έλληνες καλλιτέχνες. Χωρίς να ξέρουμε κανέναν, χωρίς να έχουμε χρήματα, πήραμε ένα μικρό αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε το ταξίδι με προορισμό τη Γαλλία που διήρκησε 20 μέρες. Κάναμε στάσεις για ύπνο – οι μισοί κοιμόμασταν μέσα στο αυτοκίνητο και οι άλλοι στήναμε σκηνή. Οταν φτάσαμε μας είπαν από την εταιρεία να αφήσουμε το tape και θα μας απαντούσαν αργότερα. Απογοητευμένοι αγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω.

Οταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα μάς πρότεινε ο Γιάννης Πετρίδης να μας κάνει δίσκο. Ο Γιάννης Δουλάμης μας παρακίνησε να ασχοληθούμε με τον ελληνικό στίχο. Η μετάβαση του ονόματος από ΡLJ Band σε Τερμίτες προέκυψε από ένα τραγούδι που μας έδωσε – μεταξύ άλλων – ο Μιχάλης Μαρματάκης. Ετσι άρχισε η πορεία μας.

Δημιουργήσαμε έναν ήχο ροκ με ελληνική ταυτότητα. Κατά την άποψή μου τα στοιχεία που έφτιαξαν το στυλ και τον ήχο του συγκροτήματος ήταν οι συνθέσεις του Λαυρέντη. Επίσης ενορχηστρωτικά έβγαινε ένα αποτέλεσμα έξω από τα καθιερωμένα. Σε αυτό συνέβαλε πολύ και το κιθαριστικό μέρος του Αντώνη Μιτζέλου. Ο καθένας συνέβαλε με τον δικό του τρόπο σε αυτό που παρήχθη από την μπάντα.

Ούτε μια δραχμή

Είναι πολλές οι εικόνες που έχω κρατήσει από αυτή τη διαδρομή και τις περιγράφω στο βιβλίο. Υπάρχουν όμως κάποιες οι οποίες είναι ανεξίτηλες. Θυμάμαι να είμαι πάνω στη μηχανή μου, στο φανάρι να σταματάω και από το διπλανό αυτοκίνητο ν’ ακούω τη «Σκόνη» που είχε πει ο Γιώργος Νταλάρας. Εκείνη τη στιγμή στην τσέπη μου δεν είχα ούτε μια δραχμή – ούτε βέβαια και ο Λαυρέντης. Αρχισε να μας απασχολεί πολύ σοβαρά το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να ζήσουμε μέσα από τη μουσική τη στιγμή μάλιστα που ό,τι προσφέραμε είχε ανταπόκριση. Ηταν πολύ περίεργο αυτό το συναίσθημα. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που διαλυθήκαμε. Φυσικά όταν ήρθε και η πρόταση να κάνει ο Λαυρέντης σόλο καριέρα αυτό βάρυνε περισσότερο. Ο Λάρυ είχε δώσει – από την εποχή των Τερμιτών – τραγούδια και σε άλλους όπως το «Μπανάκι μανάκι» κ.λπ. Στεναχωρήθηκα όχι γιατί δεν θα συνεχίζαμε ως Τερμίτες αλλά γιατί θα σταματούσε αυτή η όμορφη φάση της παρέας. Για μένα η μουσική, η μπάντα αυτό ήταν: η παρέα. Υστερα από αυτό σταμάτησα ν’ ασχολούμαι με τη μουσική – εκτός από κάποια κομμάτια που έδωσα σε κάποιους τραγουδιστές (σ.σ. για τον Μανώλη Λιδάκη, τον Νίκο Νομικό, τη Δούκισσα κ.ά). Το όνειρό μου το είχα κάνει πραγματικότητα μέσα από τους Τερμίτες. Δεν είχα κανέναν λόγο να συνεχίσω».