Ο εκλεκτός

Λίγες εβδομάδες αφού είχαν ξεκινήσει να προβάλλονται τα επεισόδια του «Σασμού», μια σχετικά νέα συνάδελφος με ρώτησε γεμάτη απορία: «Ξέρεις έναν ηθοποιό, μ’ ένα περίεργο όνομα, Ημερος, Ημελλος, κάπως έτσι… Καινούργιος είναι;».  Ημελλος, της τόνισα. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΗΜΕΛΛΟΣ. Κι αφού δεν είχες την τύχη να τον δεις να παίζει στο σανίδι, ας τον απολαύσεις στη μικρή οθόνη, σκέφτηκα. Γιατί στον αστυνομικό Αντώνη Φραγκιαδάκη ο κόσμος, το μεγάλο κοινό, γνώρισε έναν σπουδαίο ηθοποιό – που ήταν κι ένας ωραίος, ένας πολύ ωραίος, άνθρωπος.

Αλήθεια όμως τι να πρωτοπείς; Για τις γεμάτες ποίηση παραστάσεις του Στάθη Λιβαθινού με τις οποίες ξεκίνησε; Για τον ρόλο στη «Φρεναπάτη», για τον οποίο έλαβε το πρώτο βραβείο Δημήτρης Χορν, το 2001; Για το «Αγάπης Αγώνας Αγονος», τον «Ηλίθιο», τον «Μολιέρο»; Ή για την «Ιλιάδα»; Ή μήπως για τις παραστάσεις με τον Λευτέρη Βογιατζή; Για το «Υστατο Σήμερα», το «Θερμοκήπιο»; Για τον «Αμφιτρύωνα»; Και στο αρχαίο θέατρο για τους «Πέρσες» ή τον «Αίαντα» ως τον τελευταίο ρόλο του ανακριτή Πορφύρη στο «Εγκλημα και τιμωρία»; Και πόσα ακόμα…

Ως ηθοποιός ο Δημήτρης Ημελλος εξέφραζε, υπό μια έννοια, το όλον του θεάτρου: Απ’ τη μια έμαθε να εντάσσεται και να δουλεύει στην ομάδα – με τον Στάθη Λιβαθινό στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού. Απ’ την άλλη ήξερε να συνεργάζεται και να λειτουργεί ως μονάδα – με τον Λευτέρη Βογιατζή, στη Νέα Σκηνή – Θέατρο Οδού Κυκλάδων, με αυτό το «μαζί» αποσκευή και παρακαταθήκη, το πραγματικό «μαζί» του θεάτρου.

Και ως επιστέγασμα όλων αυτών ήξερε πώς να μεταδίδει και να ξυπνά στους μαθητές του τη βαθιά και ουσιαστική αγάπη για τη θεατρική τέχνη. Ενας Δάσκαλος, που όποιος είχε την ευκαιρία και την τύχη να τον συναντήσει, ήταν βέβαιο πως δεν θα έμενε αμετακίνητος. Αλλωστε κι εκείνος μια σκυτάλη πήρε με τη διαφορά ότι δεν θέλησε ποτέ να την κρατήσει για τον εαυτό του. Την έδωσε στον επόμενο, ή καλύτερα στους επόμενους, τους πολλούς, μαθητές του.

Αφοσιωμένος στην τέχνη του, γειωμένος στην πραγματικότητα και τη ζωή, ο Δημήτρης Ημελλος ανήκει στους πραγματικά εκλεκτούς…