Τατουάζ για δύο

Στο ραφτάδικο με τα ανοιχτά παράθυρα λόγω ζέστης, γυναίκες μπαινοβγαίνουν, ενώ η ανάμνηση ενός άνδρα έχει κυριεύσει τον σκηνικό χώρο.

Από τους πιο αυτοβιογραφικούς και θεατρικούς συγγραφείς, ο αμερικανός Τενεσί Ουίλιαμς (Thomas Lanier «Tennessee» Williams, 1911-1983) αναφέρεται συνήθως – λιγότερο ή περισσότερο άμεσα – στα μέλη της οικογένειάς του. Η μητέρα και η αδελφή του μοιάζει να έχουν καθορίσει τη ζωή του, όπως και η απουσία του πατέρα, ενώ από τα έργα του δεν λείπουν οι αναφορές στη δική του τη ζωή. Βαθιά ανθρώπινος, ο Ουίλιαμς αγκαλιάζει τα πάθη των ηρώων του, προσπαθεί να τους κατανοήσει, έστω κι αν χρειαστεί να τους αφήσει στη μοίρα τους. Επηρεασμένος από τον Τσέχοφ και τον Στρίντμπεργκ, άφησε μια πλούσια παρακαταθήκη έργων που γνώρισαν και συνεχίζουν να γνωρίζουν παγκόσμια επιτυχία –στη σκηνή αλλά και στις κινηματογραφικές τους μεταφορές.

Το «Τριαντάφυλλο στο στήθος» («The Rose Tattoo», 1951) πρωτοανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ, ενώ το 1955 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με την Αννα Μανιάνι και τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Ο Κάρολος Κουν έφερε το έργο στην Ελλάδα και στο Θέατρο Τέχνης το 1956. Είναι ίσως το μοναδικό θεατρικό του Ουίλιαμς που έχει happy-end. Γράφτηκε την εποχή που στην προσωπική του ζωή είχε μια μακροχρόνια σχέση με έναν ιταλό μετανάστη.

Ο Γιωργής Τσουρής, εγκαινιάζοντας το θέατρο Πτι Παλαί, επέλεξε το «Τριαντάφυλλο…», ένα έργο ανθρώπινο, τρυφερό, με χιούμορ. Και βλέπει μέσα σε αυτό έναν συνδυασμό στοιχείων που βρίσκονται σε διάλογο με το σήμερα. Μια γυναίκα διεκδικεί την αυτονομία της μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία – την ίδια στιγμή που η ίδια ξεκινά, συναισθηματικά, τουλάχιστον, εξαρτημένη από έναν άνδρα, τον άνδρα της, που έχει πεθάνει. Σιγά-σιγά θα αποκαλυφθούν πολλά, με την απιστία και την προδοσία να κυριαρχούν και να καθορίζουν την εξέλιξη. Ο Τσουρής επιλέγει να διαβάσει το έργο μέσα από την κωμική, κυρίως, πλευρά του. Η διασκευή και η σκηνοθεσία αποτυπώνουν περισσότερο τη διαδρομή των ηρώων, τις καταστάσεις που ζουν και λιγότερο την εσωτερική τους πάλη και αναμέτρηση. Την ισορροπία που πάει να χαθεί επαναφέρει η δύναμη των ερμηνειών της Μαρίας Καβογιάννη και του Μάκη Παπαδημητρίου, η χημεία μεταξύ τους.

Οι ερμηνείες

Η Μαρία Καβογιάννη ενσωματώνει τη Σεραφίνα με τον πηγαίο τρόπο που διαθέτει να αναμετράται με τους ρόλους. Η ηθοποιός μοιράζεται με την ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς τα τραύματα που φέρει αλλά και την αλήθεια των αισθημάτων της, αφήνοντας τελικά τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο να φανεί. Διεκδικεί με κόπο την απελευθέρωσή της από τα κοινωνικά δεσμά που έχει αποδεχθεί και αφήνεται στο καινούργιο, σε αυτό που μπορεί και να την παρασύρει.

Ο Αλβάρο του Μάκη Παπαδημητρίου μπαίνει στο παιχνίδι στο δεύτερο μέρος του έργου, μια που στο πρώτο δεσπόζει ο νεκρός σύζυγος της Σεραφίνας, τον οποίο η ηρωίδα αρνείται να αποκαθηλώσει παρά τις σαφείς νύξεις ή και αποδείξεις. Ο Παπαδημητρίου είναι μια ισχυρή θεατρική φιγούρα. Εχοντας τον πλήρη έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, αυτός ο στέρεος ηθοποιός συνομιλεί με την παρτενέρ του και μαζί συνθέτουν ένα δυνατό σκηνικό ζευγάρι, σκέτη απόλαυση. Σαν να μοιράζονται το ίδιο τατουάζ. Η Ζώγια Παπαδημητρίου (Ασούντα), ο Φοίβος Ριμένας (Πατήρ ντε Λέο) και ο Στρατής Χατζησταματίου (Τζακ) ξεχωρίζουν με τις ερμηνείες τους ανάμεσα σε έναν θίασο που υπηρετεί πιστά τη σκηνοθετική γραμμή.