«Ομηρος» και ο νέος πρωθυπουργός

Με βάση και τα ρεπορτάζ αρκετών γαλλικών ΜΜΕ, ένας από τους λόγους που ανάγκασαν τον Μακρόν να καθυστερήσει την ανακοίνωση του νέου πρωθυπουργού ήταν και το γεγονός ότι… έφαγε πόρτα από αρκετούς στους οποίους απευθύνθηκε για να αναλάβουν τη θέση. Η εξήγηση είναι απλή: όλοι γνώριζαν πως ακόμη και στην περίπτωση που λάμβαναν ψήφο εμπιστοσύνης θα ήταν πρωθυπουργοί περιορισμένης ευθύνης και με ημερομηνία λήξης, μιας και οι ισορροπίες σήμερα στο πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας είναι εξαιρετικά λεπτές και εύθραυστες. Ετσι, οι περισσότεροι από αυτούς στους οποίους έγινε κρούση έβρισκαν μια καλή δικαιολογία για να αρνηθούν ευγενικά. Για παράδειγμα, ο Ζαν-Ιβ λε Ντριάν, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών σε μία από τις κυβερνήσεις του Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ, είπε το «όχι» επικαλούμενος την ηλικία του. «Μου προτάθηκε, αλλά αρνήθηκα. Σε δυόμισι χρόνια θα κλείσω τα 80 και οτιδήποτε άλλο δεν θα ήταν σοβαρό», δήλωσε.

Δεν είναι κρυφό, επίσης, ότι προτού καν ο Μακρόν κάνει γνωστή την απόφασή του οι περισσότεροι στοιχημάτιζαν όχι για το εάν, αλλά για το πότε θα πέσει και η νέα κυβέρνηση. Αποτυπώνοντας, με τον τρόπο αυτό, την κρίση αξιοπιστίας στην οποία έχει βυθιστεί ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της δεύτερης μεγαλύτερης και ισχυρότερης χώρας της ΕΕ. Και ταυτόχρονα, την έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στον πρόεδρό της, καθώς όλοι γνωρίζουν ότι αυτός είναι ο πραγματικός στόχος των πολιτικών του αντιπάλων, οι οποίοι τον αμφισβητούν ανοιχτά και τον καλούν να παραιτηθεί.  Σε αυτό το φόντο, ο Μπαϊρού γνωρίζει εξαρχής πως είναι «όμηρος» των διάφορων κοινοβουλευτικών ομάδων, ακόμη και εκείνων που ενδεχομένως θα τον στηρίξουν σε πρώτη φάση. Πρακτικά, ελπίζει ότι θα πρυτανεύσει το ένστικτο αυτοσυντήρησης του πολιτικού προσωπικού απέναντι στον κίνδυνο η Γαλλία να δεχθεί συνολικά ένα βαρύ πλήγμα από τη συνέχιση και την κλιμάκωση της ακυβερνησίας και της κρίσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το εσωτερικό και για τη θέση της στην ΕΕ και διεθνώς. Αλλά αυτό, βεβαίως, είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί στην πράξη.