Ασκήσεις σουρεαλισμού για «ευαίσθητους»

Μοιάζει σαν άσκηση σουρεαλισμού. Στη Συρία επικράτησαν, λέει, οι «μετριοπαθείς τζιχαντιστές», ένα σχήμα- ορισμός του οξύμωρου, όπου η ακολουθία των δύο λέξεων έχει τόσο ειρμό όσο θα είχε η φράση «συγκρατημένοι δολοφόνοι». Στο μεταξύ, οι πρώτοι που συνεχάρησαν τον συριακό λαό για αυτή την πολιτική αλλαγή ήταν οι Ταλιμπάν. Την ίδια στιγμή, στο Ιράν οι νέοι υποχρεωτικοί νόμοι περί ηθικής που ψηφίστηκαν το προηγούμενο διάστημα και τίθενται σε ισχύ αυτές τις ημέρες προβλέπουν εξοντωτικές ποινές για τις γυναίκες που δεν είναι κατάλληλα ενδεδυμένες, μαστίγωμα, φυλάκιση, ακόμα και θανατική ποινή εάν δεν υπακούσουν στην «κουλτούρα της αγνότητας και του χιτζάμπ». Οπως ανέφερε μάλιστα σε ρεπορτάζ του ο «Guardian», το άρθρο 37 του νέου νόμου ορίζει ότι όσες γυναίκες προπαγανδίζουν σε ξένους φορείς, συμπεριλαμβανομένων και διεθνών μέσων ενημέρωσης, το «κακό ντύσιμο» μπορεί να έρθουν αντιμέτωπες με ποινή θανάτου. Πρακτικά δηλαδή αν στείλουν βίντεο σε διεθνή Μέσα εκτός Ιράν μπορεί να καταδικαστούν ακόμα και σε θάνατο. Την ίδια ώρα ισραηλινές γυναίκες που απελευθερώθηκαν από την ομηρεία της Χαμάς περιγράφουν κτηνωδίες που υπέστησαν από την τρομοκρατική οργάνωση, τη στιγμή που κάποιες ακόμα και σήμερα, έναν χρόνο και δύο μήνες μετά, παραμένουν στα χέρια τους. «Με βίασε ένοπλος της Χαμάς, με κρέμασαν ανάποδα, με χτύπησαν, με εξευτέλισαν» θα περιγράψει η Amit Sussana σε ομιλία της στον ΟΗΕ. Την Τετάρτη έγινε γνωστό ότι δικαστήριο στην Ολλανδία επέβαλε κάθειρξη 10 ετών σε μια γυναίκα επειδή εντάχθηκε στον ΙSIS στη Συρία και κρατούσε σε καθεστώς δουλείας μια γυναίκα Γιαζίντι την οποία βασάνιζε.

Κατά έναν παράξενο τρόπο φεμινίστριες της Δύσης που βγάζουν πύρινους λόγους κατά του σεξισμού και της πατριαρχίας και δίνουν μάχες επιδιδόμενες μανιωδώς σε λεξιπλασίες ώστε να επιβάλουν τη χρήση κακόηχων νεωτερισμών σαν το γνωστό «βουλεύτριες», δεν ψελλίζουν λέξη κατά της μαντίλας – το σύμβολο της καταπίεσης του γυναικείου φύλου –, ούτε καταγγέλλουν τα δεινά των μουσουλμάνων γυναικών τα οποία ούτε μπορούν να διανοηθούν από τον αναπαυτικό καναπέ της Δύσης.  Δικαιωματιστές που μάχονται για να καθιερωθεί η προσφώνηση «όλες, όλοι, όλα» και κάποιοι «ευαίσθητοι» έτοιμοι να στείλουν στην πυρά όποιον δεν υπακούει στους κανόνες της πολιτικής ορθότητας, δεν δείχνουν να συγκινούνται με τα φρικώδη εγκλήματα που διαπράττονται από φανατικούς ισλαμιστές με θύματα γυναίκες. Διοργανώνουν αγώνες για να καθιερωθεί και νομικά ο όρος «γυναικοκτονία», αλλά δεν ψελλίζουν ούτε λέξη, ας πούμε, εναντίον της Χαμάς για τα βασανιστήρια στα οποία αποκαλύπτεται ότι υποβάλλει τις γυναίκες ομήρους της. Οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατηγορούν ως ρατσιστές όσους δεν θέλουν τζιχαντιστές στη χώρα τους, αλλά δεν στηλίτευσαν τους νέους νόμους που ψήφισε το Ιράν, οι οποίοι προβλέπουν θάνατο για τις γυναίκες που δεν θα υπακούσουν «στην κουλτούρα της αγνότητας και του χιτζάμπ».

Κάποιοι με το κλασικό χυδαίο «ναι μεν αλλά» προσπαθούν να προσδώσουν ιδεολογικά χαρακτηριστικά και γεωπολιτικές προεκτάσεις, δικαιολογώντας εν τέλει φρικαλεότητες. Και όταν πιεστούν να πάρουν θέση, τότε υπάρχει η εύκολη λύση.

Μα είναι «με τον άνθρωπο».