Ηχοδύναμα

Κόλιν Ντέιβις: Οι ηχογραφήσεις με την Κονσερτγκεμπάου Australian Eloquence, 18 CD

Ο Κόλιν Ντέιβις αναμφίβολα είναι ένας σημαντικός κρίκος στην ιδιότυπη αλυσίδα των μεγάλων βρετανών μαέστρων, όπως και σε εκείνη του κόσμου πέρα από «τα νησιά». Ομως, κάποια χαρακτηριστικά του είναι σπάνια για την πρώτη και τον φέρνουν πιο κοντά στη δεύτερη: πρόκειται πιθανότατα για τον άγγλο αρχιμουσικό που η πορεία του συνδέθηκε λιγότερο από τους άλλους συμπατριώτες σπουδαίους ομότεχνούς του με τη μουσική της χώρας του και περισσότερο με εκείνη της ηπειρωτικής Ευρώπης. Ακόμα πιο σπάνια, σε σχέση και με τους δεύτερους, ο Κόλιν Ντέιβις υπήρξε ο αδιαφιλονίκητος «πρωταθλητής» της μουσικής του Μπερλιόζ, αφήνοντας μακράν πίσω του ακόμα και τους γάλλους μαέστρους στην πληρότητα και την επιμονή με τις οποίες ενέκυψε στο έργο του επαναστατικού ριζοσπάστη αυτού συνθέτη. Και ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ιδιαιτερότητάς του, που είναι και αυτό που έχει εδώ το άμεσο ενδιαφέρον, είναι ότι ένα από τα πιο σημαντικά τμήματα της δισκογραφικής κληρονομιάς του δεν προέρχεται από τη Βρετανία, αλλά από την Ολλανδία και την πάντοτε συναρπαστική Κονσερτγκεμπάου του Αμστερνταμ, με την οποία ο Ντέιβις συνδέθηκε στενά και η συνεργασία τους υπήρξε μια διαρκής επιτυχία που άντεξε στον χρόνο, και σπάνια, έστω και κάποια κομμάτια του, έλειψε όλα αυτά τα χρόνια από τον κατάλογο.

Ομως, τώρα, ήρθε η στιγμή που η αυστραλιανή Eloquence «χτύπησε» ξανά και συγκέντρωσε όλες αυτές τις εξαίρετες ηχογραφήσεις σε μία πλέον έκδοση με τη γνωστή της ποιότητα σε όλες τις πτυχές της παραγωγής της. Ετσι, οι φίλοι του Ντέιβις, που έφυγε από τη ζωή το 2013, μπορούν να απολαύσουν πλέον μία από τις πιο παραγωγικές περιόδους και συνεργασίες της σταδιοδρομίας του στην πληρότητά της, κάτι που σημαίνει όχι μόνο με μία ορχήστρα που «πετάει» και η οποία όμως, την ίδια ώρα, ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτό που ο Ντέιβις της ζητά και δεν προτάσσει τον δικό της χαρακτήρα εις βάρος των επιλογών του μαέστρου, αλλά και ότι αυτό συμβαίνει σε ένα ρεπερτόριο που είναι παράδοξα ετερόκλητο και εξαιρετικά ενδιαφέρον, που συγκέντρωσε από την πρώτη στιγμή της σταδιακής έκδοσής του θριαμβική υποδοχή από τη διεθνή κριτική.

Η δισκογραφία αυτή απαρτίζεται από τρία κύρια τμήματα: μία «γεμάτη» σειρά από ύστερες συμφωνίες του Χάιντν που περιλαμβάνει και τις πλήρεις «Συμφωνίες του Λονδίνου», δηλαδή τον τελευταίο από τους επιμέρους συμφωνικούς κύκλους του, τις τρεις τελευταίες συμφωνίες του Ντβόρζακ μαζί με δύο κοντσέρτα του τσέχου συνθέτη και, τέλος, τα πιο σημαντικά μπαλέτα του Στραβίνσκι: «Το πουλί της φωτιάς», «Ο Πετρούσκα» και «Η ιεροτελεστία της άνοιξης». Δηλαδή, αντιπροσωπεύονται εδώ σε ογκολιθικά δείγματα η μήτρα του κλασικισμού, το απαύγασμα του ρομαντισμού και η μουσική του ανθρώπου που υπήρξε εκ των μεγαλύτερων επαναστατών – αναδιαμορφωτών της στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα. Ενα εξαίρετο Κοντσέρτο για βιολί του Μπετόβεν με τον Γκριμιό και μία επίσης εξαίρετη «Φανταστική Συμφωνία» του Μπερλιόζ, από τις ουκ ολίγες που ηχογράφησε ο Ντέιβις, ολοκληρώνουν την εικόνα μιας σχέσης που ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 για να κρατήσει χρόνια. Και που, πέραν της ποιότητας των μουσικών, ευνοήθηκε τα μέγιστα και από εκείνη των υπέροχων ηχογραφήσεων στην αίθουσα που ίσως ήταν και παραμένει η «βασίλισσα» της ακουστικής στην Ευρώπη.

Ο Ντέιβις υπήρξε πάντοτε ένας κατεξοχήν λυρικός μαέστρος που έδινε ελευθερία στις ορχήστρες και υπολόγιζε στην εκφραστικότητά τους – κάτι που το αναμένει κανείς απόλυτα ως φυσικό στην ανάγνωση του Ντβόρζακ, αλλά που προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις άλλες δύο ομάδες έργων, τόσο πριν, όσο και ύστερα από αυτόν. Δεν είναι ο Χάιντν που μπορεί να έχουν σήμερα πολλοί πλέον συνηθίσει. Και δεν είναι ο Στραβίνσκι που μπορεί να γίνεται εντυπωσιακός (και) μέσα από ακραία «χειρουργική» προσέγγιση των αρχιτεκτονημάτων του. Ομως, όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο συναρπαστικό, όσο είναι εδώ, ποιος μπορεί να νοιάζεται για όλα αυτά;