Αλέξης Χαρίτσης

Σε κάθε πολιτικό πηγαδάκι αυτή την περίοδο συζητιέται και μια λίστα πιθανών υποψηφίων για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα. Οι διαδρομιστές του Κοινοβουλίου σβήνουν και προσθέτουν ονόματα, προσπαθώντας να βρουν εκείνα που θα ρίξουν επίσημα πάνω στο τραπέζι οι αντιπολιτευόμενοι. Ο Αλέξης Χαρίτσης ήταν ο πρώτος ο οποίος μετέφερε ό,τι συμβαίνει πίσω από τις κάμερες μπροστά σε αυτές που συνήθως βρίσκονται παρατεταγμένες στο περιστύλιο της Βουλής. Πρότεινε τον Χρήστο Ράμμο και κάλεσε «όλα τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να υιοθετήσουν την πρόταση της Νέας Αριστεράς, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες, χωρίς υστερόβουλους σχεδιασμούς», ώστε να στείλουν «ένα ηχηρό μήνυμα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου».

Το τάιμινγκ που επέλεξε αιφνιδίασε λίγο αυτούς στους οποίους απηύθυνε το προσκλητήριο. Ο ίδιος, όμως, έσπευσε να επισημάνει ότι η πρωτοβουλία του δεν ήταν πρόωρη, αφού το θέμα έχει έτσι κι αλλιώς ανοίξει. Ο Περισσός απάντησε σχεδόν άμεσα πως θα προτιμήσει το «παρών» ας γιούζουαλ επειδή θεωρεί τον θεσμό του ΠτΔ αντιλαϊκό. Η Κωνσταντοπούλου ανέφερε ότι βρίσκει «απολύτως χρήσιμο» να ανανεωθεί η θητεία του Ράμμου στην Ανεξάρτητη Αρχή. Ο νέος συριζαίος πρόεδρος, παρότι μερικοί στο περιβάλλον του το αρνούνται, εμφανίστηκε θετικός στην ιδέα, ενώ διάφοροι παροικούντες τον 6ο όροφο της Χαριλάου Τρικούπη έχουν αρχίσει ήδη να εξηγούν γιατί δεν θα έπρεπε να κατατεθεί μια τέτοια υποψηφιότητα (γιατί, όπως ισχυρίζονται, οι καλοί δικαστικοί πρέπει να συνεχίζουν τη δουλειά τους και να μην ταυτίζονται με κόμματα, δίνοντας στην κυβέρνηση την ευκαιρία να μέμφεται την αντιπολίτευση πως συμπεριφέρεται μικροπολιτικά ή, ακόμη χειρότερα, πολωτικά στη διαδικασία ανάδειξης του ρυθμιστή του πολιτεύματος).

Καθεμία από τις παραπάνω αντιδράσεις επιβεβαιώνει όποιους πιστεύουν ότι ο άλλοτε φέρελπις σαραντάρης του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε επιτέλους να βγει από το πολιτικό περιθώριο που τον έχουν καταδικάσει τα χαμηλά ποσοστά του σημερινού του κόμματος. Κι όχι μόνο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που κυκλοφορούν στ’ αριστερά και κεντροαριστερά του πολιτικού φάσματος, έχει πιθανότητες και να σύρει τον ΣΥΡΙΖΑ πίσω του και να αναγκάσει τη νέα αξιωματική αντιπολίτευση να αιτιολογήσει ένα ενδεχόμενο «όχι» της – εκθέτοντάς τη με αυτόν τον τρόπο στα μάτια των ψηφοφόρων που δεν έχουν ξεχάσει τους πασοκικούς επαίνους  για τους αγώνες του πρώην αντιπροέδρου του ΣτΕ υπέρ της ανεξαρτησίας των ελεγκτικών μηχανισμών. Η κίνησή του, λοιπόν, διαβάστηκε από ομοϊδεάτη του σαν «μια επιτυχημένη απόπειρα να καθιερωθεί ως παίκτης του προοδευτικού χώρου».