Ανάποδη

Ισως. Ωστόσο, το πεδίο στο οποίο μπορεί να πετύχει μια μικρή νίκη (στην περίπτωση που στηρίξουν κι άλλα κόμματα τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ) είναι πολύ μικρό. Εκτείνεται από τα 31 έδρανα του ΠΑΣΟΚ μέχρι τα 27 του ΣΥΡΙΖΑ. Για όσους τα όρια του πολιτικού τους κόσμου είναι τόσο περιορισμένα, βέβαια, η συμβολική έστω επικράτησή του εκεί αρκεί. Γιατί στην κατακερματισμένη πλευρά του κομματικού συστήματος που βρίσκεται ο επικεφαλής των νεοαριστερών κυριαρχεί ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών.

Οσοι έχουν συνομιλήσει στο πρόσφατο παρελθόν – μετά τη δεύτερη συριζαϊκή διάσπαση του 2024 – μαζί του τού αναγνωρίζουν πως είναι απόλυτα πιστός στην καινούργια του ομάδα. Παρότι δεν είναι λίγοι οι κεντροαριστεροί που βλέπουν ως ατού μια συνεργασία με τον 47χρονο, ο οποίος έχει γράψει στο βιογραφικό του υφυπουργικές και υπουργικές θητείες στην πρώτη φορά Αριστερά χωρίς να έχει ταξινομηθεί στους τοξικούς, από πολλές και διαφορετικές πηγές ακούει κανείς την απορία «γιατί κουβαλάει πάντα σε κάθε είδους διαπραγμάτευση και τον ΣΥΡΙΖΑ του 4%;». Δεν λένε το «κουβαλάει» κυριολεκτικά αλλά μεταφορικά. Εννοούν τη σχεδόν εμμονική του προσήλωση στην «καθαρή» Αριστερά και τη συντροφικότητα που δηλώνει ότι εκφράζει το κόμμα του οποίου ηγείται.

Για να το πούμε πιο ωμά: έχει ξεκαθαρίσει προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν θα πήγαινε κάπου μόνος του χωρίς να τον συνοδεύει η μεγαλύτερη σε ηλικία γενιά συντρόφων του, που το εκλογικό σώμα έβγαλε σε πολιτική αποστρατεία στη τελευταία εθνική αναμέτρηση. Γι’ αυτό κι εκείνος, όπως η Αχτσιόγλου, θεωρείται δέσμιος της ιδεολογίας με την οποία γαλουχήθηκε.

Η κυβερνητική εμπειρία που απέκτησε νωρίς στην πολιτική του σταδιοδρομία δεν τον βοήθησε να απαγκιστρωθεί από τις ριζοσπαστικές αυταπάτες – σαν κι αυτή που φαίνεται πίσω από τις λέξεις της τροπολογίας της Νέας Αριστεράς στο εργασιακό νομοσχέδιο, πως δηλαδή τα κρατικά ταμεία έχουν τώρα αρκετό χρήμα για να επαναφέρουν τον 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια.

Παρά τον ιδεαλισμό που υπονοούν οι παραπάνω περιγραφές του, θετικά διακείμενοι απέναντι στον Χαρίτση είδαν την πρόταση του για ΠτΔ ως έναν έξυπνο τακτικισμό, που θα εγκλωβίσει τόσο το παλιό του κόμμα όσο και το ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα με τους τακτικισμούς, πάντως, είναι ότι ενίοτε εκδικούνται. Εφόσον ψηφίσουν απλά οι συριζαίοι τον υποψήφιό του επειδή προετοιμάζουν την επιστροφή νεοαριστερών στην Κουμουνδούρου, αυτός θα έχει κυνηγήσει την ανόθευτη αριστεροσύνη όπως ο σκύλος κυνηγάει την ουρά του.