Ενα πρώην ντέρμπι…

Ας δεχθούμε πως πρόκειται για δύο ηχηρά ονόματα του μπάσκετ: Αρης και ΠΑΟΚ. Μονομαχούν το βράδυ της Κυριακής για την Α1 του μπάσκετ. Και; Τι ακριβώς; Οχι, καμιά προσπάθεια απαξίωσης της όλης προσπάθειας που κάνουν, αλλά αμφότερες οι ομάδες απέχουν πολύ από τα ισχυρά σύνολα του παρελθόντος. Τότε που έδιναν μάχες για την κατάκτηση των τίτλων. Αιχμαλώτιζαν το ενδιαφέρον του κοινού. Ολοι ανέβαλαν ό,τι είχαν να κάνουν το απόγευμα του Σαββάτου και παρακολουθούσαν τον εκθαμβωτικό Νικ. Ενίοτε και μια παράσταση του στυλ «ο τίγρης και ο δράκος», αν εξελίσσονταν σε πρωταγωνιστές ο Πρέλεβιτς και ο Γιαννάκης. Με τον ΠΑΟΚ να θέλει να σταματήσει το σερί του Αρη και κάποιες φορές να βγαίνει νικητής, δημιουργώντας μια ωραία ιστορία. Τους δε Κιτρινόμαυρους να πασχίζουν ώστε να μείνουν ψηλά, βγάζοντας μια αξιομνημόνευτη αντοχή.

Τώρα, τι θα δούμε άραγε και ενώ η κοινωνία του μπάσκετ θέλει να μας πείσει ότι επίκειται κάτι σπουδαίο; Ο Αρης μετά την αποχώρηση του Ντε Τζούλιους έχει μόνο τον Τολιόπουλο αληθινά αξιόλογο παίκτη και προσπαθεί να ενισχυθεί μεσούσης της σεζόν και βάζοντας στο ρόστερ του Αμερικάνους. Οσο για τον ΠΑΟΚ, πριν από λίγες εβδομάδες ηττήθηκε με διαφορά 30 πόντων από τον Ολυμπιακό στην Πυλαία. Η διαφορά των δύο αντιπάλων με τους Πράσινους και τους Ερυθρόλευκους, είναι κάτι που μοιάζει με «μέρα και νύχτα». Ο μεν Αρης βολοδέρνει στη 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα, ενώ ο ΠΑΟΚ βρίσκεται στην πέμπτη θέση. Σε ένα πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων και με τους ευρωλιγκάτους να αποτελούν μια διαφορετική και άπιαστη για τους υπόλοιπους κατηγορία.

Οσοι, συνεπώς, έχουν στο μυαλό το παρελθόν, ας πάρουν θέση και με την ελπίδα πως θα απολαύσουν μια αναμέτρηση με σασπένς και δυνατές μάχες. Ουδεμία αντίρρηση. Μιλάμε εξάλλου για διοργάνωση που από την τρίτη θέση και κάτω τα πάντα συμβαίνουν και οι εκπλήξεις παραμονεύουν σε κάθε γωνιά του παρκέ. Ο χρόνος, όμως, δεν γυρίζει πίσω και τα μεγαλεία παραμένουν κρυμμένα στο χρονοντούλαπο των αναμνήσεων. Η πρωτεύουσα του μπάσκετ… κατηφόρισε. Μια μάχη ονομάτων και μόνο αυτών είναι μπροστά μας. Ακόμη κι έτσι, ίσως την παρακολουθήσουμε. Με την ελπίδα να κρατήσει η αγωνία για τον νικητή έως το φινάλε. Πέραν τούτου, ουδέν. Τα φύκια απέχουν από τις μεταξωτές κορδέλες, όπως μακριά είναι το χλιδάτο πρωτάθλημα του μπάσκετ που παιζόταν τις προηγούμενες δεκαετίες με την τωρινή  ξεφτισμένη Λίγκα που απλά διεξάγεται γιατί έτσι πρέπει να συμβαίνει και να μην κατεβάσει ρολά. Ολότελα δέσμια της απαξίωσης…