Το μυθιστόρημα που περίμενε 40 χρόνια

«Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της» όπως θα μπορούσε να μεταφραστεί το «The City and Its Uncertain Walls», είναι ο ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος που αποκαλύπτει τη βαθύτερη αμφισημία του κόσμου του Χαρούκι Μουρακάμι. Οπως και οι ιστορίες του, οι οποίες αναδύονται μέσα από τις αδιευκρίνιστες γωνίες της πραγματικότητας και της φαντασίας, έτσι και η νέα του δημιουργία μοιάζει να είναι περικυκλωμένη από τείχη, τα οποία όμως, αντί να προσφέρουν σιγουριά, ενισχύουν την αίσθηση της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας.

Για περισσότερα από σαράντα χρόνια, η ιστορία αυτή παρέμενε «κλειδωμένη» στο συρτάρι του πολυδιαβασμένου συγγραφέα. Ο ίδιος αισθανόταν ότι δεν είχε την απαιτούμενη ικανότητα ως συγγραφέας για να την αποδώσει με τον τρόπο που επιθυμούσε. Ο χρόνος, όμως, πέρασε και ο Χαρούκι Μουρακάμι στα 70 του, αισθάνθηκε την ανάγκη να παραδώσει αυτό το έργο στο κοινό του. Ετσι, ύστερα από δεκαετίες αναμονής, το «The City and Its Uncertain Walls» βλέπει το φως της δημοσιότητας, αναθεωρημένο και εμπλουτισμένο με την πείρα και την ωριμότητα που απέκτησε ο συγγραφέας στο διάστημα αυτό. Στη συνέντευξή του στον «Guardian», ο Μουρακάμι αποκαλύπτει πώς το νέο του μυθιστόρημα γεννήθηκε από μια παλαιότερη νουβέλα του, γραμμένη το 1980.

Η συνθήκη της πανδημίας και της απομόνωσης, όπως αναφέρει, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έμπνευση για την ιστορία του, καθώς η πόλη που περικυκλώνεται από τοίχους λειτουργεί ως μεταφορά της παγκόσμιας κατάστασης του εγκλεισμού. Το νέο συγγραφικό του εγχείρημα αφηγείται την αίσθηση της απομόνωσης που βίωσαν οι άνθρωποι στον εγκλεισμό, αλλά και την παράλληλη επιθυμία να αναπτύξουν θερμές ανθρώπινες σχέσεις, παρά τη δυσκολία.

Χώρος για ερμηνείες

Το έργο του Μουρακάμι, παρά τις αναγνωρίσιμες επιρροές του από τη σύγχρονη κοινωνία, αφήνει τους αναγνώστες να αναζητήσουν το δικό τους νόημα, καθώς η αφήγηση δεν προσφέρει ποτέ μια σαφή λύση. «Δεν δίνω ευθείες απαντήσεις», λέει ο Μουρακάμι στον «Guardian», εξηγώντας πως το ζητούμενο για εκείνον είναι να προκαλέσει συζήτηση στους αναγνώστες, να αφήσει χώρο για ερμηνείες. Οι χαρακτήρες του δεν είναι ακριβώς ο ίδιος ο συγγραφέας, αλλά εκδοχές του «εαυτού» του που εξετάζουν τις επιλογές και τις ερωτήσεις που δημιουργεί η ζωή. Με τον ίδιο τρόπο, ο Μουρακάμι περιγράφει τη σχέση με το κοινό αφού τονίζει ότι δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα η κριτική, καθώς έχει συνηθίσει τις διαφωνίες γύρω από το έργο του.