Ενα πολύ σύνθετο σταυρόλεξο

Και πίσω από τα, άσφαιρα εν πολλοίς, «ενημερωτικά» πυρά περί τηλεφωνικής συνομιλίας Τραμπ – Πούτιν, τι; Στη Μόσχα σοβαροί αναλυτές, αναρωτώνται πότε επιτέλους οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης στη Δύση θα σοβαρευτούν; Ενώ ο εκλεγμένος πρόεδρος Τραμπ επί ένα δεκαήμερο δεν έκανε καμία δήλωση για το θέμα του πολέμου στην Ουκρανία, πλειάδα «έγκριτων» μέσων του αποδίδει ολόκληρο σχέδιο ειρήνευσης. Και μάλιστα στηριζόμενη σε «πηγές από το στενό του περιβάλλον»! Ωστόσο, ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν, τρεις μέρες μετά την ανακοίνωση της νίκης Τραμπ, μίλησε. Αναφέρθηκε στο ΝΑΤΟ ως καθαρό αναχρονισμό. Ενημέρωσε το κοινό ότι τα επόμενα 20 χρόνια θα είναι ίσως πιο δύσκολα από τα προηγούμενα.

Εκτίμησε ότι ο νεοφιλελευθερισμός εκφυλίστηκε σε ολοκληρωτική ιδεολογία του τύπου: Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι ενάντιά μας.

Θύμισε ότι η Δύση είχε μοναδική ευκαιρία να διαμορφώσει μια τίμια τάξη πραγμάτων μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ αλλά τη θεώρησε ως δυνατότητα επιβολής της ηγεμονίας της σε όλους.

Οταν ακούει κανείς τέτοιες θέσεις από τη Μόσχα και βλέπει τα «πυροτεχνήματα» περί λύσης του Ουκρανικού σε ένα 24ωρο, ε, τότε χάνεται η ουσία. Και αυτή έγκειται στο γεγονός ότι:

1. Η Ρωσία δεν υπέστη στρατηγική ήττα στα πεδία των μαχών, αντίθετα τραβάει μπροστά σταθερά, όπως γράφει και η γαλλική «Le Figaro».

2. Οτι παρά το οφθαλμοφανές, η αμερικανική πολιτική ελίτ δεν εννοεί να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Επιμένει στη θέση για «στρατηγική ήττα» της Ρωσίας. Εχω υπόψη μου εδώ τη θέση που εξέφρασε ο αποχωρών τον Οκτώβριο από τις ΗΠΑ ρώσος πρέσβης, Ανατόλι Αντόνοφ. Δυστυχώς, είπε, δεν διακρίνω καμία επιθυμία να πάνε σε διαπραγμάτευση.

Υπό αυτή την έννοια, στη Μόσχα δεν κλείνουν την πόρτα του διαλόγου στον νέο πρόεδρο Τραμπ, πλην όμως κατανοούν ότι πολύ λίγα εξαρτώνται από την προσωπικότητά του. Αναμένοντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για διαπραγμάτευση από τη νέα αμερικανική ηγεσία, μετά τις 25/1/2025, έχουν κάνει γνωστές τις ρωσικές θέσεις για αυτό. Πόσο δε που, όπως με περισσή «χολή» παραδέχονται «ναυαρχίδες» της ενημέρωσης στη Δύση, ο ρωσικός στρατός «έχει το πάνω χέρι σε όλη τη γραμμή του μετώπου». Αν είναι έτσι, τότε γίνεται κατανοητό, γράφει ο ρώσος αναλυτής Ιγκορ Σατρόφ, ότι η όποια διαπραγμάτευση μπορεί να γίνει στη βάση των όρων του «εν δυνάμει» νικητή και όχι το αντίθετο. Μια τέτοια θέση δύσκολο να γίνει αποδεκτή από τη δυτική ελίτ, διότι θα πιστοποιήσει στα μάτια όλων, την απώλεια της ηγεμονίας της. Σύνθετο, πολύ σύνθετο σταυρόλεξο για αμφιβόλου ικανότητας να το κατανοήσουν, λύτες…