Ενα αστέρι γεννιέται

Στην «Παρθενόπη», τελευταία ταινία του Πάολο Σορεντίνο που από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται στις αίθουσες, οι φυσικές ομορφιές του δραματουργικού χώρου της Νάπολι δεν θα μπορούσαν να ταιριάξουν περισσότερο με τη φυσική ομορφιά της ηθοποιού Τσελέστε Ντάλα Πόρτα που υποδύεται την κεντρική ηρωίδα. Η «Παρθενόπη» είναι το πρώτο ουσιαστικό όχημα καριέρας για τη νεαρή ηθοποιό, που εδώ και μερικά χρόνια κάνει τα πρώτα βήματά της. Οι ως τώρα δουλειές της Ντάλα Πόρτα στις μίνι σειρές «Campari beyond passion» (2020) και «Red mirror» (2022), όπως επίσης στην αμέσως προηγούμενη κινηματογραφική ταινία του Σορεντίνο «Το χέρι του Θεού», ήταν σύντομα περάσματα. Διόλου παράξενο λοιπόν που αποκαλεί «δώρο ζωής» που ο Σορεντίνο την επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Παρθενόπης, της οποίας το όνομα είναι το ίδιο με εκείνο που δόθηκε για πρώτη φορά στη Νάπολι, παρμένο από το όνομα της Σειρήνας που σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία κατέληξε στο σημείο όπου αργότερα θα χτιζόταν το Καστέλ Ντελ Νουόβο (λόγος για τον οποίο αργότερα η πόλη πήρε την ονομασία Νεάπολη και εν συνεχεία Νάπολι).

Παρακολουθώντας την πορεία μιας γυναίκας από τα μεταπολεμικά χρόνια ως τους καιρούς μας, η «Παρθενόπη» αποκτά την εικόνα επικής ελεγείας μιλώντας για όλα όσα κάποιοι άνθρωποι θέλησαν να κάνουν στη ζωή τους αλλά τελικά δεν μπόρεσαν, παρότι, φαινομενικά, είχαν όλες τις προδιαγραφές που έλεγαν ότι θα τα κατάφερναν. «Ενα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία αυτής της ταινίας είναι ότι λειτουργεί ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα» μας είπε η Τσελέστε Ντάλα Πόρτα στις Κάννες, όπου η «Παρθενόπη» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της εντός διαγωνιστικού προγράμματος (χωρίς τελικά να κερδίσει κάποιο βραβείο). «Μπορείς να την εκλάβεις ακόμα και ως μια μεταφορά της ίδιας της πόλης της Νάπολι που ενώ είναι τόσο όμορφη, συγχρόνως προκαλεί μια θλίψη». Η Νάπολι εξάλλου είναι μια πόλη που ο Σορεντίνο γνωρίζει πολύ καλά καθότι η γενέτειρά του και δραματουργικός χώρος ταινιών του όπως «Το χέρι του Θεού».

ΣΟΡΕΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΟΛΝΤΜΑΝ. Για την 26χρονη ηθοποιό που γεννήθηκε στην Μόντσα της Λομβαρδίας στις 24 Δεκεμβρίου 1997, η ηρωίδα της, η Παρθενόπη, «πολύ πιθανόν να είναι το alter ego του ίδιου του Πάολο Σορεντίνο, ένας τρόπος να πει μια ιστορία μέσα από τη ματιά της γυναίκας. Και αυτό είναι κάτι που ο Πάολο δεν έχει ξανακάνει ως τώρα. Μου αρέσει αυτή η διαφορετική προοπτική, οι διαφορετικές απαντήσεις που μπορεί να έχει μέσα του ένας καλλιτέχνης, τις οποίες εκφράζει με τέτοιους τρόπους». Η Ντάλα Πόρτα είπε ότι ένα χαρακτηριστικό της Παρθενόπης, στο οποίο επίσης βρήκε ενδιαφέρον, είναι ότι πάντοτε «παίζει» με τον τρόπο που ο κόσμος την κοιτάζει. «Αλλες φορές αποφεύγει τους ανθρώπους, άλλες τους αποδέχεται. Το ίδιο θα έλεγα ότι κάνει και ο Πάολο Σορεντίνο. Επίσης, βρίσκω πολύ σημαντικό όπως και ενθαρρυντικό που ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης, ο οποίος ίσως να μην είναι πια τόσο νέος, επιθυμεί να βρεθεί στη θέση ενός νεότερου ανθρώπου. Αυτό από μόνο του δηλώνει κάτι».

Η Τσελέστε Ντάλα Πόρτα αποκαλεί «τεράστια εμπειρία» το γεγονός ότι μοιράζεται μερικές σκηνές με τον Γκάρι Ολντμαν. Στην ταινία, ο βρετανός ηθοποιός κάνει ένα μικρό αλλά πολύ χαρακτηριστικό πέρασμα υποδυόμενος τον αμερικανό συγγραφέα Τζον Τσίβερ, ο οποίος κάποια στιγμή θα βρεθεί στη Νάπολι όπου θα συναντήσει την Παρθενόπη. Η συνάντησή τους παίζει καταλυτικό ρόλο στη ματιά της κεντρικής ηρωίδας στη ζωή. Αμέσως ύστερα από αυτή τη συνέντευξη, ο ίδιος ο Ολντμαν, στη συζήτηση που είχαμε μαζί του (δημοσιευμένη στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» 15-16 Ιουνίου 2024), θα μιλούσε με πολύ εγκωμιαστικά λόγια για τη νεαρή συνάδελφό του, αναφερόμενος με γενναιοδωρία στο «πηγαίο πάθος της για την υποκριτική και την αναζωογονητική ελευθερία που είχε στο παίξιμό της».

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Για την Ντάλα Πόρτα αυτή η ελευθερία ήταν ζήτημα σκηνοθετικής πρωτοβουλίας. «Ο Πάολο Σορεντίνο πιστεύει ότι η η ελευθερία των καλλιτεχνών που συνεργάζονται μαζί του μπορεί να γίνει εργαλείο για ένα καλύτερο αποτέλεσμα, οπότε ήθελε να με δει όχι απλώς ως μια ηθοποιό που υποδύεται την Παρθενόπη, αλλά ως μια γυναίκα που φέρνει κάτι δικό της στην ηρωίδα της Τσελέστε, κάτι που ενδεχομένως ακόμα και να τον ξαφνιάσει. Ο Σορεντίνο είναι ένας σκηνοθέτης που ξέρει πώς να διαχειρίζεται τους συνεργάτες του και έτσι η δική του ελευθερία σε συνδυασμό με τη δική μας, των ηθοποιών, νομίζω ότι βρίσκει καλά τη θέση της στην οθόνη».

Ρώτησα την Τσελέστε Ντάλα Πόρτα πώς μια ηθοποιός της δικής της γενιάς μπόρεσε να προσεγγίσει εποχές εντελώς μακρινές από τη δική της, όπως των δεκαετιών του 1950, του 1960 και του 1970. Ακολούθησε κάποια μέθοδο; Εκανε έρευνα; Και όμως, όχι. «Η μουσική ήταν η αναφορά μου και ο οδηγός μου» απάντησε η ιταλίδα ηθοποιός. «Ακουσα πάρα πολλή μουσική, πολλές επιτυχίες των δεκαετιών που αναφέρετε. Νομίζω ότι στη μουσική μπορείς να βρεις τα πάντα. Μπορείς, για παράδειγμα, να νιώσεις πώς ήταν σε μια άλλη εποχή στην οποία δεν έχεις ζήσει».

Για τη νεαρή ηθοποιό, «ο χρόνος κυλά με έναν πολύ μυστήριο, σύνθετο τρόπο. Δεν καταλαβαίνεις πώς αυτό γίνεται, πάντως κάποια στιγμή νιώθεις ότι το παρελθόν δεν πρόκειται να επιστρέψει στη ζωή σου. Δεν έδωσα μεγάλη σημασία σε αυτή την ιδέα, όμως πριν ξεκινήσω τη διαδικασία αυτής της ταινίας μπορώ να πω ότι αντιμετώπιζα την ηθοποιία σαν ένα μεγάλο όνειρο της ζωής μου. Σήμερα, που έχω ολοκληρώσει την εμπειρία αυτής της ταινίας, νιώθω ότι ήρθε η ώρα να αφήσω πολλά πράγματα του παρελθόντος μου πίσω. Οπως η απροσεξία…».