Η χαμένη ιστορία φαντασμάτων του Μπραμ Στόκερ

Το 1890, μια σύντομη ιστορία φαντασμάτων του ιρλανδού συγγραφέα Μπραμ Στόκερ – ο οποίος θα δημοσίευε τον «Δράκουλα» επτά χρόνια αργότερα – κυκλοφόρησε στην εφημερίδα «Dublin Daily Express». Η στοιχειωμένη ιστορία, με τίτλο «Gibbet Hill», ξεχάστηκε τότε. Για περισσότερα από 130 χρόνια έμεινε στη σκιά, μέχρι που ένας φαρμακοποιός την εντόπισε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιρλανδίας.

Ο Μπράιαν Κλίαρι, φανατικός θαυμαστής του Στόκερ, ξεφύλλιζε τα αρχεία της βιβλιοθήκης πέρυσι όταν παρατήρησε μια διαφήμιση του 1891 στην εφημερίδα «Dublin Daily Express», η οποία αναφερόταν σε μια ιστορία που είχε δημοσιευτεί προηγουμένως από τον Στόκερ. Αναζήτησε το επίμαχο τεύχος με ημερομηνία κυκλοφορίας 17 Δεκεμβρίου 1890, που περιείχε το πλήρες κείμενο.

«Ημουν απλώς σοκαρισμένος», δήλωσε στους «New York Times». «Ηλεγξα τη βιβλιογραφία και δεν έβρισκα καμία πληροφορία. Ηθελα να φωνάξω “Μαντέψτε τι βρήκα;”». Ο Κλίαρι άρχισε να ερευνά την ιστορία και τον συγγραφέα της, οπότε και διαπίστωσε ότι η ιστορία δεν εμφανίζεται σε άλλα αρχεία του Στόκερ, ενώ ειδικοί ερευνητές διατείνονταν πως το συγκεκριμένο έργο – το οποίο πραγματεύεται σκοτεινά θέματα στα οποία ο συγγραφέας επέστρεψε για να τα εντάξει στον «Δράκουλα» – είχε εξαφανιστεί για περισσότερο από έναν αιώνα.

Τρία παράξενα παιδιά

Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Σάρεϊ της Αγγλίας και ακολουθεί έναν ανώνυμο αφηγητή που έχει μια δυσοίωνη συνάντηση με τρία παράξενα παιδιά κοντά στον τάφο ενός δολοφονημένου ναύτη.

Το «Gibbet Hill» κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά που ο Στόκερ άρχισε να εργάζεται πάνω στον Δράκουλα, ένα γοτθικό μυθιστόρημα για τον ομώνυμο κόμη που ζει στην Τρανσυλβανία ως βαμπίρ.

Η πρόσφατα αποκαλυφθείσα ιστορία επανεκδίδεται σε ένα βιβλίο που περιλαμβάνει εξώφυλλα και εικονογραφήσεις του ιρλανδού καλλιτέχνη Πολ ΜακΚίνλεϊ και τα έσοδα θα διατεθούν στο Ιδρυμα Σαρλότ Στόκερ το οποίο υποστηρίζει την έρευνα για την κώφωση σε νεογέννητα μωρά. Η οργάνωση πήρε το όνομά της από τη μητέρα του συγγραφέα, που υποστήριζε ανθρώπους με προβλήματα ακοής.

Συμπτωματικά, ο Κλίαρι είχε αποκτήσει πρόσφατα κοχλιακό εμφύτευμα και περνούσε μεγάλα χρονικά διαστήματα στη βιβλιοθήκη καθώς έκανε εντατική ακουστική θεραπεία. «Ημουν σαν μωρό που μαθαίνει να ακούει ξανά», λέει στους «Times». «Πολλά πράγματα δεν θα είχαν συμβεί αν δεν είχα απώλεια ακοής».