Ημερολόγιο Αμερικής για δύο ηθοποιούς

Το «Brokeback Mountain», το διήγημα της Ανι Πρου για την περίπλοκη αγάπη ανάμεσα σε δύο καουμπόηδες που κράτησε μια ζωή και έγινε γνωστό παγκοσμίως μέσα από την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει τους Δημήτρη Καπουράνη και Μιχαήλ Ταμπακάκη, συλλαμβάνοντας την ωμή και οικεία ουσία της πρωτότυπης ιστορίας που διασκεύασε η Ασλεϊ Ρόμπινσον. Η βαθιά και απροσδόκητη σύνδεση των δύο ανδρών ζωντανεύει από τις 23 Οκτωβρίου στη σκηνή του θεάτρου Κνωσός, εγκαινιάζοντας έτσι τη νέα περίοδο λειτουργίας του υπό την ομπρέλα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη νέα καλλιτεχνική πρόκληση που ανοίγεται μπροστά τους, οι δύο πρωταγωνιστές ταξίδεψαν το περασμένο καλοκαίρι στο Γουαϊόμινγκ όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, αναζητώντας τον μίτο που θα τους οδηγήσει στο τέλος του ερμηνευτικού λαβυρίνθου του «Brokeback Mountain». Ο Δημήτρης Καπουράνης και ο Μιχαήλ Ταμπακάκης μοιράστηκαν με τα «Πρόσωπα» το φωτογραφικό τους ημερολόγιο από το ταξίδι.

Δημήτρης Καπουράνης

«Το περίεργο συναίσθημα ότι εδώ κάτι κρύβεται πολύ καλά»

Για τον Δημήτρη Καπουράνη, το ταξίδι με προορισμό το Γουαϊόμινγκ ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν την Αμερική. Γι’ αυτό και μοιάζει αναμενόμενος ο χαρακτηρισμός «ένα από τα πιο ωραία ταξίδια που έχω κάνει». Ωστόσο, η εντύπωση αυτή δεν σχετίζεται μόνο με τον ενθουσιασμό της γνωριμίας με έναν τόπο που ήξερε μέχρι τώρα από τις ταινίες, αλλά κυρίως με την αποκαθήλωση όποιων στερεοτύπων είχαν δημιουργηθεί μέσα του γι’ αυτόν. «Η πρόταση αυτή έπεσε για να μπορέσουμε να γειώσουμε λίγο μέσα μας το “παραμύθι” που έχουμε όλοι στο κεφάλι μας για την Αμερική και τους καουμπόηδες, σαν κάτι το πολύ εξωτικό. Κάτσαμε ακριβώς εκεί όπου θεωρητικά έλαβε χώρα η ιστορία και ήταν απερίγραπτο. Κάναμε βόλτα στο Γέλοουστοουν, στο Τίτον και στο Τσαγιέν που είναι η πρωτεύουσα του Γουαϊόμινγκ. Ουσιαστικά προσπαθήσαμε να δούμε όσο πιο πολλά μπορούσαμε από αυτή την κουλτούρα. Ηταν απίστευτη εμπειρία και νομίζω ότι είναι ένα από τα πράγματα που απολαμβάνω σε αυτή τη δουλειά η αναζήτηση», αναφέρει ο ηθοποιός μιλώντας στα «Πρόσωπα».

Ακολουθώντας τα βήματα του ήρωά του Τζακ Τουίστ, ο ίδιος βρέθηκε στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου Τίτον, μπροστά σε παρθένες λίμνες, μαγευτικές αλπικές εικόνες και άγρια ζώα, στοιχεία που εντυπώθηκαν μέσα του. «Με εντυπωσίασε το ότι δεν υπήρχε όριο στο μάτι. Οπου κι αν κοίταζες έβλεπες τον ορίζοντα. Είναι πάρα πολύ περίεργο. Μπορεί να είναι έτσι στην Αμερική αλλά έκανες έναν κύκλο γύρω σου και το μάτι δεν σταμάταγε. Δεν υπήρχε κάτι που να έβαζε φραγμό στο βλέμμα σου, οπότε αυτό είχε μια ηρεμία, ένα χάσιμο», επισημαίνει. «Πέραν τούτου, συνειδητοποιήσαμε ότι πήγαμε στην Αμερική που ψήφισε τον Τραμπ. Ομως, στον δρόμο έξω έβλεπες φιλήσυχους ανθρώπους, πολύ ευγενικούς, με οικογένειες. Σκεφτόμουν ότι στη μεριά που δεν βλέπουμε, αυτήν την πολύ προσωπική και κρυφή μεριά, υπάρχει κάτι πολύ καλά κρυμμένο. Τουλάχιστον σ’ αυτόν τον εαυτό που δείχνουν σε δημόσια θέα. Οταν πηγαίναμε στις γειτονιές, λίγο πιο μέσα στην πόλη, υπήρχε ένα πολύ περίεργο συναίσθημα ότι εδώ κάτι κρύβεται πολύ καλά», συνεχίζει ο πρωταγωνιστής της παράστασης.

Η αίσθηση του απαγορευμένου που αποκόμισε από την περιπλάνησή του στο Γουαϊόμινγκ συνάδει με τα μηνύματα της ιστορίας του έργου για μια αγάπη που αδυνατεί να ανθήσει ανάμεσα σε δύο άνδρες, λόγω των κοινωνικών περιορισμών. «Βλέποντας αυτό το περιβάλλον, η επιλογή δύο ανδρών να είναι μαζί, είναι ακτιβισμός. Είναι βασικά αυτοκτονία. Σε εκείνη την εποχή, είναι η πιο ακραία κοινωνικά επιλογή ερωτικής ιστορίας που μπορεί ένας συγγραφέας να κάνει. Αλλά η Πρου το επιλέγει, είναι όντως αυτοκτονία και γι’ αυτό το έργο έχει τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ο ένας φοβάται κι ο άλλος που δεν φοβάται αλλά βλέπει μπροστά, οραματίζεται, έχει στόχους και πεθαίνει κιόλας από την ίδια του την επιλογή να τολμάει να συνεχίζει να υπάρχει με άλλους άντρες», καταλήγει ο Δημήτρης Καπουράνης.

Μιχαήλ Ταμπακάκης

«Μια κοινωνία πατριαρχική και πολύ δεσμευτική»

Η επίσκεψη στο Γουαϊόμινγκ για τον Μιχαήλ Ταμπακάκη δεν ήταν μια πρωτοφανής ιδέα. Υπήρχε καιρό στο μυαλό του αλλά κατάφερε να γίνει πραγματικότητα μόνο όταν συναντήθηκαν με τον Δημήτρη Καπουράνη. «Με τον Δημήτρη ήμασταν μαζί πέρυσι σε μια δουλειά (τη σειρά “Ναυάγιο” του Mega) και δεν γνωριζόμασταν ποτέ από πριν. Οταν κλείσαμε το θεατρικό, ήταν μία κοινή μας ιδέα να το κάνουμε το ταξίδι. Εγώ από πριν, για κάποιον λόγο ήθελα να πάω στο Γουαϊόμινγκ. Κάπως μου άρεσε, το είχα ψάξει, άσχετα από το έργο, αλλά ήταν μία πολύ καλή αφορμή για να πάω. Σκοπός ήταν να δούμε την κουλτούρα η οποία είναι πολύ ξένη σε εμάς, πολύ μακριά. Δεν έχουμε κάποια ανάλογη αντίστοιχη πέρα ίσως από την Κρήτη, σε χωριά πολύ βαθιά μέσα στο νησί. Πέρα από αυτό νομίζω ότι ήταν μια ευκαιρία για να γίνει ένα δέσιμο μεταξύ μας. Και όντως έτσι έγινε, σαν μία φιλία που δοκιμάζεται σε ένα ταξίδι», δηλώνει από την πλευρά του ο ηθοποιός.

Για τον ίδιο, η περιπλάνηση σ’ ένα απομονωμένο τόπο, με αχανή βοσκοτόπια, κορυφές όπου το καλοκαίρι δεν φτάνει ποτέ και σκληρούς ανθρώπους, τον βοήθησε να εμβαθύνει στο περιβάλλον του «Brokeback Mountain». «Στην πραγματικότητα δεν είναι ότι είδαμε κάτι το οποίο δεν ξέραμε ή δεν είχαμε κάνει έρευνα πριν. Δεν μάθαμε κάτι καινούργιο. Περισσότερο γειώθηκε μέσα μας όλο αυτό που μπορεί να έχουμε ως εικόνα γι’ αυτούς τους ανθρώπους, το πώς ντύνονται, πώς ζούνε, ποια είναι η καθημερινότητά τους. Ολο αυτό έγινε λίγο πιο στέρεο και γεμίσαμε σίγουρα πάρα πολλές εικόνες και εμπειρίες. Οι αποστάσεις εκεί είναι τεράστιες. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε διαφορετικά να κατανοήσουμε το πόση ώρα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος να φύγει από ένα μέρος του Γουαϊόμινγκ που είναι σαν ολόκληρη την Ελλάδα και να πάει στο άλλο. Γνωρίσαμε και ανθρώπους ντόπιους. Ηταν μια φανταστική εμπειρία», παραδέχεται ο Μιχαήλ Ταμπακάκης.

Στην παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου, ο ίδιος υποδύεται τον Ενις ντελ Μαρ, έναν νεαρό που έρχεται κοντά μ’ ένα άλλο αγόρι όταν απασχολούνται οι δυο τους εποχικά ως βοσκοί, αποκλεισμένοι σχεδόν στα βουνά. Με το ταξίδι στο Γουαϊόμινγκ, κατάφερε να κατανοήσει καλύτερα τον χαρακτήρα του. «Για μένα μετακινήθηκε λίγο η έννοια του ότι εκεί πέρα, άμα μάλλον δεν είσαι φτιαγμένος για να ακολουθήσεις αυτό το μοτίβο ζωής που έχουν αυτοί οι άνθρωποι, είσαι λίγο σαν αποκομμένος. Οπότε αυτό τροφοδοτεί ακόμα παραπάνω το εμπόδιο που υπάρχει. Ο δικός μου χαρακτήρας είναι φτιαγμένος από άλλα υλικά και κάπως υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία να ακολουθήσει το μοτίβο της συγκεκριμένης κοινωνίας, ειδικά εκείνη την περίοδο που φαντάζομαι ότι θα ήταν ακόμα πιο σκληροπυρηνικά τα πράγματα. Από ό,τι είδαμε εμείς, εκεί οι άνθρωποι έχουν πολύ συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Είναι οικογενειάρχες, έχουν τα σπίτια τους, τις φάρμες τους, οι γυναίκες δεν είναι ακόμα ισότιμες. Είναι όλο μία ανδροκρατούμενη κοινωνία, αρκετά πατριαρχική και πολύ δεσμευτική. Στην πρωτεύουσα που πήγαμε και δεν είναι αρκετά τουριστικός προορισμός, μας κοίταγαν όλοι κι αναρωτιόντουσαν γιατί πήγαμε εμείς εκεί. Δεν τους λέγαμε κιόλας ακριβώς τον λόγο».