«Υστερα από τρία χρόνια κατάφερα να πενθήσω»

Τρίτος χρόνος για το «Goodbye Lindita» στο Εθνικό Θέατρο και έπειτα από μια περιοδεία σε μεγάλα θέατρα του εξωτερικού. Φαντάζομαι, αυτή την πρεμιέρα τη ζήσατε χωρίς αγωνία.

Εχω πάντα άγχος, ποτέ δεν νιώθω σιγουριά. Αγωνιώ για το πώς θα λειτουργήσει η παράσταση, να μπούμε στην ατμόσφαιρα, να δούμε κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες, οι οποίες πολλές φορές σε αποσυντονίζουν από το τι θες να πεις με αυτό το έργο, από την ουσία του δηλαδή.

Μεταβάλλεται το περιεχόμενο, αυτό που θέλετε να επικοινωνήσετε, με το πέρασμα του χρόνου;

Σίγουρα τα πολλά βλέμματα επιδρούν. Μικροαλλαγές πάντα κάνω διότι κάθε παράσταση είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Μικρές τροποποιήσεις, όπως λόγου χάρη να πω στον ηθοποιό «μην κοιτάζεις προς το παράθυρο. Δοκίμασε να γυρίσεις το βλέμμα σου προς τα μέσα», αλλάζουν όλον τον κόσμο – της παράστασης, εννοώ. Αυτό ίσως να βοηθήσει και τον ίδιο τον ηθοποιό, γιατί θα έχει κάτι καινούργιο να θυμάται.

Οι δύο μεγάλες απώλειες, της μητριάς σας και του πατέρα σας, τροφοδότησαν την παράσταση «Goodbye Lindita». Πόσο δύσκολο ήταν να διαχειριστείτε ένα τόσο φορτισμένο και επώδυνο υλικό;

Ηταν σαν ένα κύμα εκείνη η χρονιά γιατί έζησα τρομερές αλλαγές. Εχασα τη μητριά μου, με την οποία είχα πολύ καλές σχέσεις, έπειτα από τρεις μέρες φεύγει και ο πατέρας μου. Ηταν 59 ετών, είχε διαγνωστεί με καρκίνο και η μητριά μου δεν άντεξε και έφυγε πρώτη από την καρδιά της. Μέσα σε λίγες μέρες βίωσα την πιο σκληρή εκδοχή της ζωής. Ομως στην ουσία δεν μπόρεσα να πενθήσω γιατί έπρεπε να ρυθμίσω διάφορα διαδικαστικά θέματα. Το κατάφερα φέτος, που πήγα στα Τίρανα ύστερα από τρία χρόνια. Είδα την ταβέρνα του πατέρα μου κλειστή, ερειπωμένη, το παράθυρο του σπιτιού του ανοιχτό και την κουρτίνα ν’ ανεμίζει. Τότε συνειδητοποίησα ότι τα πρόσωπα αυτά έχουν φύγει για πάντα.

Η παράσταση αυτή ήταν ένας τρόπος να τους αποχαιρετήσετε;

Θα έλεγα ότι είναι ένας τρόπος να τους έχω συνέχεια κοντά μου. Σαν να μου έδωσαν την ευχή τους, το μαγικό τους άγγιγμα. Οταν έφυγαν από τη ζωή, βρέθηκα μπροστά σε ένα δίλημμα: ή θα πενθώ μόνος μου – όπως πολλοί άνθρωποι, και είναι μία επιλογή – ή το πένθος μου θα το κάνω κάτι. Δεν θα το βάλω κάτω από το χαλί, δηλαδή, θα κλάψω μαζί με τους άλλους. Αποφάσισα ότι είναι πιο όμορφο και πιο ουσιαστικό να το μοιραστώ. Ετσι όλοι έμαθαν αυτή την ιστορία μου και οι θεατές έγιναν κατά κάποιο τρόπο οι άνθρωποι που με γνώρισαν – ή αν θέλεις με γνωρίζουν – σιγά σιγά. Το έβλεπα όταν τελείωνε η παράσταση, έρχονταν, με αγκάλιαζαν και έκλαιγαν στην αγκαλιά μου. Λάμβανα μηνύματα πολύ προσωπικά.

Από αυτήν τη σοκαριστική εμπειρία που είχατε στα 23 σας χρόνια τι συνειδητοποιήσατε;

Εζησα τον πόνο της απώλειας, αλλά λόγω της παράστασης ταξίδεψα σε πάρα πολλές χώρες, γνώρισα άλλους ανθρώπους, νέες κουλτούρες. Ωρίμασα μέσα από το πένθος σε όλα τα επίπεδα και σιγά σιγά άρχισα ν’ αποδέχομαι ότι αυτοί οι δύο αγαπημένοι άνθρωποι έχουν φύγει. Μπόρεσα να κατανοήσω ποιος είναι ο λόγος που σε ό,τι δημιουργώ επιδιώκω να έχει έναν προσωπικό χαρακτήρα. Και αυτό το σκέφτηκα έντονα τώρα που πήγα ξανά στην Αλβανία.

Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος;

Το ότι είμαι έτσι ως άνθρωπος. Στην τελευταία επίσκεψή μου στα Τίρανα μίλησα με συγγενείς μου, είδα παλιά μου αντικείμενα, θυμήθηκα παλιές ιστορίες, άκουσα ξανά να μου λένε για την περίοδο του κομμουνισμού, τη στιγμή που άνοιξαν τα σύνορα. Μ’ έναν τρόπο υπάρχουν κομμάτια από όλες αυτές τις αφηγήσεις μέσα μου. Για μένα όλα αυτά είναι ένας κόσμος και γι’ αυτόν θέλω να μιλώ μέσα από τις δουλειές μου. Είμαι όλα αυτά και δεν μπορώ να τα διαχωρίσω – αν και πρέπει. Προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου «εδώ είναι δουλειά, μην το ξεχνάς. Πρέπει ν’ απαιτείς πράγματα, να σε σέβονται», αλλά είναι δύσκολο γιατί ως άνθρωπος λειτουργώ αυθόρμητα και συναισθηματικά. Θέλω να συναντώ ανθρώπους, ν’ ακούω να μου μιλάνε για όσα έχουν ζήσει, να μαθαίνω, ν’ ανοίγομαι. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που επέλεξα αυτήν τη δουλειά.

Οι άλλοι ποιοι είναι;

Συνδέονται με τον τρόπο που μεγάλωσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα, όπου είχαν έρθει οι γονείς μου. Ημουν οκτώ μηνών όταν πήγα στην Αλβανία για να μεγαλώσω με τη γιαγιά. Επειτα χώρισαν οι γονείς μου και όταν έγινα έξι ετών επέστρεψα στην Ελλάδα. Μεγάλωσα στην Ηλιούπολη, πήγα σχολείο και έπειτα σπούδασα στο Ωδείο Αθηνών. Εκεί όπου πριν από λίγο καιρό ήμουν φοιτητής τώρα διδάσκω υποκριτική.

Πώς φτάσατε σε αυτή την επιλογή, του θεάτρου εννοώ;

Μου άρεσαν από παιδί τα εικαστικά. Και μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι μ’ ενδιαφέρουν, κυρίως, οι εικαστικές παραστάσεις. Θαύμαζα τις δουλειές του Δημήτρη Παπαϊωάννου και του Ευριπίδη Λασκαρίδη και ένιωθα ότι αυτό ήθελα να κάνω. Παραστάσεις όπου δεν ήταν απαραίτητο το κείμενο.

Επαιξε ρόλο η απουσία του πατέρα σας από τη ζωή σας;

Δεν με στεναχωρούσε αυτό γιατί δεν έπρεπε να ήταν μαζί οι γονείς μου. Δεν ταίριαζαν. Αλλωστε είχαν πολύ καλές σχέσεις, δεν υπήρχε τίποτε δραματικό. Ενιωσα όμως τον ρατσισμό, όχι μόνο από τους συμμαθητές μου, αλλά και από καθηγητές μου – στο σχολείο, όχι στη σχολή. Ηταν ένας λόγος που ήμουν καλός μόνο στα μαθήματα όπου οι καθηγητές με ενέπνεαν. Και σκέφτομαι πολλές φορές πόσοι άνθρωποι έχασαν την ευκαιρία να εξελιχθούν, να κάνουν αυτό που αγαπούν, γιατί συνάντησαν τέτοιες συμπεριφορές.

Εσείς πώς βρήκατε τον τρόπο να ακολουθήσετε το όνειρό σας;

Τυχαία, μια φίλη μου μίλησε για τη δραματική σχολή του Ωδείου και με την παρότρυνση της μητέρας μου – η οποία πάντα με υποστήριζε – αποφάσισα να πάω. Φαντάσου ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα ιδέα τι είναι δραματική σχολή. Εκεί έμαθα. Ευτυχώς. Δεν θέλω να σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν ακολουθούσα τον δρόμο της τέχνης. Θα ήμουν στο περιθώριο, κατεστραμμένος. Η τέχνη μ’ έσωσε από μια ζωή που δεν θα την ήθελα.

Info «Goodbye Lindita», στο Εθνικό
Θέατρο – Κεντρική Σκηνή του
Κτιρίου Τσίλλερ, έως 3 Νοεμβρίου