Δεν θέλω ηγέτη, θέλω καλούς πολιτικούς

Ο γύρος των εσωκομματικών αναμετρήσεων στην Κεντροαριστερά που ολοκληρώνεται σε πρώτη φάση αυτή την Κυριακή με την εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ πέραν από την πιθανή επαναφορά ενός δικομματισμού έρχεται να απαντήσει και σε ένα κρίσιμο ερώτημα: Θέλουμε ηγέτες ή πολιτικούς;

Αν θέλουμε ηγέτες, τι ακριβώς σημαίνει ηγέτης σήμερα; Ή μάλλον τι μας παρουσιάζεται ως ηγετικό προφίλ στη σημερινή πραγματικότητα; Και είναι όντως αυτό το προφίλ μια αναγκαιότητα; Από τη μια είναι αυτό που προωθήθηκε με το παράδειγμα Κασσελάκη. Μια πλήρης απαξίωση της πολιτικής, αντικατάστασής της από το marketing και επικέντρωση στα ατομικά χαρακτηριστικά ενός προσώπου. Είναι από την άλλη το παράδειγμα Μητσοτάκη, όπου η πολιτική αντικαταστάθηκε εκ των πραγμάτων από μια εταιρική νοοτροπία, με τον πολίτη να αντιμετωπίζεται ως παθητικός αγοραστής (μέσω της ψήφου) που καλείται να επιλέξει κυβερνητικό μοντέλο και την πολιτική ως μια διεκπεραιωτική επιλογή και εφαρμογή διαθέσιμων λύσεων. Υπάρχει βέβαια και το παράδειγμα Δούκα, στον οποίο πολλοί από τους υποστηρικτές του θέλουν να προσδώσουν ένα – κάποιου είδους – ηγετικό προφίλ για την Κεντροαριστερά. Η εμπειρία βέβαια δεν πείθει ότι διαθέτει κάποιο ηγετικό προφίλ, όταν δεν μπορεί ή δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της πλήρους ενασχόλησής του με τον Δήμο Αθηναίων. Κι αν όντως το διαθέτει, είναι αυτό το ηγετικό προφίλ χρήσιμο;

Προσωπικά δεν θέλω κανέναν ηγέτη. Δεν θέλω κάποιον να ηγηθεί. Κοινοβουλευτικό είναι το πολίτευμα και όχι πρωθυπουργοκεντρικό. Η χώρα έχει περισσότερο από ποτέ την ανάγκη σοβαρών πολιτικών, όχι glossy ηγετών. Βρίσκω και την ιδέα του ηγέτη «που θα μας βγάλει από τη δύσκολη κατάσταση» λίγο ξεπερασμένη. Η (πρόσφατη) εμπειρία δεν δείχνει να οδηγεί σε απτά αποτελέσματα η υπερσυγκέντρωση εξουσιών. Μακριά από επινοήσεις επιτελικής ή ετσιθελικής έμπνευσης θέλω πραγματικούς, καλούς πολιτικούς, όχι project managers και χρήστες διαφημιστικής γλώσσας. Θέλω ανθρώπους που θα παρέμβουν υπολογίσιμα, πραγματικά στην κοινωνική ζωή αντιλαμβανόμενοι το σημερινό σύνθετο συγκείμενο και τις απαιτήσεις του. Θέλω πολιτικούς που δεν θα θέλουν να μείνει ανέλεγκτο τίποτα, που δεν θα κάνουν περίεργα μαθηματικά για να αλλάξουν τη σύνθεση των ανεξάρτητων αρχών φερειπείν και που δεν θα κάνουν τρεις – τέσσερις αναθεωρήσεις του Ποινικού Κώδικα μέσα σε μόλις πέντε χρόνια. Θέλω πολιτικούς που θα κάνουν αυτά που πρέπει για να μη φοβάμαι να ξαναμπώ σε τρένο ενάμιση χρόνο μετά το δυστύχημα των Τεμπών και που θα αντιλαμβάνονται την αγανάκτησή μου που σήμερα (Πέμπτη, 8 το πρωί) για τέταρτη μέρα σερί, περίμενα για δεκατέσσερα λεπτά το τρόλεϊ στην Πατησίων για να πάω εν τέλει με τα πόδια, μιας και δεν χώρεσα να μπω.