Να κάνει τούμπες από τη χαρά του

Η Εθνική μας αγωνίζεται απόψε στο Γουέμπλεϊ με τους Αγγλους για το Nations League και ελπίζω να κάνει ένα θετικό αποτέλεσμα, που εκτός από βαθμούς θα μας δώσει και ωραίες ιστορίες, πράγμα που έχει συμβεί τις δύο προηγούμενες φορές που η Εθνική μας έκανε ένα θετικό αποτέλεσμα με τον ίδιο αντίπαλο. Συνήθως κάθε καλό αποτέλεσμα με τους Αγγλους το αποκαλούμε ιστορικό. Οταν το αποτέλεσμα είναι κακό (πράγμα που έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές διότι σε εννέα ματς οι Αγγλοι έχουν κερδίσει τα επτά…) δεν το θεωρούμε μέρος της ένδοξης ιστορίας μας, αλλά απλά μια υποσημείωση σε δαύτη. Και το ξεχνάμε γρήγορα.

Φινάλε

Ενα αποτέλεσμα που χάρισε μεγάλες ιστoρίες είναι φυσικά το 0-0 που απέσπασε κάποτε στο (παλιό) Γουέμπλεϊ η Εθνική μας από τα Λιοντάρια με προπονητή τον Χρήστο Αρχοντίδη – ήταν για τα προκριματικά του Euro 1984. Από τα πολλά που έχουν γραφτεί και ειπωθεί για το ματς αυτό αγαπάω την ιστορία του φινάλε του. Καθώς λέγεται, ο ενθουσιασμένος από το αποτέλεσμα Αρχοντίδης μπήκε στο γήπεδο, αφού προηγουμένως έκανε τούμπα από τη χαρά του, για να αγκαλιάσει τους έλληνες ήρωες. Ομως οι παίκτες εκείνης της ομάδας, το πρώτο που έκαναν μόλις ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του ματς, ήταν να ζητήσουν από τους σουπερστάρ της εποχής που είχαν ως αντιπάλους να αλλάξουν φανέλες. Ο Αρχοντίδης, που δεν είχε προσέξει αυτή τη λεπτομέρεια, κατέληξε να έχει πάρει αγκαλιά τον Τόνι Γούντκοκ, τον Στιβ Κόπελ και τον Πολ Μάρινερ, που του συμπεριφέρθηκαν πάντως με το τακτ που η περίσταση απαιτούσε. Με τον σεβασμό δηλαδή που καμιά φορά αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπο που μοιάζει κομμάτι σαλεμένος…

Αρχοντίδης

Τον γίγαντα Αρχοντίδη, που φωνάζαμε τότε «Αρχό», τον θυμήθηκα αυτές τις μέρες και λόγω των εκλογών του ΠΑΣΟΚ. Είχε αναλάβει την Εθνική λόγω ΠΑΣΟΚ το 1983 και είχε κάνει, αρχικά τουλάχιστον, κινήσεις σοσιαλιστικές και σύμφωνες με το πνεύμα της Αλλαγής. Είχε για παράδειγμα καλέσει στην Εθνική κάποιους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν στη Β’ και τη Γ’ Εθνική για να δείξει ότι η Ελλάδα είναι πλέον μια χώρα ίσων ευκαιριών. Δεν κατάφερε τίποτα βέβαια με αυτή του την κίνηση. Αλλά το γεγονός ότι τη θυμόμαστε, ενώ έχουν περάσει τόσα χρόνια, μαρτυρά και τη γοητεία του σοσιαλισμού του Σαρλ Φουριέ και του Σεν Σιμόν, που ήταν οι εμπνευστές του Ανδρέα – όχι πάντως και του «Αρχό».

Κάρντιφ

Κάμποση μυθολογία είχε δημιουργήσει κι ένα άλλο καλό αποτέλεσμα που είχε κάνει η Εθνική μας. Το 2001 είχε πάρει μια ισοπαλία εκτός έδρας από τους Αγγλους στο Κάρντιφ (2-2) στο ξεκίνημα της εποχής του Οτο Ρεχάγκελ. Σύμφωνα με τους μύθους και τους θρύλους, αυτό το αποτέλεσμα είχε μεγαλώσει την εμπιστοσύνη των ποδοσφαιριστών στο πρόσωπο του γερμανού προπονητή και ήταν το μυστικό της δημιουργίας της ομάδας που έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην Πορτογαλία. Μόνο που υπάρχει μία λεπτομέρεια την οποία όποιος αυτά τα διηγείται συνήθως ξεχνάει. Από τους 14 που αγωνίστηκαν εκείνη τη μέρα στο Κάρντιφ, οι πέντε (ο Πατσατζόγλου, ο Βόκολος, ο Μαχλάς, ο Κωνσταντινίδης και ο Κασάπης) σταμάτησαν να είναι μέλη της Εθνικής πολύ γρήγορα και δεν ήταν παρόντες στο Εuro του 2004. Βέβαια κάποιος μπορεί να πει ότι όσοι πήραν τις θέσεις τους, έβλεπαν εκείνο το ματς στην τηλεόραση και μπορεί όντως να πίστεψαν στον Γερμανό παρακολουθώντας το. Τίποτα δεν αποκλείεται…

Μπέκαμ

Αυτό πάντως που είναι αλήθεια και αφορά εκείνο το παιχνίδι είναι ότι ο Μπέκαμ που ισοφάρισε για την Αγγλία με μια υπέροχη εκτέλεση φάουλ δεν είχε ιδέα για το ότι ο βαθμός της ισοπαλίας αρκούσε στους Αγγλους για να προκριθούν. Το γράφει στη βιογραφία του ο ίδιος ο άγγλος ποδοσφαιριστής. «Σκόραρα, πανηγύρισα και μετά ρώτησα τι κάνουν οι Γερμανοί» αναφέρει και η ερώτηση έχει πλάκα διότι οι Αγγλοι με ισοπαλία εκείνη τη βραδιά έπαιρναν εισιτήριο πρόκρισης για το Μουντιάλ του 2002 χωρίς να τους νοιάζει τι αποτέλεσμα θα φέρουν οι γερμανοί ανταγωνιστές τους: τους είχαν άλλωστε συντρίψει στο Μόναχο λίγο καιρό πριν. Αλλά σιγά μην τα πρόσεχε αυτά ο Μπέκαμ, όταν ο μακαρίτης πλέον Σβεν Γκόραν Ερικσον έκανε θεωρία και αυτά τα εξηγούσε…

Ιωαννίδης

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει απόψε μία αλλά μεγάλη απουσία: δεν θα έχει στη διάθεσή του τον Φώτη Ιωαννίδη που έπαθε θλάση στο ντέρμπι και θα μείνει τουλάχιστον τρεις εβδομάδες εκτός αγωνιστικής δράσης. Είναι η πρώτη στιγμή που ο Ιωαννίδης μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του πραγματικά άτυχο από τότε τουλάχιστον που ξεκίνησε την καριέρα του στον Παναθηναϊκό: αυτός είναι ο δεύτερος τραυματισμός του μετά τον προηγούμενο στην ωμοπλάτη στο φιλικό ματς της Εθνικής με τη Γερμανία τον περασμένο Ιούνιο. Το να πονέσεις και να βγεις πριν τελειώσει το ημίχρονο σε ένα ντέρμπι Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός δεν είναι ό,τι καλύτερο. Αλλά το να χάσεις ένα παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος με την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ, όταν μάλιστα προηγουμένως έχεις χάσει και ένα παιχνίδι με τους Γερανούς τη στιγμή που πολλά από τα μάτια θα ήταν  πάνω σου, είναι πραγματικά κάτι πολύ κακό. Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες αυτού του δεύτερου τραυματισμού. Μου λένε ωστόσο πως ο Ιωαννίδης πλήρωσε το ότι δεν ζήτησε αλλαγή την Κυριακή μόλις πόνεσε (περίπου στο 20ό λεπτό) γιατί σκέφτηκε τον Παναθηναϊκό και το πόσο ανάγκη είχε τις υπηρεσίες του στο ντέρμπι. Αν είχε ζητήσει αλλαγή όταν πρωτοαισθάνθηκε την ενόχληση, πιθανότατα θα είχε γλιτώσει τη θλάση. Ακούω ότι ο ΠΑΟ σε αυτές τις τρεις εβδομάδες της απουσίας του θα του προτείνει ανανέωση του συμβολαίου του με αύξηση αποδοχών. Ισως συμβεί, αλλά το ακούω καιρό.

Κωλοτούμπες

Ο ομοσπονδιακός προπονητής μέσα στην ατυχία του είναι τυχερός. Μπορεί να αντικαταστήσει τον Ιωαννίδη με τον Βαγγέλη Παυλίδη, που στο τελευταίο παιχνίδι της Μπενφίκα στο Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο την Ατλέτικo Μαδρίτης έδειξε σε καλή κατάσταση. Αν θέλει πάλι να κάνει την Εθνική γρηγορότερη έχει για τη θέση του φορ και τον Δουβίκα. Ομως κανείς από τους δύο δεν είναι Ιωαννίδης. Βέβαια, κακά τα ψέματα, για να αντέξει η Εθνική μας στο Γουέμπλεϊ πρέπει πρώτα απ’ όλα να παίξει καλή άμυνα και να κρατήσει το μηδέν. Και μετά μπορεί κι ο Γιοβάνοβιτς να κάνει τούμπες από τη χαρά του…