Η παράλληλη πορεία {LF}με τη Μεταπολίτευση

Η Νέα Δημοκρατία είναι ταυτισμένη με τη Μεταπολίτευση. Οχι μόνο χρονικά, άλλωστε αυτά τα πενήντα χρόνια μοιράστηκε την εξουσία με το συνομήλικό της ΠΑΣΟΚ, αλλά ουσιαστικά. Ηταν το κόμμα που κατάφερε μια ομαλή μετάβαση στη μακροβιότερη περίοδο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που διανύει η χώρα και το κόμμα που έκανε τη μεγάλη επιλογή της ένταξής μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, στην οποία οφείλουμε την επιβίωσή μας μέχρι στιγμής. Κυρίως, όμως, μέχρι το ξέσπασμα της μεγάλης κρίσης, παρά το ήταν συνυπεύθυνη για αυτήν, υπήρξε, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, μια δύναμη σταθερότητας του δικομματικού συστήματος, του κύριου χαρακτηριστικού της Μεταπολίτευσης, στο οποίο και οφείλεται η διατήρηση της δημοκρατίας όλα αυτά τα χρόνια. Η ΝΔ συνέβαλε, με εθνική, θεσμική και πολιτική υπευθυνότητα, περισσότερο από κάθε άλλη πολιτική δύναμη στην παγίωση, για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία μας, της ομαλής εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία και της οφείλουμε αυτή την ομαλή πορεία.

Το δικομματικό σύστημα δέχθηκε ένα μεγάλο πλήγμα στις πρώτες εκλογές του 2012 και ήταν η πρώτη φορά που αρχίσαμε να μιλάμε σοβαρά για το τέλος της Μεταπολίτευσης. Ομως και τότε ήταν η ΝΔ που το διέσωσε. Οι πολίτες, όπως έκαναν το 1974 και το 1989-1990, στράφηκαν στη ΝΔ ως μια δύναμη σταθερότητας και υπευθυνότητας, πέρα από τις τυχόν ιδεολογικοπολιτικές τους διαφορές και τις όποιες ευθύνες της καταλόγιζαν – δίκαια. Γιατί από την ίδρυσή της η ΝΔ κατόρθωνε, τις κρίσιμες στιγμές, να συσπειρώνει πολίτες πέρα από τα στενά, παραδοσιακά όρια ενός κόμματος της Δεξιάς ή έστω της Κκεντροδεξιάς. Η διάσωση αυτή, όμως, είχε ένα τίμημα. Την αλλαγή του άλλου πόλου του συστήματος. Η ΝΔ, συγκυβερνώντας με το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2012-2015, έκανε και πάλι το χρέος της. Συμμάζεψε τα πράγματα, με τεράστιο πολιτικό κόστος και για τους δυο εταίρους, και παρέδωσε ομαλά την εξουσία στον «άλλο» πόλο. Αλλά στη θέση του ΠΑΣΟΚ, που παρά τις διακηρύξεις του υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια ένα κόμμα «συστημικό», που δεν αμφισβήτησε τις μεγάλες επιλογές της Ελλάδας, δηλαδή τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τη θέση μας στην Ευρώπη και στην Δύση, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ηδη ο δικομματισμός είχε αλλάξει μορφή. Δεν ήταν πια η εναλλαγή δυο κομμάτων που υπηρετούν με διαφορές μεν, αλλά τις ίδιες μεγάλες επιλογές, αλλά ενός που τις υπηρετεί κι ενός που τις αντιστρατεύεται. Οπότε το 2019 επαναλήφθηκε η ίδια ιστορία, όπως σε κάθε κρίσιμη καμπή της Μεταπολίτευσης.

Μετά την τραυματική εμπειρία της εθνολαϊκίστικης κυβέρνησης, οι πολίτες που θέλουν πάνω απ’ όλα τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τον δυτικό προσανατολισμό της χώρας συσπειρώθηκαν γύρω από τη ΝΔ.
Αυτή τη φορά όμως η νίκη της ΝΔ ήταν διαφορετική. Η ΝΔ έπαψε να έχει αντίπαλο, γιατί το ΠΑΣΟΚ βγήκε από αυτή την περίοδο βαρύτατα τραυματισμένο και ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε να αποτελεί επιλογή όλων αυτών των δημοκρατικών και ευρωπαϊστών πολιτών. Και η ΝΔ, υπό τη σημερινή της ηγεσία, φαίνεται πως προτίμησε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και να κυριαρχήσει. Θα πει κάποιος, είναι κακό ή αθέμιτο αυτό στην πολιτική; Νομίζω πως στη σημερινή συνθήκη είναι. Η ΝΔ στα πενήντα της – και στα πενήντα της Μεταπολίτευσης – φαίνεται να κάνει την επιλογή όχι της διατήρησης αλλά της αντικατάστασης του δικομματικού συστήματος από ένα σύστημα «κυρίαρχου κόμματος». Αν το πετύχει, τότε το κόμμα που είναι ταυτισμένο με τη Μεταπολίτευση θα δώσει και το τέλος σε αυτή. Κι αυτό νομίζω δεν θα βγει σε καλό ούτε της ΝΔ, αλλά, κυρίως, ούτε της χώρας.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι δικηγόρος