Με μια άλλη ταυτότητα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις 2024-25

Τα φετινά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα κουβαλούν ένα ολότελα ιδιαίτερο διαβατήριο. Πάψαμε να είμαστε οι επιβάτες των τελευταίων βαγονιών. Αξιωθήκαμε να σηκώσουμε ευρωπαϊκή κούπα ξεπερνώντας ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά μεγαθήρια. Και τέλος, αντιμετωπίζοντας έναν θρύλο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, τη μεγάλη Φιορεντίνα, που έχει 2 πρωταθλήματα Ιταλίας, 6 Κύπελλα, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, έχει παίξει έναν τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1957 και συμμετοχή σε άλλους τρεις ευρωπαϊκούς τελικούς το 1990, το 2023 και το 2024.

Ολα αυτά φοράνε στο ελληνικό ποδόσφαιρο ένα άλλο κοστούμι. Δεν υποδέχονται τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα τον μέχρι χθες παρία από τη νοτιοανατολική Ευρώπη χωρίς λόγο. Ολα αυτά δίνουν άλλη αίγλη και φορτώνουν με άλλες υποχρεώσεις τους ελληνικούς συλλόγους. Είναι αυτό που λέμε ποδοσφαιρική ωρίμαση. Και θείο δώρο για το ελληνικό ποδόσφαιρο η συμμετοχή του Βαγγέλη Μαρινάκη στο απαιτητικότερο πρωτάθλημα του πλανήτη. Εκεί που το λάθος, τεχνικό ή λειτουργικό, οδοιπορεί με τη λογική της γκιλοτίνας. Και στο αγγλικό πρωτάθλημα δεν μιλάει μόνον η τσέπη. Μιλάει η παράδοση και πάνω απ’ όλα η ορθή λειτουργικότητα. Γι’ αυτό και βρίθει εκπλήξεων.

Σ’ αυτό το πρωτάθληµα πιλοτάρει χρόνια τώρα ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είναι ο πιο καλός ο μαθητής. Και η μεταμόρφωση του Ολυμπιακού όχι μόνο στα ευρωπαϊκά Κύπελλα αλλά και στα πρωταθλήματα υποδομών – παγκόσμιος πρωταθλητής στις ηλικίες Κ19. Κι αυτό ακριβώς το γεγονός είναι που απογείωσε την εκτίμηση των Ευρωπαίων στον ελληνικό σύλλογο στον έλληνα νέο ποδοσφαιριστή.

Και βέβαια σε όλη αυτή την εποποιία διαχρονικά απούσα η ΕΠΟ. Πιστώνεται εύσημα που δεν της ανήκουν. Καμαρώνουν για κατορθώματα άλλων. Γιατί αν υπήρχε η ελάχιστη συνέργεια θα τη διαβάζαμε στις εθνικές ομάδες νέων, εφήβων και παίδων. Κι αυτό σημαίνει αναβάθμιση της ταυτότητας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, μικροσκοπιμότητες, το πνεύμα «να τους βολέψουμε όλους», οδηγεί, δεκαετίες τώρα, τα εθνικά συγκροτήματα στη λεωφόρο των απογοητεύσεων. Ευτυχώς όμως που υπάρχει ο έναρθρος αντίλογος των συλλόγων – και ιδιαίτερα του Ολυμπιακού.

Ευρωπαϊκά λοιπόν πρωταθλήματα 2024-25 κι αυτή τη φορά οι ευρωπαίοι αντίπαλοι μας διαβάζουν πολύ προσεκτικά. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι, οι άλλοι μεγάλοι ελληνικοί σύλλογοι, με τη μερική εξαίρεση του Παναθηναϊκού, πιάστηκαν αδιάβαστοι. Και δυστυχώς είχαμε αναίτιους αποκλεισμούς. Το πολύ σημαντικό είναι ότι αυτή η νέα θέαση οδηγεί τους μεγάλους συλλόγους να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και μεταγραφές που κινούντο κάποτε στη σφαίρα των φαντασιώσεων τώρα γίνονται πραγματικότητα.

Το λίαν δυσάρεστο είναι ότι αυτήν τη νέα τροχιά αργήσαμε να τη διαβάσουμε. Και χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Οχι μόνο στην επιλογή αυτών που χρειάζονται, αλλά πάνω απ’ όλα στην αξιοποίηση του ελληνικού δυναμικού τους. Και είναι γεγονός ότι όταν ασχοληθήκαμε σοβαρά με τα ποδοσφαιρικά παιδιά μας γεννάγαμε τις φάρμες της Παναχαϊκής, του ΠΑΟΚ, του Ηρακλή στη δεκαετία του ’70, της Λάρισας, του Πιερικού, της Καστοριάς στη δεκαετία του ’80, την ανεπανάληπτη φάρμα της Παιανίας, δημιούργημα κυριολεκτικά του Θεόδωρου Βαρδινογιάννη, που μας χάρισε την κορυφαία στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού του 2004.
Από κει και μετά η ώρα των υποδομών του Ολυμπιακού και το εργαστήρι του Ρέντη γέμισε τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με ελληνόπουλα και την εθνική ομάδα να φτάνει στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Ρίο.

Ολη αυτή η επίσκεψη στο πρόσφατο και στο μακρινότερο χθες του ελληνικού ποδοσφαίρου κρύβει μέσα της μια μεγάλη αλήθεια: τη μέτρια έως μηδενική αξιοποίηση του έλληνα ποδοσφαιριστή σε επίπεδο κυρίως μικρομεσαίων ομάδων. Αψευδείς μάρτυρες η ανυπαρξία ελλήνων παικτών σε Β’, Γ’ και Δ’ Εθνική κατηγορία. Τα πάντα στη λογική του βολεύομαι όπως – όπως. Και οι κατηγορίες φυτώρια, που κάποτε αποτελούσαν τη γη επαγγελίας του ελληνικού ποδοσφαίρου γεμίζουν τώρα από τριτοκλασάτους αγνώστου προελεύσεως και ταυτότητας Αφρικανούς, Ασιάτες, Λατινοαμερικάνους, γιατί αυτό βολεύει τον ποδοσφαιρικό ορίζοντα του… προεδράρα.

Επιστροφή λοιπόν στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Κι εύχομαι ολόψυχα η διαχείριση ελληνικού δυναμικού που γίνεται στον Ολυμπιακό να γίνει ασφαλής πυξίδα για όλα τα ελληνικά σωματεία. Και για ένα είμαι απόλυτα βέβαιος. Οτι αυτή η επιλογή θα είναι οικονομικά η καλύτερη δυνατή. Τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα περιόδου 2024-25 είμαι βέβαιος ότι θα είναι μια χρονιά με ευχάριστες εκπλήξεις.
Αμ’ έπος, αμ’ έργον.