Ξέρει {LF}να παίρνει αποτελέσματα

Οταν ο καλύτερός σου παίκτης απέναντι στην άτεχνη και… μηδέν οξέα, μηδέν λιπαρά Ιρλανδία είναι ο Σιώπης, ένας ποδοσφαιριστής που δεν φημίζεται για την τεχνική του, αλλά για τα ανεξάντλητα πνευμόνια του, τα οποία του επιτρέπουν να τρέχει συνεχώς και να βρίσκεται παντού στο γήπεδο, αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Οτι αυτή η Εθνική α) δεν μπορεί να παίξει φαντεζί ποδόσφαιρο και να βγάλει μάτια με το θέαμα που προφέρει, β) μπορεί να παίρνει αποτελέσματα έστω και στη λογική του… μισού μηδέν και να μαζεύει στο σακούλι της τα τρίποντα που είναι απαραίτητα για να εκπληρώσει τους στόχους της.

Για να ξέρουμε τι λέμε και, κυρίως, τι ζητάμε από αυτή την ομάδα κι επειδή, τώρα που άνοιξε ο νέος κύκλος της με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς στο τιμόνι της, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Οποιος θέλει να βλέπει μπαλάρα και να μην πονούν τα μάτια του, ας αλλάξει κανάλι. Οποιος θέλει να βλέπει την Εθνική να αγωνίζεται στις μεγάλες διοργανώσεις, ας μείνει κοντά και ας στηρίξει την προσπάθεια χωρίς γκρίνια και μεμψιμοιρία. Αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει. Το θέμα είναι να το κάνουμε εξαγώγιμο προϊόν.

Το ξέρει καλά ο Γιοβάνοβιτς αυτό, οπότε στο ντεμπούτο του ως ομοσπονδιακός τεχνικός πήγε στα σίγουρα. Ετσι κι αλλιώς ως προπονητής είναι μάλλον συντηρητικός και ο ίδιος. Φόρτωσε και στα δύο παιχνίδια με Φινλανδία και Ιρλανδία το κέντρο με αμυντικογενείς ποδοσφαιριστές θωρακίζοντας τα μετόπισθεν για να μη φάει γκολ, η ομάδα πράγματι σε 180 λεπτά δεν κινδύνευσε σχεδόν καθόλου, στην επίθεση με τον έναν (λέγε με Ιωαννίδης) ή τον άλλον τρόπο βρήκε τα γκολ που χρειαζόταν, μάζεψε έξι ποντάκια σε παιχνίδια που έπρεπε να μαζέψει και τα έξι, χαίρετε… Η Εθνική έκανε αυτό που έπρεπε στο ξεκίνημα της προσπάθειάς της στο Nations League κι αυτό εν τέλει έχει σημασία. Τίποτα άλλο. Στο κάτω κάτω με αυτή τη λογική δεν πορεύτηκαν ο Οτο Ρεχάγκελ και ο Φερνάντο Σάντος στην πιο επιτυχημένη δεκαετία της ιστορίας της εθνικής ομάδας; Νίκη με… μισό μηδέν και προχωράμε. Αυτό έχει σημασία…